ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 88

เหมือนกับว่า คนผู้นี้เป็นศัตรูคู่อาฆาตโดยกำเนิดของนาง!

“คุณหนู ท่านอ๋องชอบคุณหนูท่านจริงๆ คุณหนูไม่ลองให้โอกาสท่านอ๋องสักครั้ง”

เสียงของชิงอู้เพิ่งขาดคำ ก็ถูกชิงอิ่งที่ทำหน้าเคร่งขรึมตำหนิ

“เรื่องของนายท่าน อย่าพูดมาก!”

ชิงอิ่งตำหนิชิงอู้เสร็จ ก็รีบประสานมือขออภัยต่อมู่เหยา “คุณหนูโปรดให้อภัยชิงอู้ด้วย บ่าวกลับไปแล้วจะตีนางสิบไม้เอง”

“ไม่จำเป็นต้องลงโทษ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหวังดีกับข้า เพียงเเต่เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้”

ชิงอู้กับชิงอิ่งเคยอยู่ข้างกายเยี่ยนสวินมานาน การที่พวกนางช่วยพูดให้เขาก็เป็นเรื่องปกติ

อย่างไรเสียพวกเขาก็มีการหมั้นหมายอยู่เเล้ว

เรื่องความรู้สึก…ตอนนี้นางไม่มีเวลามาใส่ใจ

“การตายของพ่อแม่ อุบัติเหตุของท่านอา…ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์เลย เพียงเเค่หวังว่าทุกอย่างจะคลี่คลายโดยเร็ว”

นางพูดเบาๆ เเล้วให้หนิงจู๋ติดตามเข้าไปไปรับใช้ในห้องเพียงคนเดียว

ที่พูดแบบนี้ต่อหน้าชิงอิ่งเเละชิงอู้ ก็หวังว่าพวกนางจะนำไปบอกเยี่ยนสวิน

มู่เหยารู้ว่าตนเองต่อต้านเยี่ยนสวินไม่ได้

ดังนั้น จึงหวังให้อีกฝ่ายระงับความคิดไว้ก่อน

ในขณะเดียวกัน

ห้องด้านหลังจวนผิงหยางโหว จังชิวอิ่งล้มลงบนพื้นอย่างน่าสมเพช หนังสือหย่าในมือถูกนางขยำจนยับยู่ยี่

“ท่านโหว…ท่านโหว…ลู่เหวินเจิ้ง! ท่านทำอย่างนี้กับข้าไม่ได้!”

นางพยายามปีนป่ายไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง กอดขาของชายหนุ่มไว้เเน่น ไม่ยอมให้เขาจากไป

ทั่วทั้งร่าง ไม่มีท่าทีสง่างามของฮูหยินจวนโหวอีกเเล้ว

“ปล่อย!”

ลู่เหวินเจิ้งหน้าดำคล้ำ เเต่ก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะเตะคนออกไป

“พวกเจ้าสกุลจางทำเรื่องชั่วร้ายถึงเพียงนี้ นั่นเป็นเพราะฮ่องเต้ทรงเมตตาจึงไม่ได้เอาชีวิตเจ้าไปด้วย เเต่ข้าก็ต้องเเสดงท่าทีออกมา

“ถึงเเม้จะหย่าเจ้า เเต่เห็นเเก่ความสัมพันธ์สามีภรรยามาหลายปี ข้าจะให้คนหาบ้านพักให้เจ้า จะได้ใช้ชีวิตไม่ลำบากเรื่องเสื้อผ้าเเละอาหาร”

อย่างไรเสียก็เป็นภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา

แม้ว่าจังชิวอิ่งจะสั่งสอนลู่จื้อไม่ได้เรื่อง เเละคอยสร้างปัญหาในจวนอยู่บ่อยครั้ง เเต่ลู่เหวินเจิ้งก็ยังเต็มใจที่จะให้เกียรตินาง

“ลู่เหวินเจิ้ง เจ้ากับข้าครองคู่กันมาหลายสิบปี ตำแหน่งท่านโหวของเจ้าก็เป็นเพราะท่านพ่อของข้าช่วยค้ำจุนไว้ เมื่อสกุลจางของข้าล้มลง เจ้าก็รีบร้อนที่จะหย่าข้าใช่หรือไม่!”

จังชิวอิ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ลุกขึ้นจากพื้น

“ข้าจะบอกเจ้า ต่อให้วันนี้ข้าต้องตายที่นี่ เจ้าก็อย่าหวังตำแหน่งภรรยาเอกเลย!”

เห็นัางชิวอิ่งกำลังจะตบอีกครั้ง หลิวหว่านชุนก็ยิ้มเยาะในใจ เเล้วเเสร้งทำเป็นตกใจ เเละหลบไปอยู่ข้างหลังผิงหยางโหว

“ผัวะ!”

เสียงตบดังขึ้นอีกครั้ง เเต่คราวนี้ไม่ได้ตกกระทบใบหน้าของหลิวหว่านชุน

จังชิวอิ่งล้มลงกระเเทกพื้นอย่างเเรง ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด

ลู่จื้อเบิกตากว้าง รีบพุ่งเข้าไปช่วยพยุง!

เมื่อเห็นใบหน้ามารดาบวมเเดง เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างในใจกำลังพังทลายลง

ยิ่งกว่านั้นเขามองบิดาที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความโกรธจัดอย่างไม่เชื่อสายตา บิดาเพิ่งจะหดมือที่ยกขึ้นกลับไป

“ท่านพ่อ! ท่าน ท่านทำไมถึงลงมือกับท่านเเม่! ท่านเเม่เป็นภรรยาเอกของท่านนะ! นางก็เป็นเเค่อนุภรรยาเท่านั้นเอง!”

ตั้งเเต่เด็กลู่จื้อถูกจังชิวอิ่งปลูกฝังว่า ภรรยาเอกเเละภรรยาน้อยเเตกต่างกัน

ภรรยาน้อยก็คือบ่าว

ดังนั้น เขาจึงไม่เคยทำดีกับใครในเรือนหว่านชุนเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะดูไม่ดี เขาคงจะไม่ไว้หน้าลู่ยวนไปนานเเล้ว