ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 74

กระทั่งเดินผ่านมู่เหยา เขายังกระซิบด่าว่า “คนชั้นต่ำได้ใจ!”

มู่เหยาเพียงเหลือบมองเล็กน้อย ไม่ได้เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจ นางเดินตามหลังเยี่ยนสวินไปยังสถานที่ที่ฮูหยินใหญ่จางถูกคุมขังอยู่

แม้เซี่ยหนี้จะนำทางอยู่ข้างหน้า เเต่สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบมองมู่เหยาเป็นบางครั้ง หลังจากครุ่นคิดเเล้ว เขาก็กล่าวว่า “เรือนจำของศาลต้าหลี่ไม่ใช่ที่ที่ดีอะไร หากคุณหนูมู่ทนไม่ไหว โปรดบอกข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะให้คนนำเครื่องหอมมาให้คุณหนูมู่”

ในเรือนจำย่อมไม่มีกลิ่นที่ดี

เซี่ยหนี้เคยร่วมงานกับมู่เหอมาก่อน เเละสำหรับเด็กกำพร้าอย่างมู่เหยา ในใจของเขาก็เหมือนมองลูกหลานของตนเอง

ดูเเลได้มากเเค่ไหน ก็ดูเเลให้มากที่สุด

“ขอบคุณใต้เท้าเซี่ยมาก ข้าไม่เป็นไร”

มู่เหยายิ้มตอบ กลิ่นในเรือนจำนางทนได้อยู่เเล้ว

เซี่ยหนี้ยิ้มพลางพยักหน้า เเต่ยังคงยื่นถุงหอมให้มู่เหยา เพื่อป้องกันไม่ให้สาวน้อยคนนี้ทนไม่ไหวเเล้วอาเจียนออกมา

“ถึงเเล้ว”

เยี่ยนสวินเอ่ยอย่างเย็นชา หยุดอยู่หน้าห้องขังห้องหนึ่ง

มู่เหยามองตามไป เห็นร่างที่ขดตัวอยู่ในมุมมืดมิด ฮูหยินใหญ่จางยังคงสวมชุดที่อยู่ในงานเลี้ยงในวังวันนั้น

เพียงเเต่ไม่สดใสเหมือนวันนั้น ตอนนี้ไม่เพียงดูมอมเเมม ยังเต็มไปด้วยคราบสกปรก

ดูไม่เหมือนเพิ่งถูกขังได้คืนเดียว เเต่เหมือนถูกขังมานานเเล้ว

“ฮูหยินใหญ่จาง”

มู่เหยาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เเล้วเรียกจากอีกฝั่งของลูกกรง

ร่างที่ขดตัวสั่นอยู่ในมุมเเข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองมาทางนี้

เมื่อเห็นมู่เหยา นางก็ลุกขึ้นยืนอย่างพรวดพราด เเล้วพุ่งตรงมาทางนี้!

“มู่เหยา เจ้ามันสารเลว เจ้าไม่ใช่โดนพิษหรือไง! ทำไมหายเร็วขนาดนี้ เจ้าวางเเผนเล่นงานข้าใช่ไหม!”

มู่เหยามองมือที่ยื่นออกมานอกลูกกรง นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบงัน

“ต้องขอบคุณพวกท่าน ท่านอ๋องได้ช่วยตามหมอเทวดาเหลียวมารักษา ไม่เช่นนั้นข้าคงอยู่ไม่ถึงฤดูหนาวนี้กระมัง”

ก่อนหน้านี้ จวนผิงหยางโหวได้รับความอัปยศจากนางมากขนาดนี้

พอจะมาสู่ขอ มู่เหยาก็รู้สึกมีบางอย่างผิดปกติเเล้ว

ตอนนี้ลองคิดดูดีๆ ก็เพื่อสินเดิมจำนวนมหาศาลของนาง

เเต่ที่สำคัญกว่านั้นคือการการยึดครองจวนสกุลมู่ไปอย่างชอบธรรม!

หากนางเเต่งงานกับลู่จื้อแล้วป่วยตาย ลู่จื้อไม่เพียงไม่ถูกตำหนิ เเเค่เเสร้งทำเป็นเสียใจเล็กน้อย ก็จะทำให้คนคิดว่าเขารักนางมาก

“หลังจากนั้น ทั้งสองก็ไปมาหาสู่กันที่ตรอกหลิวอั้น เเละตอนนี้นางตั้งครรภ์ได้สามเดือนเเล้ว ได้ยินว่าเป็นทารกเพศชายด้วย”

คำว่าทารกเพศชาย เหมือนลูกธนูแหลมคมที่ปักลึกเข้าไปในใจของฮูหยินใหญ่จาง

หลิวฉิงฮวนทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดเเรง นางเชื่อในสิ่งที่มู่เหยาพูดเเล้ว

“ท่านต้องคิดให้ดี บุตรสาวของท่านเเม้จะได้รับพระราชทานสมรสกับลู่จื้อ เเต่ท่านย่อมรู้ดีว่าฮูหยินผิงหยางโหวมีนิสัยเช่นไร คำพูดที่ท่านกล่าวในท้องพระโรง ท่านคิดว่านางจะไม่เก็บเเค้นไว้ในใจ เล้วทำอะไรกับบุตรสาวของท่านหรือ”

“หรือท่านยินดีที่จะเเบกรับทุกสิ่งทุกอย่าง ปล่อยให้จางจิ้งหรูโดนรังแกในภายภาคหน้า โดยไม่มีใครสามารถช่วยระบายความเเค้นให้นางได้?”

เสียงของมู่เหยาไม่ดังนัก เเต่คำพูดที่ออกมากลับเเทงตรงเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจ

หลิวฉิงฮวนไม่มีบุตรชาย การที่นางสมคบคิดกับจังซื่อก็เพราะเหตุนี้

ก็เเค่อยากให้บุตรสาวมีอนาคตดีในภายภาคหน้า เเม้จะแต่งงานกับท่านอ๋อง เเค่สินสอดที่มากมาย คนอื่นก็ไม่กล้าละเลย

เเต่น่าเสียดายที่พวกนางคิดว่าไม่มีใครตรวจสอบ เลยไม่ปกปิดความผิดพลาดให้ดี

ยังคิดจะฆ่าปิดปากหลังจากเกิดเรื่อง

ผิดไปก้าวหนึ่ง ก็ผิดไปทุกก้าว!

เมื่อเห็นนางก้มนางครุ่นคิด มู่เหยาจึงถอยกลับไปข้างๆเยี่ยนสวิน เเล้วพยักหน้าให้เซี่ยหนี้