ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 86

เมื่อได้ยินแบบนั้น มู่เหยาขมวดเล็กน้อยก่อนจะคลายออก

“นางถึงกับเลือกวิธีนี้... ช่างเถอะ แค่คิดนางว่ามันจะสำเร็จก็แล้วกัน”

จางจิ้งหรูเห็นหลิวฉิงฮวนเอาหัวชนกำแพงเสียชีวิตกับตาตัวเอง ภายใต้ความโหดเหี้ยมเช่นนี้ เรือนหลังของจวนผิงหยางโหว หรือแม้แต่จังซื่อก็ไม่มีทางมีชีวิตสงบสุข

จังซื่อถือว่าโชคดีไม่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวพันกับเรื่องของตระกูลจัง แต่เกรงว่าจวนผิงหยางโหวจะเริ่มมีความคิดเรื่องหย่าภรรยาแล้ว

ประกอบกับเรือนหลังยังมีอนุหลิวผู้เชื่อฟังและทำให้ผิงหยางโหวคิดถึงมากกว่า จังซื่อไม่มีช่องทางโอ้อวดกำลังเลย

หากผิงหยางโหวยังใจดำอีก ไม่เกินครึ่งปี เกรงว่าจะมีข่าวจังซื่อตรมใจตาย

“ให้ท่านอ๋องกระจายข่าวในทั่วเมืองหลวง ต้องรับประกันว่าจางจิ้งหรูจะได้แต่งเข้าจวนโหว”

“บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

หนิงจู๋สาวเท้าจากไป

มู่เหยานั่งใต้ต้นดอกสาลี่ภายในลานบ้าน กำลังเอานิ้วมือบีบกลีบดอกเบา ๆ

ใกล้ค่ำ ชิงอิ่งเดินเข้ามาพร้อมดวงตาอมยิ้ม

“คุณหนู มีข่าวจากทางท่านอ๋อง ใต้เท้าเซี่ยเจอเงินที่เหลืออยู่ห่างจากชานเมืองสิบลี้ รวมถึงพ่อบ้านจวนจางที่จางชิงเหอส่งมาทำลายเงิน

“บัดนี้นำหลักฐานเข้าไปพบฝ่าบาทในวังแล้ว ส่วนทางด้านจวนผิงหยางโหว ฝ่าบาททรงปลดตำแหน่งโหว และให้ใต้เท้าลู่ไปคัดลอกหนังสือในกรมพิธีการแล้ว”

มู่เหยาตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะลงโทษหนักเช่นนี้

ต้องรู้ไว้ว่าตอนนี้ยังไม่มีใครเคยถูกปลดออกจากตำแหน่ง และลู่เหวินเจิ้งเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้ให้คำแนะนำ นึกไม่ถึงว่าจะถูกลงโทษให้ไปคัดลอกหนังสือ?

สำหรับลู่เหวินเจิ้งแล้ว นี่เป็นความอัปยศอันใหญ่หลวง!

ตำแหน่งคัดลอกหนังสือนั้น ปกติเอาไว้ให้บัณฑิตไม่มีความสามารถอะไรนัก

หากวันนี้ลู่เหวินเจิ้งต้องไปคัดลอกหนังสือ เกรงว่าต้องถูกขุนนางฝ่ายบุ๋นคนอื่นหัวเราะเยาะแน่

“วันนี้ยกอาหารมาเยอะหน่อยนะ อารมณ์ดี” นางกล่าวเสียงอ่อนโยน พร้อมเอามือรับดอกสาลี่ที่ปลิวมา

ขณะเดียวกัน ภายในห้องทรงพระอักษรของวังหลวงได้เกิดพายุขึ้น

“สารเลว!”

หลังจากฮ่องเต้ได้ฟังรายงานของเซี่ยหนี้ ก็กริ้วจนลงมาจากบัลลังก์ และเตะจางชิงเหออย่างรุนแรง!

หลี่กงกงรีบเข้าไปทันที “ฝ่าบาทโปรดระงับความโทสะ!”

จางชิงเหอโดนเตะไปหนึ่งที ถึงกับตัวสั่นเหมือนปุ้งกี๋

โชคดียังไม่แก่ถึงขั้นโดนเตะหนึ่งทีก็สลบ ไม่อย่างนั้นคงขายหน้าหมด!

“จางชิงเหอ! ข้านึกไม่ถึงว่าเจ้ากรมพิธีการอย่างเจ้า จะกล้าทำเรื่องแบบนี้! ใครเป็นคนให้ความใจกล้ากับเจ้ากันแน่!”

“จางชิงเหอเจ้ากรมพิธีการ ยักยอกงานสงเคราะห์ผู้ประสบภัย พยายามลากคนอื่นมาเกี่ยวข้อง…ให้ประหารชีวิตตรงประตูอู่เหมินในอีกสามวัน ยึดทรัพย์จวนจาง หญิงตระกูลจางให้ลดขั้นเป็นทาส ชายทั้งหมดส่งไปอยู่ชายแดน จางซิวเจิ้ง…เนรเทศไปไกลสามพันลี้”

ฮ่องเต้พูดจบ จางชิงเหอเงยหน้าอย่างรวดเร็ว และทรุดตัวนั่งกับพื้น

เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก นั่นตั้งสามพันลี้!

ลูกชายของเขาจะทนได้อย่างไร!

บัดนี้ แม้จะเสียใจอยู่เต็มอก ก็สายไปแล้ว เขายิ่งไม่กล้าไปขอความคุ้มครองจากคนนั้น

นึกไม่ถึงเลย…นึกไม่ถึงเลยว่าตนจะไม่ได้แพ้ด้วยน้ำมือของลู่เหวินเจิ้ง แต่กลับแพ้ด้วยน้ำมือของหญิงสาวคนหนึ่งแทน

นี่เป็นกรรมของตอนนั้นหรือ?

เมื่อฮ่องเต้ประกาศราชโองการ จวนเจ้ากรมพิธีการก็โดนยึดทรัพย์ภายในคืนนั้น

ตอนเซี่ยหนี้ไปถึง หญิงรับใช้ต่างพากันวิ่งวุ่น ข้าวของถูกขนเอาไป

มีเพียงจางซิวเจิ้งที่ถูกตีสลบและมัดไว้กับเสา

หากไม่ยึดบ้านคงจะไม่รู้ นึกไม่ถึงว่าพอยึดบ้านกลับค้นเจอของใช้เฉพาะในวังอยู่ไม่น้อย!

มีกระทั่งสมุดรายชื่อของขุนนางจำนวนหนึ่งที่แอบส่งของกำนัล ล้วนถูกเซี่ยหนี้เอาไปรายงานต่อหน้าฮ่องเต้พร้อมกัน