บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน [符皇] นิยาย บท 2195

บทที่ 2195 มรสุม

………………..

บทที่ 2195 มรสุม

เสียงอันเปี่ยมความแค้นอัดสุมเลื่อนลั่นไปทั่วทิศ ไร้สิ่งใดตอบกลับ

ทว่าดอกปารมิตาแดงสดเยี่ยงเปลวเพลิงมากมายเบ่งบาน ก่อหนทางอันดูประหนึ่งแผดเผาด้วยเปลวเพลิงจากสุดสายตา ทอดตัวมาหาเขา

ปารมิตา!

มหาเต๋าสูงสุดที่บรรลุโดยจักรพรรดิยมโลกองค์แรก

“ข้าเชื่อเจ้า” หนึ่งเสียงหนักแน่นลุ่มลึกก้องขึ้นจากเส้นทางอันปกคลุมด้วยดอกปารมิตา แล้วเงาร่างกำยำสีแดงเพลิงอันเลือนรางก็ปรากฏขึ้น

เขาดูราวเดินข้ามความเป็นความตาย เลือนรางเห็นได้เพียงจาง ๆ

แต่เฉินซีตระหนักชัดยิ่งว่าอีกฝ่ายคือจักรพรรดิยมโลกองค์แรก และหนึ่งในผู้ช่วงชิงของยุคสมัยนี้

เพียงคำพูดไม่กี่คำก็ทำให้หัวใจของเฉินซีอุ่นวาบ สติอันไร้ความเสถียร เต็มไปด้วยความคับแค้นสงบลงอย่างมาก

เฉินซีสูดหายใจลึก ๆ แล้วค้อมตัวกล่าวอย่างจริงจัง “ขอบคุณมาก….”

แต่ถึงอย่างนั้น เขาไม่ทันพูดได้จบคำ เส้นทางอันดูเรืองรองเยี่ยงเปลวเพลิงพลันสลายตัว ดอกปารมิตาแดงเพลิงดับมอด สลายสู่ความไม่มี

ขณะเดียวกัน เงาร่างกำยำอันเลือนรางของจักรพรรดิยมโลกองค์แรกก็สลายไปต่อหน้าเฉินซี

ร่างของเฉินซีชะงักเกร็งในท่าทางค้อมหัว ในใจขณะนี้ราวมีมรสุมสาดซัด เลื่อนลั่นสะท้านใจอย่างสุดขั้ว

ตัวเขาอัดแน่นไปด้วยความแค้นเกินบรรยาย!

ดุจอารมณ์ตีตลบไปมา ความหวังมาถึงไม่ทันไรก็สลายไปแทบทันที แสงสว่างเพิ่งส่องมาถึง แต่แล้วความมืดก็โถมกลืนมันไป….

ดวงจิตแห่งเต๋าของเขาก็ประสบมรสุม จวนเจียนแหลกสลายเช่นกัน

พรวด!

เฉินซีกระอักโลหิตอีกคำ

เจ้านิกายอำนาจเทวะลอบทำลายดวงจิตแห่งเต๋าด้วยวิธีการอันสุดแสนเกินคาดเดา เขาไม่ได้รีบร้อนฆ่าพวกฝูซี แต่ยามโอกาสอันเหมาะสมที่สุดมาถึง เขาก็จะลบคนเหล่านั้นสิ้นไป

เหมือนเช่นที่กำลังทำอยู่ขณะนี้

โหดร้ายน่าสะพรึงกลัวนัก!

โลหิตเจียนหยดจากดวงตาของเฉินซี ใบหน้าซีดขาว สองมือกำแน่น นอกจากนั้น สายตาของเขายังไม่เห็นสิ่งใดนอกจากสีเลือด

ดวงจิตแห่งเต๋าของเขาถูกทรมานเชือดเฉือน

ขณะนี้ ‘อารมณ์’ นั้นบรรยายได้ว่าเป็นมีดคมสุดทานทน หนักหน่วงดุจขุนเขา ไร้หนทางปัดป้องใด ๆ!

เพียงครู่ต่อมา ทะเลทุกข์อันขุ่นมัว กว้างไกลไร้ขอบเขตก็ปรากฏขึ้นไกล ๆ

การลืมเลือน!

มหาเต๋าสูงสุดที่จักรพรรดิยมโลกองค์ที่สองบรรลุสำเร็จ

“มหาวิถีดูง่ายทว่าไม่ อย่าปล่อยตนเองหลงทาง” กล่าวจบ จักรพรรดิยมโลกองค์ที่สองก็สูญสลายไปเช่นกัน

ใบหน้าของเฉินซีซีดขาวประหนึ่งเนื้อเทียน

ผู้นำยุคหมานกู่ปรากฏขึ้น เขาทำเพียงพยักหน้าน้อย ๆ ให้เฉินซีโดยไร้เสียง

ประมุขสำนักเต๋าหลิวเซินจีมาถึง เขาก็ทำเพียงทอดถอนใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง

พวกเขาทุกตัวตนล้วนเป็นผู้อยู่เหนือใครในเรื่องเล่าตำนาน แต่พวกเขากลับถูกกำจัดไปตรงหน้าเฉินซีในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วละเลียดชา

เฉินซีกระอักเลือดครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าซีดขาวลงทุกขณะ

เขารู้ว่าทางข้างหน้ามีแต่ทางตัน แต่มิคาดเลยว่าจะป่าเถื่อนโหดร้ายได้เพียงนี้!

เขาถูกทับถมโดยความรู้สึกผิด รวดร้าว เคืองแค้น และโทสะ แต่ก็ยังสับสน ดิ้นรน และเศร้าหมอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอารมณ์ความรู้สึกที่เขามี

ยิ่งกว่านั้น ยิ่งเขาได้เห็นตัวตนในตำนานทั้งหลายตายต่อหน้า ขณะที่บ้างชี้แนะ บ้างให้กำลังใจ บ้างปลอบใจ… ทำให้เฉินซีรู้สึกราวความรับผิดชอบหนักหนาถูกกดทับลงบนบ่าจนยากหายใจ!

บางครั้งความรับผิดชอบก็เหมือนแรงกดดันอันเกินรับได้ ทำให้ดวงจิตแห่งเต๋าพังทลาย

เหมือนเช่นขณะนี้ เฉินซีมิกล้าแม้แต่จะคิดถึงผลลัพธ์หากเขาล้มเหลว….

“เจ้าพ่ายแล้ว” เสียงอันเลือนรางของเจ้านิกายอำนาจเทวะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันเย็นชาไร้อารมณ์ “จำที่ข้าบอกก่อนหน้านี้ได้หรือไม่? หากเจ้าไม่ตกลงรับโอกาสที่ข้าให้ เจ้าก็ย่อมต้องเผชิญความเจ็บปวดเกินรับได้ที่สุดในโลกหล้า”

ขณะนี้ อาภรณ์ของเฉินซีถูกโลหิตย้อมแดง ใบหน้าซีดเช่นกระดาษ ดวงตาแดงฉานดูราวสิ้นทุกประกายชีวิต มันเลื่อนลอยว่างเปล่า

“ข้ายังไม่ล้มหรอก” เฉินซีกล่าวอย่างเฉยชา น้ำเสียงเรียบเย็นแหบพร่า

“ก็จริง แต่ดวงจิตแห่งเต๋าของเจ้า อีกนิดเดียวก็จะแหลกสลาย” เจ้านิกายอำนาจเทวะฉีกยิ้ม “สิ่งสำคัญที่สุดคือ แผนข้าเพิ่งสำเร็จไปครึ่งทาง ต่อจากนี้ ข้าจะให้เจ้าได้เห็นความตายของญาติมิตร เจ้าต้องดูให้ดีเชียว เพราะพวกเขาตายไม่เหมือนกันสักคน”

วูบ!

เพียงพริบตา เฉินซีก็เหมือนสิ้นทุกพลังชีวิต ท้อแท้ถึงขีดสุด ดูเจียนตายเต็มที!

“ไอ้หนูเอ๋ย สุดท้ายเจ้าก็ยอมแพ้จนได้” หนึ่งร่างพลันปรากฏข้างกายเฉินซี เขาสวมอาภรณ์ดำแขนเสื้อกว้าง ทั่วกายเลือนรางคลับคล้ายทั้งมายาและสัจธรรม ดูเหมือนมีตัวตนอยู่ทุกที่

เขาเอื้อมมือออกคว้า แล้วลำแสงเก้าสายอันพร่ามัวลึกลับก็ถูกดึงออกจากร่างของเฉินซีสู่มือเขา

“แผนภาพวารีหลาก! นี่คือแผนภาพวารีหลาก! หลังวางแผนมาแสนนาน ในที่สุดข้าก็สำเร็จจนได้! เมื่อมีมันในมือ พลังปฐมกาลในมาตุภูมิหมื่นวิถีก็จะเป็นของข้าเช่นกัน ถึงยามนั้น เต๋าทั้งมวลในโลกหล้า ที่มาแห่งความโกลาหล สรรพชีวิต… ทุกสิ่งจะสยบแทบเท้าข้า! ข้าย่อมได้เป็นตัวตนสูงสุดอันยืนยงตราบกาลหนึ่งเดียวนับแต่กำเนิดความโกลาหล!” ขณะนี้ เจ้านิกายอำนาจเทวะดูตื่นเต้นเป็นที่สุด แสงสายหนึ่งพุ่งออกจากดวงตา เรืองรองเสียจนเจียนเจิดจ้าไปทั่วโลก

ทว่าเสียงของเขายังคงแข็งทื่อไร้อารมณ์ใด ๆ ทำให้เขาดูชวนขนลุกเป็นอย่างยิ่ง

ขณะนี้ เฉินซีนอนอยู่บนพื้น ดวงตาแดงฉานเบิกกว้าง ว่างเปล่า และนิ่งดุจคนตาย พลังชีวิตในกายหายไปแล้ว ขณะที่สังขารเกิดรอยร้าวนับไม่ถ้วน ดูเจียนแหลกมลายไม่เหลือซาก

“อู่กำเนิดแห่งเต๋า?” เจ้านิกายอำนาจเทวะกลืนแผนภาพวารีหลากอันสมบูรณ์เข้าสู่ร่าง เพียงชั่วกาล ปราณอันลึกลับ คลุมเครือและทรงพลังก็หลากแผ่จากภายใน ดูผสานเป็นหนึ่งกับทั่วทั้งมาตุภูมิหมื่นวิถี

“มันอยู่ในกายข้า!” เจ้านิกายอำนาจเทวะระเบิดหัวเราะเลื่อนลั่นทั่วมาตุภูมิหมื่นวิถีอันกว้างไกลไร้ขอบเขตและว่างเปล่านี้ พริบตานั้น เขาดูเหมือนได้เป็นตัวตนเหนือสรรพสิ่งตราบกาล!

อู่กำเนิดแห่งเต๋า?

มันอยู่ในกายข้า!

ทั่วทั้งมาตุภูมิหมื่นวิถีเริ่มสั่นไหว อำนาจไร้ลักษณ์สายหนึ่งเคลื่อนมาหาเจ้านิกายอำนาจเทวะราวคลื่นสมุทรโถม

ขณะนี้ สายตาของเฉินซีว่างเปล่า ร่างของเขายิ่งเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ

“ไอ้หนูเอ๋ย สังสารวัฏอยู่ในใจข้าแล้ว ข้าควบคุมได้ทั้งพลังปฐมกาลและมหาวิถี มาตุภูมิหมื่นวิถี ความโกลาหลแห่งสามภพ และโลกภูมิทุกจักรดาราล้วนอยู่แทบเท้าข้ายามนี้!” เจ้านิกายอำนาจเทวะก้มลงมองเฉินซีซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ “หน้าที่เจ้าสมบูรณ์แล้ว ไปพักผ่อนตลอดกาลเสีย”

เขาสะบัดแขนเสื้อ และร่างอันเจียนสลายของเฉินซีซึ่งกองอยู่กับพื้นก็สลายเป็นธุลีหายไปโดยพลัน

เมื่อถึงยามนี้ เจ้านิกายอำนาจเทวะก็ผ่อนคลายลง ก้าวเดินในมาตุภูมิหมื่นวิถีอย่างแสนลำพองพึงพอใจ!

นี่คือมหาวิถีของเขา เขาบรรลุเต๋าจากความไร้อารมณ์ สะบั้นดวงจิตแห่งเต๋า ช่วงชิงสังสารวัฏ ถือครองพลังปฐมกาล ปกครองเหนือโลกา!

ทว่าเพียงครู่ต่อมา จู่ ๆ หัวใจของเขาก็เกิดเค้าความสับสน เพราะเขารู้สึกเสมอว่าตนเหมือนขาดสิ่งใดไป

จุดจบของมหาวิถีเป็นเช่นนี้จริง ๆ หรือ?

ข้าได้ทุกสิ่งที่แสวงหามาชั่วชีวิตแล้ว แต่กลับดูเหมือน… มันไม่อาจทำให้ข้ายินดีปรีดาใด ๆ ได้ เพราะเหตุใดกัน?

“คิดจริง ๆ หรือว่าการได้ควบคุมพลังปฐมกาลคือแก่นแท้จริงของปริศนามหาวิถีแล้ว?” ทันใดนั้น หนึ่งเสียงสุขุมเฉยชาก็ดังก้องในมาตุภูมิหมื่นวิถี

พริบตานั้น ดวงตาของเจ้านิกายอำนาจเทวะก็หรี่ลง

………………..