ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 99

จางจิ้งหรูทำหน้าตกใจ และแกล้งยื่นมือออกไปเหมือนจะคว้าคนไว้

แต่ยังขดตัวเล็กน้อยไว้จุดที่เหมาะสม ปล่อยให้แขนเสื้อของชายหนุ่มผ่านปลายนิ้วไป

มองแผ่นหลังของลู่จื้อเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว มุมปากของนางเผยความขมขื่นออกมา “ขอโทษทุกท่าน วันนี้ข้าไม่สบาย วันหลังไว้เชิญทุกท่านมาเป็นแขกในจวนอีก”

น้ำเสียงน้อยใจนี้ทำให้ฮูหยินจากตระกูลต่าง ๆ ถอนหายใจ

แม้แต่หวังรั่วเมิ่งซึ่งไม่ลงรอยกับจางจิ้งหรูก็ไม่พูดอะไรอีก แค่แบะปากมองนางแวบหนึ่ง แล้วหันหลังจากไป

เพียงไม่กี่ลมหายใจ เรือนที่คึกคักเมื่อครู่ก็ไร้ผู้คนในชั่วพริบตา

จางจิ้งหรูถึงได้เก็บสีหน้า ยกมือเช็ดหางตาอย่างเกียจคร้าน ยิ้มและมองไปทางมู่เหยาที่ยังนั่งดื่มชาอยู่ตรงนั้น “เป็นอย่างไร ข้าเรียนมาเหมือนไหม?”

มู่เหยาเลิกคิ้ว มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม เอาถุงหอมออกมาจากแขนเสื้อและยื่นให้นาง

“ไม่เลว”

เมื่อเห็นถุงหอมที่ยื่นมาข้างหน้า จางจิ้งหรูดวงตาฉายแววดีใจ นางรีบรับมาโดยไม่ให้คนอื่นเห็น

ถุงหอมนี้เป็นของดี มันเป็นของดีที่ทำให้นางยืนหยัดในจวนลู่ได้!

มู่เหยาลุกขึ้นจะจากไป ก็โดนคนเรียกไว้จากข้างหลัง

นางหันไปทางจางจิ้งหรู เห็นนางทำท่าทางลังเล ก็บอกให้นางเอ่ยปาก

“ขอแค่ข้าช่วยเจ้า วันหน้าเจ้าจะให้สิ่งที่ข้าต้องการใช่ไหม?”

มู่เหยารู้ดีว่านางถามถึงเรื่องที่เขียนไว้ในช่วงครึ่งท้ายของจดหมาย นางค่อย ๆ พยักหน้า

เมื่อเห็นนางตอบตกลง จางจิ้งหรูจึงรู้สึกสบายใจ และไม่ถามอะไรมาก

แต่แสดงให้เห็นว่า นางจะช่วยมู่เหยาจับตาดูจังซื่อ ตรวจสอบเรื่องในปีนั้นว่ายังมีคนอื่นอีกไหม

เพราะมู่เหยาคิดว่า จังซื่อดึงหลิวฉิงฮวนมาวางยา เกรงว่าจะโดนคนคอยชี้แนะ

บัดนี้หลิวฉิงฮวนตายไปแล้ว หากเบื้องหลังจังซื่อยังมีคนอื่น คนนั้นต้องติดต่อจังซื่อไม่ช้าก็เร็ว และนางไม่สามารถแอบส่งคนเข้าไปในจวนลู่ไม่ได้

ตัวเลือกที่ดีที่สุด ก็คือมีแค่จางจิ้งหรู

ส่วนเงื่อนไขหลังทำสำเร็จ…นางไม่ถือสาที่จะช่วยนาง

ถึงอย่างไร…นางก็ไม่มีวันปล่อยตระกูลลู่ไป!

พอออกจากจวนลู่ มู่เหยากลับหลังและพาหนิงจู๋ไปซื้อเครื่องหอมเล็กน้อย

ตั้งใจว่าอีกสามวันจะจัดงานเลี้ยงกลางคืนที่จวนจงซู่โหวอีกครั้ง

“ทำไมคุณหนูถึงซื้อเครื่องหอมอีกเจ้าคะ?”

หนิงจู๋หอบเครื่องหอมไว้ในอ้อมแขน และเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“ท่านอ๋องบอกช่วงนี้ฮูหยินเฒ่ามีเรื่องกังวลหลายอย่าง ข้าจะทำธูปสงบใจพอดี เดี๋ยวจะให้ชิงอิ่งเอาไปส่งให้”

มู่เหยาตอบด้วยรอยยิ้ม หันหลังและพาหนิงจู๋เดินออกมาจากร้านเครื่องหอม

ขณะที่เดินไปทางรถม้า ก็มีเงาร่างเล็ก ๆ พุ่งออกมาอย่างกะทันหัน คว้ากระเป๋าเงินตรงเอวของหนิงจู๋แล้วเข้าไปในฝูงชน

มีเสียงหนัก ๆ ดังขึ้น มู่เหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อาเฉิน?”

นางเอ่ยปากเรียกคนขับรถม้า

อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ตอบ แต่ยังขับรถม้าเลี้ยวเข้าไปในซอยข้าง ๆ ทันที

รถม้าหักเลี้ยวเร็วมากจนเกือบจะคว่ำ ทำให้มู่เหยากับหนิงจู๋ที่นั่งอยู่ข้างในทรงตัวไม่อยู่ และเกือบจะกระเด็นออกมาจากรถม้า!

มู่เหยาไม่สนใจหัวไหล่ที่เจ็บจากการโดนกระแทก นางยื่นมือไปจับข้อมือของหนิงจู๋ทันที “เร็ว กระโดดลงจากรถม้า!”

หนิงจู๋ยังไม่ได้สติ ก็ตามหลังมู่เหยาไปโดยไม่รู้ตัว

มู่เหยายกเท้าถีบผนังด้านหลังรถม้า เกิดเสียงดังปังปังปัง

เสียงนั้นอาจทำให้คนที่กำลังขับรถม้าตกใจรถม้าขับช้าลงอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อเห็นรถม้ากำลังหยุดลง มู่เหยากับหนิงจู๋ก็ช่วยกันถีบผนังด้านหลัง และกระโดดลงมาทันที

“อึก!”

มู่เหยาร้องออกมา ไหล่ข้างขวาไร้ความรู้สึก แต่ความเจ็บกลับชัดเจน เกรงว่าจะผิดตำแหน่งแล้ว

นางรีบมองไปทางหนิงจู๋ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นหนิงจู๋เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว จึงพบว่าข้อมือของนางเหมือนไปกระแทกโดนก้อนหินข้าง ๆ จนกระดูกหัก

“หนิงจู๋ เร็ว รีบไปเร็ว”