บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน [符皇] นิยาย บท 5

บทส่งท้าย 5.9 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

………………..

บทส่งท้าย 5.9 นักเรียนตัวท็อปกับหนอนหนังสือ

เมื่อพวกเขาคิดได้ดังนั้น เฉินหลานก็ต้องคิดได้เช่นกัน แต่ที่ยังเงียบอยู่เป็นเพราะเขากำลังคิดอยู่ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนสั่ง ที่นี่คืออำเภอหลงฉี อีกทั้งยังเป็นวันก่อนปีใหม่ ไอ้สารเลวที่ไหนมันเกลียดฉันถึงขนาดที่ต้องมาหาเรื่องให้ได้วันนี้กัน?

เมื่อพวกเจ้าหน้าที่ล้อมพวกเขาไว้และกำลังจะจับทั้งมู่ชิงและเขาไปทั้งที่ไม่มีหลักฐานอะไร เฉินหลานจึงรู้สึกโกรธขึ้นมา

ปกติแล้วเขาเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบสร้างปัญหา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าโกรธไม่เป็น

กระทั่งคนที่ใจดีที่สุดยังโกรธได้ แล้วเฉินหลานจะไปเหลืออะไร?

สถานการณ์ในตอนนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจทนได้อีกต่อไป

เฉินหลานยกมือขึ้นดึงมู่ชิงไว้ด้านหลัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเย็นชา

ตำรวจควรรับใช้ประชาชน ถ้ารับสินบน ทำตัวไม่ยุติธรรม ปล่อยให้คนอื่นมีอำนาจเหนือกว่าได้ เช่นนั้นก็ไม่สมควรจะเป็นตำรวจแล้ว

“วันนี้เป็นวันก่อนวันขึ้นปีใหม่ ฉันว่าลืม ๆ เรื่องนี้ไปซะเถอะน่า” เป็นจังหวะนั้นเองที่มีชายคนหนึ่งลุกขึ้นมาจากโต๊ะใกล้ ๆ เขาสวมเสื้อกันลมดูหรูหราท่าทางสง่างาม และเขายังถือโทรศัพท์มือถือไว้อีกด้วย

“เราก็ทำหน้าที่ของเรา คุณถอยไปเถอะ ถ้าขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ เราจะจับคุณไปด้วยl!” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนตวาดขึ้น

แต่ชายคนนั้นกลับยิ้ม จากนั้นก็ส่งมือถือไปให้พร้อมบอกว่า “นายคือจ้าวต้าเป่าใช่ไหม? เป็นรองผู้บัญชาการที่เพิ่งย้ายมากรมตำรวจอำเภอหลงฉีเมื่อปีก่อน เขาโทรหานายแน่ะ”

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนชะงักไป รับมือถือมาโดยสัญชาตญาณแล้วเอามันแนบหู “สวัสดีครับ”

“ผมเลขาเฉินจากกรมการเมืองและกฎหมาย….” หัวจ้าวต้าเป่ามีแต่เสียงหึ่ง ๆ ยามได้ยิน รู้ว่าตัวเองมีปัญหาแล้ว

อีกทั้งพอได้ยินเลขาที่ปกติจะสุภาพและใจดีกับเขาด่าเสียงฉุนเฉียวเหมือนไปฆ่าใครในครอบครัวอีกฝ่าย เขาก็เริ่มเหงื่อตก

ตอนนี้เป็นกลางหน้าหนาว แต่รองผู้บัญชาการจ้าวต้าเป่ากลับรู้สึกเหมือนอยู่ในเตาไฟ อึ้งไปทีเดียว

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ค่อนข้างมีประสบการณ์ รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นจึงหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วมองตากัน

“แน่นอนครับ ไม่ต้องห่วงครับเลขาเฉิน ผม จ้าวต้าเป่า ขอสาบานด้วยกฎแห่งจักรวรรดิว่าจะทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย!” จ้าวต้าเป่าปาดเหงื่อเย็นแล้วกดวางสาย จากนั้นก็คืนโทรศัพท์มือถือให้ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดกันลม เอ่ยขึ้นด้วยเสียงประจบ “เอ่อ…. เมื่อครู่นี้ขออภัยด้วยนะครับ ผม จ้าวต้าเป่า ไม่รู้ความ กลับเสียมารยาทไปเสียได้ ขอให้ผมได้….”

ชายในชุดกันลมรับของคืนมาแล้วโบกมือ “ช่างมันเถอะ วันก่อนปีใหม่แบบนี้ฉันไม่อยากอะไรมากนักหรอก รีบ ๆ ไปเถอะ”

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ เห็นแล้วก็อึ้งไป เพราะจ้าวต้าเป่าเองก็เป็นผู้มีอำนาจคนหนึ่ง มีพื้นเพไม่ธรรมดาจนไม่จำเป็นต้องให้ความเกรงใจผู้มีอิทธิพลหลายคนในจักรวรรดิด้วยซ้ำ แต่พอรับโทรศัพท์แล้วกลับกลายเป็นเช่นนี้เสียได้ ทำให้พวกเขาสงสัยว่ารองผู้บัญชาการจ้าวต้าเป่าคนเดิมที่เคยสง่างามหายไปไหนแล้ว!

“ยังจะยืนอะไรอยู่อีก? ไปสิ!” จ้าวต้าเป่าด่าเข้าให้ หมายจะเดินออกไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ทั้งหมด

“เดี๋ยวก่อน” ทว่าในตอนนั้นเองที่เฉินหลานไม่ยอมปล่อย เขามุ่นคิ้วขึ้น “ไม่อยากสอบปากคำแล้วเหรอ? ทำไมล่ะ?”

“นั่นสิ จะพาเราไปที่สถานีตำรวจไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมถึงกลับไปแบบนั้นล่ะ?” มู่ชิงเองก็ค่อนข้างโกรธจึงเอ่ยเสียงต่ำถาม

“เอ่อออ….” จ้าวต้าเป่าน้ำท่วมปากทันที หันมองชายในชุดกันลม

“ให้พวกเขาไปเถอะ เหมือนจะถูกสั่งลงมา พวกเขาไม่รู้อะไรหรอก” ชายคนนั้นเอ่ยอธิบาย สีหน้าดูจริงใจและจริงจังยามพูดกับเฉินหลานและมู่ชิง

ทั้งสองเหลือบมองกันแล้วเฉินหลานก็พูดว่า “จะไปก็ได้ แต่ผมอยากรู้ว่าใครเป็นคนสั่งมา”

ชายในชุดกันลมยิ้มบางแล้วเอ่ยว่า “เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟัง”

ถึงตอนนี้เฉินหลานก็ไม่คิดจะทำอะไรเจ้าหน้าที่พวกนั้นแล้ว เขาพยักหน้าให้ “ขอบคุณครับ”

เพราะเห็นแบบนี้แล้ว จ้าวต้าเป่าจะไม่เข้าใจฐานะของคนพวกนี้ได้อย่างไร?

เมื่อคิดว่าตัวเองเกือบจับคนฐานะขนาดนั้นไปสองคนแล้ว เขาก็ขนลุกซู่ ตอนนี้ยังจะอยากอยู่ต่ออีกเหรอ? เขาจึงรีบหนีไปพร้อมกับตำรวจคนอื่น ๆ

หลังออกจากร้านไปแล้ว จ้าวต้าเป่าก็ค่อนข้างสับสนในหัวใจ มองรถฮัมเมอร์ที่เต็มไปด้วยขี้โคลน จากนั้นก็ด่าตัวเอง ไอ้เวรเอ๊ย! เกือบทำวันก่อนปีใหม่เสียเพราะแกแล้วไหมล่ะ!

“รองผู้บัญชาการจ้าว คนก่อนหน้านั้น….” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งอดถามขึ้นไม่ได้

“อย่าถามสิ่งที่ไม่ควรถาม!” จ้าวต้าเป่ามุ่นคิ้วด่า “คนพวกนั้นไม่ใช่คนฐานะธรรมดา พวกนั้นก็เหมือนเทพสู้กันนั่นแหละ คนธรรมดาอย่างเราไปยุ่งไม่ได้หรอก กลับบ้านไปฉลองปีใหม่เถอะ ไอ้หยา ถ้าเกิดอะไรขึ้นพวกเราคงซวยแน่”

เขาถอนหายใจแล้วส่ายหน้า จากนั้นขึ้นรถตำรวจแล้วรีบจากไปพร้อมกับคนอื่น ๆ

“ว่าไง ฉันชื่ออู๋ฉวนหลิ่ว เป็นเจ้าหน้าที่ในสภาบริหารของเมืองหลวง” ชายในชุดกันลมยิ้มก่อนเอ่ยแนะนำตัวขึ้นก่อน

เฉินหลานส่ายหน้า “คุณน่าจะรู้ฐานะเราแล้ว งั้นอย่าพูดมากเลย เมื่อกี้มันอะไรกันแน่?”

อู๋ฉวนหลิ่วยิ้มแล้วเอ่ยว่า “แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ได้ยินว่าคุณชายจ้าวจื้อเฉิงเกิดอุบัติเหตุ ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยตอนวันกินข้าวรวมญาติ”

“อ้อ เข้าใจแล้ว” เฉินหลานเข้าใจทันทีว่าเป็นเพราะตระกูลจ้าวเล่นเส้นสายนั่นเอง!

มู่ชิงก็เข้าใจเช่นกัน คิ้วงามยกสูงขึ้น เอ่ยเสียงโกรธออกมา “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย? ก็เห็นกันอยู่ว่าเหลียงเลี่ยงเป็นคนทำเขา ไม่ใช่เราสักหน่อย!”

อู๋ฉวนหลิ่วยิ้มแต่ไม่ได้อธิบายอะไร

เฉินหลานยักไหล่ “ไม่ยากหรอก ก็ตระกูลจ้าวไม่กล้าล่วงเกินเหลียงเลี่ยงไง ก็เลยมาลงกับเรา ฉันแค่ไม่คิดว่าพวกนั้นจะเลือกอำเภอหลงฉีมาลงมือกับฉัน แถมยังเป็นวันก่อนวันนี้ขึ้นปีใหม่อีก…. ดูท่าตระกูลจ้าวคงไม่อยากให้ฉันมีปีใหม่ดี ๆ แหง”

อู๋ฉวนหลิ่วอึ้งไป กำลังจะพูดคำออกมา เฉินหลานก็คว้ามือมู่ชิงไปจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านขึ้นรถฮัมเมอร์ไปแล้ว

อู๋ฉวนหลิ่วส่ายหน้าแล้วกลับไปนั่งที่

ที่อีกฝั่งโต๊ะยังมีชายชรานั่งอยู่ กำลังนั่งแกะเปลือกไข่เค็มไม่ช้าไม่เร็วดูท่าทางสบาย ๆ

“ลุงหลิน เหมือนผมจะพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไปซะแล้ว” อู๋ฉวนหลิ่วคิดอยู่นานก่อนเอ่ยคำ “ผมคงทำให้ตระกูลจ้าวกับตระกูลมู่เกลียดกันแล้วแน่เลย ถ้าพวกตาแก่จากสองบ้านรู้เข้าคงเรื่องใหญ่แน่”

ชายชรากินไข่จนหมดแล้วก็ค่อย ๆ พูดขึ้น “จะไปสนทำไม? เหลียงเลี่ยงให้รถฮัมเมอร์สองคนนั้นยืมใช้เชียวนะ เรารู้แค่นั้นก็พอแล้ว”

อู๋ฉวนหลิ่วคิดเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกชื่นชมอีกฝ่ายขึ้นมา “ก็เป็นเพราะได้ลุงหลินคอยแนะนำนี่แหละ ไม่งั้นผมคงคิดไม่ถึงหรอก”

ใช่แล้ว เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะตำรวจพวกนั้นคิดจะจับเฉินหลานกับมู่ชิงด้วยข้อหาว่าใช้สมบัติของกองทัพโดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้าเป็นครั้งอื่นก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ตอนนี้เป็นเรื่องใหญ่แล้วเพราะนั่นเป็นรถส่วนตัวของเหลียงเลี่ยง และเครื่องราชบนรถคันนั้นก็เป็นระดับ A ในกองทัพ ในกระทรวงกลาโหม และในสำนักงานความมั่นคงจักรวรรดิ มันจะเป็นของปลอมได้ยังไงกัน?

เพราะเป็นแบบนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตระกูลจ้าวหรือตระกูลมู่ ทั้งสองฝ่ายก็โทษทุกอย่างที่เครื่องราชได้ ส่วนใครจะเป็นฝ่ายสุดท้ายที่รับผิดไปก็คงต้องเป็นพวกตำรวจน่าสงสารเหล่านั้นนั่นเอง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน