บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1005

บทที่ 1005 ความหวังสู่อนาคต

เสิ่นชิงฉือเพียงต้องการให้จิ่นฉือยอมรับความเป็นจริงว่า ฮ่องเต้เป่ยตี๋ได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างไม่ชอบธรรม อีกทั้งยังเป็นผู้เริ่มต้นทำลายธรรมเนียมการสืบทอดตามลำดับอาวุโส ใช้วิธีการที่ผิดกฎหมายช่วงชิงบัลลังก์ไป

เมื่อฮ่องเต้เป่ยตี๋สามารถใช้กลอุบายแย่งชิงได้ เหตุใดผู้อื่นจะทำบ้างไม่ได้?

ดังนั้นการที่ฉินเฟิงพาจิ่งเชียนอิ่งกลับมาชิงบัลลังก์จึงสมเหตุสมผล

หากองค์หญิงจิ่งฉือยังคงจมอยู่กับความรุ่งโรจน์ในอดีต นางก็จะไม่มีวันเผชิญหน้ากับอนาคตใหม่ได้ และจะเป็นเพียงธุลีที่เน่าเปื่อย ถูกกวาดทิ้งเป็นขยะแห่งประวัติศาสตร์

เสิ่นชิงฉือมองจิ่งฉือแล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านต้องการให้ราษฎรเป่ยตี๋มีชีวิตที่ดีขึ้นหรือไม่?”

องค์หญิงจิ่งฉือเงยหน้ามองอย่างเลื่อนลอย มองคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินที่เพิ่งพบกันครั้งแรก แม้ว่านางจะเป็นองค์หญิง และอีกฝ่ายเป็นเพียงสามัญชน แต่ในใจขององค์หญิงจิ่งฉือเข้าใจดี ต่อหน้าเสิ่นชิงฉือ นางไม่ต่างจากสาวใช้ไม่รู้ความ

นี่คือสตรีแห่งตระกูลฉิน…

ผ่านไปครู่ใหญ่จิ่งฉือจึงพยักหน้า “อยาก…”

เสิ่นชิงฉือไม่อ้อมค้อม กล่าวตรงไปตรงมา “เช่นนั้นท่านก็ควรก้าวไปข้างหน้า แทนที่จะปกป้องแคว้นผุพังที่กำลังจะล่มสลาย เอาแต่นั่งเศร้าโศกเสียใจ”

“หากท่านเต็มใจทุ่มเทความพยายามในราชวงศ์ใหม่ ท่านจะได้เห็นแสงความสำเร็จ นำพาความผาสุกมาสู่ประชาชน”

จิ่งฉือเริ่มเข้าใจคำพูดของเสิ่นชิงฉือแล้ว นางถามเสียงเบา “ท่าน… ต้องการให้ข้าช่วยเหลือจิ่งเชียนอิ่ง? ไม่สิ…จิ่งอวี้ซูหรือ?”

เสิ่นชิงฉือยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่ว่าจะเป็นจิ่งเชียนอิ่งหรือจิ่งอวี้ซูย่อมไม่ต่าง? อย่างไรนางก็เป็นคุณหนูสี่ตระกูลฉิง และเป็นภรรยาในอนาคตของเฟิ่งเอ๋อร์”

“ด้วยความสัมพันธ์เช่นนี้ เป่ยตี๋และแคว้นต้าเหลียงจะได้พบกับสันติภาพที่แท้จริง”

“หลังจากจิ่งเชียนอิ่งสืบทอดบัลลังก์ เฟิ่งเอ๋อร์จะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือจิ่งเชียนอิ่งซ่อมแซมแคว้นที่บอบช้ำนี้ เมื่อถึงตอนนั้น ราษฎรจะไม่ต้องกังวลเรื่องสงคราม ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องอีกแล้ว”

“หากท่านไม่เชื่อ ท่านสามารถเยือนอำเภอเป่ยซีด้วยตัวเองสักเที่ยวได้ แล้วท่านจะได้เห็นว่าภายใต้การปกครองของเฟิ่งเอ๋อร์ ราษฎรอยู่ดีกินดี ใช้ชีวิตผาสุกอย่างไร นี่ไม่ใช่คำพูดเลื่อนลอยแน่นอน”

ในฐานะองค์หญิง จิ่งฉือย่อมได้รับรู้ข่าวสารมากกว่าสามัญชน

นางได้ยินมานานแล้วว่าอำเภอเป่ยซีมั่งคั่งเพียงใด ไม่เพียงพ่อค้า แม้แต่ชาวบ้านธรรมดาก็ยังสามารถหาเงินได้นับสิบตำลึงต่อปี นับว่ามากกว่ารายได้ของชาวบ้านในพื้นที่อื่นสิบเท่า

สิ่งที่น่าตกตะลึงที่สุดคือ อำเภอเป่ยซีกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและการคมนาคมขนส่ง สินค้าจำนวนมากถูกขนส่งมายังอำเภอเป่ยซี ทำให้สินค้าอำเภอเป่ยซีราคาต่ำ

อีกทั้งชายแดนเหนือแคว้นต้าเหลียงก็มีอาณาเขตกว้างขวาง มีเขตซางโจวเป็นกันชน ชาวบ้านจำนวนมากสามารถทุ่มเทให้กับการเกษตรได้เต็มที่แล้วฉินเฟิงยังออกนโยบาย ‘รวมกลุ่มชาวบ้าน’ และ ‘การเช่าที่ดินสาธารณะ’ ทำให้ชาวบ้านแม้จะทำการเพาะปลูกก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง

ทำให้เงินหนึ่งตำลึงในอำเภอใช้จ่ายได้เท่ากับสองตำลึงในพื้นที่อื่น ชาวบ้านมีทรัพย์สินเพิ่มพูน

รายได้ทั้งหมดของศาลาว่าการอำเภอถูกนำไปใช้ในการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ และแบ่งปันความมั่งคั่งให้แก่ประชาชน

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่องค์หญิงจิ่งฉือคิดไม่ตก “ในเมื่อฉินเฟิงต้องการที่นี่ เหตุใดจึงต้องแจกทะเบียนบ้านอำเภอเป่ยซีให้แก่ชาวบ้านในท้องถิ่น?”

เสิ่นชิงฉือยิ้มบาง กล่าวอย่างชาญฉลาด “องค์หญิง ท่านเติบโตในวังหลวง ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจึงไม่เข้าใจเรื่องราวของชาวบ้าน ข้าเข้าใจได้”

“ข้าต้องบอกว่า ต่อให้ในอนาคตจิ่งเชียนอิ่งได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ชาวบ้านอำเภอฉางสุ่ยก็ไม่อาจล้างมลทินคำว่าทรยศได้ การย้ายพวกเขาไปยังอำเภอเป่ยซีจึงเป็นทางเดียวที่จะทำให้พวกเขาใช้ชีวิตได้อย่างปกติ ไม่ต้องถูกผู้ใดรังเกียจ”

จิ่งฉือเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “เป็นเหตุผลที่ฉินเฟิงทุ่มเททรัพยากรมากมายเพื่อย้ายผู้คนทั้งอำเภอหรือ?”

สาเหตุที่จิ่งฉือตกใจเพราะการย้ายถิ่นฐานผู้คนต้องใช้เงินทองมหาศาล ภายใต้ผืนฟ้านี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็คงไม่มีใครยอมย้ายผู้คนทั้งอำเภอด้วยเหตุผล ‘เล็กน้อย’ เช่นนี้

ฉินเฟิงผู้เป็นต้นเหตุของสงครามกลับเป็นผู้ที่คำนึงถึงประชาชนมากกว่าใคร

หากมองอีกมุมหนึ่ง สงครามคราวนี้อาจเป็น ‘ยอดเจ็บหนักระยะสั้นดีกว่าเจ็บปวดเรื้อรัง’ เพียงแค่ผ่านสงครามครั้งสุดท้ายนี้ไปแล้วได้มาซึ่งสันติภาพอันยาวนานก็นับว่าคุ้มค่า

จิ่งฉือสูดหายใจลึก ก่อนจะถามคำถามสุดท้าย “เหตุใดจึงเลือกข้า?”

“ในวังหลวงยังมีองค์ชายและองค์หญิงอีกมาก เหตุใดจึงต้องเป็นข้าด้วย?”

เสิ่นชิงฉือยกยิ้มเล็กน้อย “คนทำอะไรสวรรค์ย่อมเห็น องค์ชายและองค์หญิงที่ถูกเลี้ยงดูสุขสบายเหล่านั้นมีประโยชน์อันใด? ส่วนท่านที่วิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อราษฎร เฟิงเอ๋อร์ย่อมเห็น”

“ท่านคือผู้ที่คิดถึงราษฎรอย่างแท้จริง”