บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน [符皇] นิยาย บท 2196

บทที่ 2196.2 ประสบความสำเร็จอย่างเยือกเย็น

………………..

บทที่ 2196.2 ประสบความสำเร็จอย่างเยือกเย็น

“เกิดอะไรขึ้น? หรืออาจคนอื่นนอกจากข้าที่สามารถหลีกเลี่ยงการได้รับผลกระทบจากสังสารวัฏได้?”

ดวงตาของเจ้านิกายอำนาจเทวะหรี่ลง

เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่เขาได้ลบร่องรอยของตัวเองทั้งหมดออกจากเหตุการณ์นั้น อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าศพของเฉินซีจะไม่อยู่ในวัฏจักรสังสารวัฏเช่นกัน!?

เจ้านิกายอำนาจเทวะเงียบไป เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งหมดนี้หลุดพ้นจากขอบเขตการควบคุม และมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

เจ้านิกายอำนาจเทวะไม่หยุด เขายังคงควบคุมวัฏจักรของสังสารวัฏ และย้อนกลับไปสู่อดีต ซึ่งภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ปรากฏเช่นกัน

ในไม่ช้า เขาก็ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่ร่างเหล่านั้นถูกบดขยี้ต่อหน้าต่อตาของเฉินซี แต่มีเพียงเฉินซีเท่านั้นที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์เหล่านั้น

สิ่งนี้ทำให้เกิดความเศร้าโศกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

สังสารวัฏย้อนกลับไปอย่างไม่หยุดหย่อน เหตุที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และไม่นานก่อนที่ร่างของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เงาทมิฬจะปรากฏขึ้น แต่ก็ยังคงไม่พบเฉินซี….

ร่างของหนี่หวาปรากฏขึ้น จากนั้นร่างของฝูซีก็ปรากฏขึ้น…. ไม่ว่าจะค้นหาอย่างไร เขาก็ไม่พบร่องรอยของเฉินซีเลยสักเสี้ยว

เหมือนกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝันหรือการแสดงที่มีเพียงเจ้านิกายอำนาจเทวะเท่านั้นที่เพลิดเพลินเพียงลำพัง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เห็นเฉินซีแม้เพียงเงา และการโต้เถียงระหว่างพวกเขาก็ไม่เกิดขึ้น!

สิ่งนี้ทำให้เจ้านิกายอำนาจเทวะมีสีหน้าไม่แยแส เคร่งขรึม และมืดมนมากยิ่งขึ้น มันเหมือนกับความฝัน แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่ามันไม่ใช่!

แต่เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าเฉินซีลบการดำรงอยู่ทั้งหมดของตัวเองออกจากวัฏจักรสังสารวัฏโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลังได้อย่างไร!

ในไม่ช้า สังสารวัฏก็ย้อนกลับไป จนกระทั่งมาตุภูมิหมื่นวิถีปรากฏอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม มันว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

เจ้านิกายอำนาจเทวะจำได้ว่านั่นเป็นตอนที่เฉินซีมาถึงมาตุภูมิหมื่นวิถี และเขาได้สนทนากับเฉินซี ในท้ายที่สุด เขาบังคับให้เฉินซีเข้าไปในพื้นที่ภายในเมฆโกลาหลเพื่อพบกับฝูซีและคนอื่น ๆ

แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า!

สิ่งนี้ทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตา

ในขณะนี้ ความไม่สบายใจพวยพุ่งขึ้นไม่รู้จบ และความรู้สึกที่ว่าทุกสิ่งหลุดพ้นจากการควบคุม ก็เป็นสิ่งที่เขารับไม่ได้อย่างถึงที่สุด จนใบหน้ามืดมนยิ่งกว่าหนใด

“ทำไม ทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้น? ข้าทำลายดวงจิตแห่งเต๋าของเจ้าเด็กนั้นไปแล้วแท้ ๆ ทั้งยังแย่งแผนภาพวารีหลาก และลบมันออกจากการดำรงอยู่ ข้าจะไม่หาร่องรอยของมันไม่พบได้อย่างไร?”

“มันหายไปจากทั้งอดีตและปัจจุบัน! นั่นเป็นไปไม่ได้เลย!”

“หืม?”

“เดี๋ยวก่อน… ข้าดูแค่อดีตและปัจจุบันเท่านั้น แล้วจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต?”

เจ้านิกายอำนาจเทวะตระหนักถึงบางสิ่ง เขาใช้สังสารวัฏอีกครั้งและเริ่มอนุมานอนาคต….

พรวด!

อย่างไรก็ตาม เพียงชั่วครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาที่หัวใจ จิตวิญญาณสั่นเทา และกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง!

“อนาคต….”

ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ในขณะที่แสงอันน่าสะพรึงกลัวลุกโชนอยู่ในนัยน์ตา ดูน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด “นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?”

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความสับสน และร่องรอยของความหวาดกลัว

“ไม่สิ! ข้าได้ทำลายกำแพงแห่งอารมณ์แล้ว และข้าไร้ความปรารถนาและความรู้สึก แล้วทำไม… ทำไมข้าถึงรู้สึกหวาดกลัว?” เจ้านิกายอำนาจเทวะคำรามเสียงดัง ที่ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถรักษาความเยือกเย็นได้อีกต่อไป สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่รู้จบ

ไร้อารมณ์!

มันเป็นหนทางของเขา เมื่อมีอารมณ์ มันก็เหมือนกับการเปิดรอยแยกบนรากฐาน และเป็นการโจมตีที่เลวร้ายที่สุดที่เขาเคยได้รับ

อารมณ์ต่าง ๆ ทั้งความสุขและความโกรธ ความโศกเศร้าและความขุ่นเคือง ความรักและความเกลียดชัง ความสิ้นหวังและความหวัง….

ในอดีต เจ้านิกายอำนาจเทวะได้ใช้ ‘ความไร้อารมณ์’ เพื่อต่อต้าน ‘อารมณ์’ ของเฉินซี และประสบความสำเร็จในการทำลายล้างเฉินซีอย่างราบรื่น

แต่ตอนนี้ หัวใจ ‘ไร้อารมณ์’ ของเจ้านิกายอำนาจเทวะเริ่มกระเพื่อมด้วย ‘อารมณ์’ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเช่นนี้เป็นสิ่งที่แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถยอมรับได้

ความไร้อารมณ์คือสิ่งที่เขาพึ่งพามากที่สุด แต่การพึ่งพากลับเริ่มแตกสลายแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต่างอะไรกับการทำลายตัวเอง!

“เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?!”

ถึงขนาดที่เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า เขากำลังเริ่มก้าวไปสู่ความพ่ายแพ้ หากยังไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้

มันเป็นสิ่งที่เจ้านิกายอำนาจเทวะไม่สามารถทนได้เลย

เขาวางแผนมานับไม่ถ้วนและใช้ความอดทนมหาศาล จนสามารถยึดอำนาจเหนือสังสารวัฏและพลังปฐมกาลแล้ว เขาได้กลายเป็นผู้ปกครองสูงสุดเพียงคนเดียวของโลก แล้วจะให้เฝ้าดูทุกสิ่งหลุดลอยจากมือตนได้อย่างไร?

“เข้าสู่สังสารวัฏ! ข้าจะแสวงหาตัวตนที่แท้จริงของข้า! นิรันดร์จะเป็นผู้ชี้นำข้าในการนำปฐมกาลกลับคืนมา!”

วัฏจักรของสังสารวัฏปรากฏขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามอันบ้าคลั่ง และจากนั้นเจ้านิกายอำนาจเทวะก็เข้าไปในสังสารวัฏ และกลับมาสู่ช่วงเวลาที่เฉินซีเพิ่งมาถึงมาตุภูมิหมื่นวิถีทันที

ในทางกลับกัน แผนภาพแม่น้ำที่สมบูรณ์ พลังงานปฐมกาล และทุกสิ่งที่เขาได้รับเมื่อก้าวเท้าไปสู่จุดสิ้นสุดของเส้นทางสุดท้ายได้หายไป

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เจ้านิกายอำนาจเทวะได้กลับไปสู่ช่วงเวลาที่เฉินซีเข้าสู่มาตุภูมิหมื่นวิถีโดยสมบูรณ์ แม้แต่จิตสำนึกและความทรงจำก็เปลี่ยนไป…

เหมือนกับช่วงเวลานี้ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

นั่นคือราคาที่เขาต้องจ่ายเพื่อเข้าสู่สังสารวัฏด้วยตัวเอง มันแตกต่างจากการควบคุมและการใช้สังสารวัฏ ตราบใดที่เขาเข้าสู่วัฏจักรของสังสารวัฏ ในขณะที่เขาอยู่ในมาตุภูมิหมื่นวิถี ก็ต้องจ่ายราคานี้

มาตุภูมิหมื่นวิถีอาจกล่าวได้ว่าเป็นเส้นทางแห่งโชคชะตา ในขณะที่เจ้านิกายอำนาจเทวะ สามารถควบคุมมันและจัดการชะตาของผู้อื่นที่อยู่บนเส้นทางแห่งโชคชะตานี้ได้ เขาจะประสบกับการปฏิบัติแบบเดียวกันหากเขาก้าวเข้าสู่มันเช่นกัน

…

ไม่นานร่างสูงก็ปรากฏในมาตุภูมิหมื่นวิถีอันว่างเปล่า เขาสวมชุดสีเขียวและมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา มันคือเฉินซี

“เจ้าหนู ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว” เสียงที่คลุมเครือ ซึ่งเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่สง่างามอย่างยิ่งดังก้องราวกับเป็นคำสั่งจากสวรรค์

หลังจากนั้น จู่ ๆ เมฆโกลาหลก็ปรากฏขึ้นในระยะไกลโพ้น เมฆปกคลุมโลกและกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เฉินซีดูเหมือนกับหยดน้ำในมหาสมุทรเมื่อเปรียบเทียบกับมัน

โซ่ศักดิ์สิทธิ์บัญชาที่ชัดเจนและแวววาวจำนวนนับไม่ถ้วนเป็นเหมือนมังกรขนาดใหญ่ที่พันกันรอบเมฆ พวกมันหลั่งไหลไปด้วยรัศมีที่น่าเกรงขามและสง่างามอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นของบัญชาเต๋าสวรรค์แต่เพียงผู้เดียว

เสียงของเจ้านิกายอำนาจเทวะดังมาจากเมฆโกลาหล

ทุกอย่างก็เหมือนกับที่เคยเป็นมา

เฉินซียืนอยู่ตรงนั้นและเฝ้าดูทั้งหมดนี้ จากนั้นรอยยิ้มที่ชวนคิดก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เมื่อได้ยินเสียงของเจ้านิกายอำนาจเทวะที่ดูเหมือนจะไร้อารมณ์และไม่แยแสจากไกล ๆ

………………..