บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน [符皇] นิยาย บท 5

บทส่งท้าย 5.8 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

………………..

บทส่งท้าย 5.8 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

แววตาของเธอเย้ายวน ลมหายใจที่มีกลิ่นหอมปะปนกับกลิ่นของแอลกอฮอล์กำจายจากริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสด ใบหน้าที่งดงามนั้นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะพรรณนา

กระนั้นเฉินหลานกลับไม่ได้แยแสในสิ่งนั้นแม้แต่น้อย “ฉันมีชาที่นำมาจากบ้าน ลองดูไหม? มันน่าจะทำให้เธอสร่างเมาได้” เขาพูดอย่างใจเย็น

ขณะที่พูด มือของเขาไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย ทว่ากลับมีกาน้ำชาเล็ก ๆ ที่ดูประณีตปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เขาหยิบจอกชาที่วางอยู่บนโต๊ะและชงชาให้กับเหลียงเลี่ยง อวิ๋นไช่เหว่ย และก็ตัวเขาเอง

ไอน้ำปุดขึ้นจากชาที่เดือดพล่าน กลิ่นหอมที่ทำให้รู้สึกสดชื่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

ดวงตาของเหลียงเลี่ยงทอประกาย “นี่คือชาอะไรน่ะ?”

เฉินหลานตอบ “ลองดูสิ”

เขาส่งจอกให้หญิงสาวทั้งสอง

เหลียงเลี่ยงดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เธอดื่มมันลงไปทั้งอึกใหญ่โดยไม่สนใจว่ามันจะลวกลิ้นหรือไม่ ไม่นาน ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยรู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายกำลังถูกแช่แข็ง มันเป็นความรู้สึกที่แปลกจนอธิบายไม่ได้

อวิ๋นไช่เหว่ยลองจิบ ทันใดนั้น หญิงสาวก็อุทานด้วยความประหลาดใจและดื่มเข้าไปอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้น เธอก็ไม่อาจหยุดดื่มมันได้อีกต่อไป

กระทั้งหญิงสาวดื่มจนพอใจ เธอก็หลับตาลงพร้อมถือจอกชาไว้ในมือ ราวกับกำลังสัมผัสถึงความรู้สึกบางอย่าง

ผ่านไปครู่ใหญ่เหลียงเลี่ยงจึงถอนหายใจออกมา เธอเม้มริมฝีปากขณะจ้องมองไปยังที่เฉินหลาน ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด

เธอกระโจนเข้าใส่เฉินหลานและหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ หน้าอกอวบอิ่มกดลงบนร่างของเฉินหลาน เป็นความรู้สึกที่ชวนให้ขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก

เฉินหลานไม่ทันระวัง เขารู้สึกเขินอายอย่างเห็นได้ชัด กระนั้นเหลียงเลี่ยงกลับเดินกลับไปที่ที่นั่งของเธอทั้งรอยยิ้มก่อนที่เขาจะได้ผลักเธอออกไป

“สุดหล่อ! ขอบคุณสำหรับชานะ!” รอยยิ้มที่สดใสประทับลงบนใบหน้ามากเสน่ห์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงใจ

เธอรับราชการในกองทัพมาหลายปี ผ่านประสบการณ์การต่อสู้มาอย่างโชกโชนซึ่งทำให้ร่างกายมีอาการบาดเจ็บต่างแฝงอยู่อย่างไม่มีทางหายสนิท

ทว่าชาของเฉินหลานกลับสามารถขจัดอาการบาดเจ็บเหล่านั้นได้อย่างหมดจดในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาราวกับไปเป็นเด็กอีกครั้ง แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอตื่นเต้น มีความสุขได้อย่างไร?

เฉินหลานเช็ดลิปสติกบนใบหน้าออกก่อนจะหัวเราะขื่น “มันก็แค่ชาถ้วยเดียว ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย”

ตอนนี้เอง ดวงตาของอวิ๋นไช่เหว่ยทอประกายงดงาม เธอรู้สึกเหมือนร่างกายเบาขึ้นมาก มันบางเบา อบอุ่น และเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าเป็นเพราะชาถ้วยนั้น?

มีชามหัศจรรย์เช่นนี้ในโลกได้อย่างไรกัน?

อวิ๋นไช่เหว่ยรู้สึกว่าชายที่ดูธรรมดาคนนี้มีความลึกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นานนัก เฉินหลานก็ยืนกรานที่จะกลับ เช่นเดียวกับเหลียงเลี่ยงที่ไม่ได้อยู่ในอารมณ์อยากจะปาร์ตี้ต่อ ดังนั้นพวกเขาจึงออกจากคลับเฮยจิ่งฮวาพร้อมกับอวิ๋นไช่เหว่ย

แต่เนื่องจากข้างนอกมืดมาก เหลียงเลี่ยงจึงตัดสินใจขับรถไปส่งอวิ๋นไช่เหว่ยเป็นอันดับแรก

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูบ้านของอวิ๋นไช่เหว่ยที่สวนจางมู่หลวง หญิงสาวก็ไม่อาจหยุดคำถามในใจของเธอได้อีกต่อไป

เฉินหลานพูดด้วยรอยยิ้ม “แฟนของผมเป็นแฟนคลับคุณ แถมรูปของคุณก็อยู่เต็มโลกออนไลน์ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงจำคุณได้ ผมแค่อยากจะช่วยคุณเท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่น”

อวิ๋นไช่เหว่ยชะงัก “ดูเหมือนว่าคุณจะรักแฟนของคุณมากจริง ๆ ฉันขอให้คุณทั้งสองมีความสุข”

เฉินหลานขอบคุณเธอ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “คุณช่วยเซ็นชื่อให้ผมหน่อยได้ไหม”

เหลียงเลี่ยงแสร้งเย้า “เอ้า นี่สุดหล่อ! นายก็เป็นแฟนคลับเธอเหมือนกันสินะ?”

“เปล่า ผมจะเอาไปให้มู่ชิง” เฉินหลานอธิบายอย่างเรียบง่าย

คำขอนี้เธอไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว หญิงสาวหยิบปากกาออกจากกระเป๋าถือและเขียนลายเซ็นให้เฉินหลาน ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังเขียนคำอวยพรให้กับเขาอีกด้วย

เฉินหลานเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะโบกมือลาหญิงสาวและจากไปพร้อมกับเหลียงเลี่ยง

“เขาเป็นที่คนลึกลับจริง ๆ… แต่ก็เป็นคนดีด้วย” อวิ๋นไช่เหว่ยเฝ้ามองรถฮัมเมอร์จากไป รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอขณะที่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่เธอได้พบกับเขา

ต่อมา ซูเปอร์สตาร์แห่งวงการบันเทิงสาวผู้นี้ก็ได้แต่งเพลงที่มีชื่อว่า ‘ชายลึกลับ’ ขึ้น ดนตรีและเนื้อเพลงของมันพิเศษไม่เหมือนใคร ไม่นาน มันก็กลายเป็นเพลงฮิตติดชาร์จไปทั่วทั้งจักรวรรดิในข้ามคืน แฟน ๆ ของเธอต่างพยายามคาดเดาว่าชายลึกลับที่อยู่ในเนื้อเพลงคือใครกันแน่ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังสงสัยว่าเป็นคนที่เธอแอบปลื้มอย่างแน่นอน!

…

เช้าตรู่ของวันที่ 28 ตามปฏิทินจันทรคติ วันส่งท้ายปีเก่า

หิมะปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงจนกลายเป็นสีขาว

เฉินหลานถือกระเป๋าเป้สะพายหลังใบเก่าที่หน้าหอพักหญิง ไม่นานนักเขาก็เห็นมู่ชิงเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่ถูกลากตามหลัง

วันนี้หิมะตกหนัก ดังนั้นมู่ชิงจึงสวมแจ็กเกต หมวกไหมพรมขนเป็ด และผ้าพันคอขนสัตว์สีดำ วงขาที่ยาวและเรียวสวยของเธออยู่ภายใต้กางเกงยีนรัดรูปสีน้ำเงินเข้ม สวมรองเท้าบูตหนังสีน้ำตาล การแต่งตัวดูทันสมัยแฝงไปด้วยความซุกซน

วันนี้เป็นวันที่เฉินหลานจะกลับบ้านเพื่อฉลองปีใหม่

เฉินหลานสัญญากับมู่ชิงว่าจะพาเธอกลับบ้าน ดังนั้นหญิงสาวจึงเริ่มแต่งตัวก่อนรุ่งสาง

“ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?” มู่ชิงถามด้วยความกังวล นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ไปร่วมเทศกาลปีใหม่ที่บ้านแฟนหนุ่ม ไม่มีทางที่เธอจะสลัดความกังวลไปได้เลย

“สวยมาก” เฉินหลานพยักหน้า

มู่ชิงยิ้ม เธอกอดแขนของเฉินหลานแล้วพูดว่า “ไม่สนแล้ว ฉันต้องไปพบพ่อแม่สามีให้ได้ไม่ว่าฉันจะน่าเกลียดแค่ไหนก็ตาม”

พ่อแม่สามี…

เฉินหลานตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาหยิบกระเป๋าเดินทางของมู่ชิงมาถือไว้เองและเดินออกไป

เหลียงเลี่ยงบอกว่าจะส่งตั๋วรถไฟให้วันนี้ อย่างไรก็ดี เมื่อเขามาถึงหน้าประตูสถาบันหลวง เขาก็เห็นเหลียงเลี่ยงยืนอยู่ตรงหน้ารถ “ฉันเตรียมรถให้นายแล้ว”

เฉินหลานชะงัก “แล้วตั๋วรถไฟล่ะ?”

เหลียงเลี่ยงตอบด้วยความโกรธ “นี่นายรู้ไหมว่าการจองตั๋วรถไฟตอนนี้มันยากแค่ไหน? อีกอย่าง ที่นั่นคนแน่นก็แน่น เหม็นก็เหม็น นายอยากจะพามู่ชิงไปลำบากแบบนั้นจริง ๆ เรอะ?”

เธอเปิดประตูรถและหยิบกระเป๋าเดินทางที่อยู่ในมือของเฉินหลานมาไว้กับตัว ก่อนจะโยนมันเข้าไปในท้ายรถ “ไปเร็วสิ ขับรถปลอดภัยนะ”

เฉินหลานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับข้อตกลงนี้ เขาหันไปพยักหน้ากับมู่ชิงก่อนจะถาม “แล้วคุณล่ะ? ให้ผมไปส่งคุณก่อนไหม?”

เหลียงเลี่ยงโบกมือไหวๆ “ไปกันเถอะ พี่ชายของฉันจะมารับในอีกไม่นาน”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน