บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1022

บทที่ 1022 สงครามสิ้นสุด

หลี่จางสั่งทหารสองพันคนขึ้นไปบนกำแพงเมือง ค้นตรวจทั่วทั้งด้านในและด้านนอกกำแพงอย่างละเอียดเพื่อยืนยันว่าไม่มีศัตรูซ่อนตัวอยู่ จากนั้นจึงค่อย ๆ ยึดครองกำแพงเมือง และเก็บสิ่งอำนวยความสะดวกและอุปกรณ์ป้องกันที่สำคัญไว้

เมื่อมีกำแพงเมืองเป็นที่พึ่งหลี่จางอุ่นใจราวกับได้กินยาหอม ขั้นตอนต่อไปเพียงทำตามแผนที่วางไว้ก็พอแล้ว

เหล่าแม่ทัพต่างปฏิบัติหน้าที่ของตน นำกองทัพควบคุมสถานที่ทางทหารและสถานที่ของหลวงทั้งหมดในเมือง

ทหารเหลืออีกห้าพันคนซึ่งเมื่อหลี่จางสั่งการ ทหารห้าพันคนก็บุกตรงเข้าไปยังใจกลางเมืองหลวง ล้อมพระราชวังแน่นหนา

ไม่นาน ทหารส่งสารก็วิ่งมาถึงหน้าหลี่จาง

“รายงานซื่อจื่อ กิจการทหารทั้งหมดในเมืองได้ถูกควบคุมแล้ว เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องและแม่ทัพส่วนใหญ่ยอมจำนน ผู้ที่ดื้อดึงถูกประหารชีวิตโดยไม่มีการละเว้น”

“กองทัพเราล้อมพระราชวังไว้แล้ว สามารถโจมตีได้ทุกเมื่อ”

สีหน้าอันเคร่งเครียดของหลี่จางคลายลง

ตั้งแต่เข้าสู่ดินแดนเป่ยตี๋จิตใจของหลี่จางก็ตึงเครียดมาตลอด ฉินเฟิงติดอยู่ที่เมืองหลงสุ่ย ภาระทั้งหมดเลยตกอยู่บนบ่าหลี่จาง เขาย่อมไม่อาจปล่อยให้มีความผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้นได้

บัดนี้สามารถยึดเมืองหลวงฮ่องเต้เป่ยตี๋ได้แล้ว หมายความว่า สงครามฤดูหนาวใกล้สิ้นสุด เหลือเพียงการจัดการภายหลัง

หลี่จางราวกับได้วางภาระหนักลง ในที่สุดสีหน้าก็ผ่อนคลาย เขากล่าวว่า “บอกแม่ทัพข้างหน้า เพียงแค่ล้อมพระราชวังก็พอ ห้ามเริ่มโจมตีโดยเด็ดขาด ผู้ใดฝ่าฝืน ลงโทษตามกฎทหาร”

“หากทหารรักษาพระราชวังเริ่มยั่วยุก่อน เพียงถอยหลังออกห่างระยะหนึ่งก็พอ ระวังอย่าหลงอุบายของข้าศึกเป็นอันขาด”

ทหารส่งสารโค้งคำนับรับคำ แล้วกระโดดขึ้นหลังม้า ควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เอง เสียงฝีเท้าดังแจ่มชัดใกล้เข้ามา

ตึง ตึง ตึง

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังของหลี่จาง เมื่อเขาหันกลับไปก็เห็นจิ่งเชียนอิ่งในชุดเกราะเบาสง่างามกำลังเดินตรงมา

นับแต่กองพลพญาอินทรีโจมตีกองทัพรบไกล จิ่งเชียนอิ่งก็ถูกเรียกกลับมายังกองทัพหลัก คอยติดตามอยู่ภายใต้การดูแลของหลี่จาง

กล่าวได้ว่า ความสำคัญของจิ่งเชียนอิ่งแทบไม่ต่างจากฉินเฟิง ต้องไม่มีความผิดพลาดใด ๆ เด็ดขาด

แม้ว่าขณะนี้จะควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว แต่ไม่กลัวหนึ่งหมื่น กลัวหนึ่งในหมื่น องครักษ์ค่ายเทียนจีราวสิบคนเลยคอยติดตามจิ่งเชียนอิ่งอย่างใกล้ชิด ป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้น

จิ่งเชียนอิ่งมองไปยังพระราชวังที่อยู่ไกลออกไป ในใจพลุ่งพล่านไปอารมณ์มากมาย

ตอนออกจากเป่ยตี๋ครั้งนั้นจิ่งเชียนอิ่งยังเป็นเด็กน้อย หลังจากผ่านมานานขนาดนี้ ความทรงจำเกี่ยวกับพระราชวังในอดีตลบเลือนไปเกือบหมดแล้ว

บัดนี้กลับมายังที่เก่าก่อร มองเห็นกำแพงพระราชวังสูงตระหง่าน จิ่งเชียนอิ่งรู้สึกแปลกแยกอย่างยิ่ง

ภายในพระราชวังแห่งนี้บรรจุความทรงจำนานัปการ หากมีเวลา บางทีนางอาจจะระลึกถึงช่วงเวลาที่อยู่กับมารดาได้ ส่วนบิดา… เช่นเดียวกับองค์ชายและองค์หญิงส่วนใหญ่ ความทรงจำของจิ่งเชียนอิ่งต่อบิดาแทบเป็นศูนย์ ส่วนความผูกพันก็ไม่ต้องพูดถึง แทบจะเรียกได้ว่า ไม่มี

บางทีอาจเป็นความจำเป็นของราชวงศ์ ตั้งแต่โบราณกาลฮ่องเต้มักขาดความรักใคร่ กระทั่งระหว่างบิดาบุตรก็ราวกับถูกขวางกั้นด้วยภูเขานับหมื่นลูก

หลี่จางย่อมรู้ดีว่าตอนนี้จิ่งเชียนอิ่งกระสับกระส่ายอยากพบฉินเฟิง เขายิ้มพลางปลอบใจ “ใกล้ แต่พี่ฉินบริหารฉางสุ่ยมานาน คราวนี้เดินทางออกมาคาดว่าจะไม่ได้กลับไปอีก เขาย่อมต้องจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เรียบร้อยเสียก่อน”

“คุณหนูสี่ ท่านรอมาสามเดือนได้ โปรดอดทนรออีกสามวันเถิด”

จิ่งเชียนอิ่งถอนใจ แม้นางจะไม่อยากรอ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ตั้งแต่ฉินเฟิงออกจากซางโจว จิ่งเชียนอิ่งก็คิดถึงอยู่ทุกวัน เพียงปิดตาลงฉินเฟิงก็ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงแล้ว

ครั้งอยู่จวนตระกูลฉินแคว้นต้าเหลัยงนางอยู่กับฉินเฟิงตลอดเวลา ตอนนั้นไม่มีความรู้สึกพิเศษใด

แต่หลังจากการผูกสัมพันธ์กับชายหนุ่มที่ซางโจว จิ่งเชียนอิ่งผู้เคยแข็งแกร่งและเย็นชาก็กลายเป็นสตรีอ่อนแอที่กลายเป็นโรคเฝ้าคิดถึง คร่ำครวญอยู่กับฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง

บางที…นี่อาจเป็นเรื่องของสตรี ต้่อให้มีตำแหน่งสูงส่งหรือมีวรยุทธ์เพียงใดก็ยากที่จะหลีกหนีชะตากรรม

เมื่อรักแล้วก็ยากที่จะตัดใจ

ช่วงเวลานี้ฉางสุ่ยกำลังวุ่นวาย ตั้งแต่ฉินเฟิงไปจนถึงชาวบ้าน พวกเขาต่างเคลื่อนไหว เก็บสัมภาระ เตรียมย้ายครอบครัว

แม้ฉินเฟิงจะรู้ว่าหลี่เซียวหลานยังมีเวลาอีกเจ็ดเดือนกว่าจะคลอด และร่างกายก็แทบไม่มีอาการผิดปกติใด แต่เขาก็ยังไม่วางใจ คอยกำกับดูแลใกล้ชิด ไม่ยอมให้หลี่เซียวหลานทำกิจการใด งานเก็บข้าวของตกเป็นหน้าที่ของเสี่ยวเซียงเซียงกับชูเฟิง

หลี่เซียวหลานกวาดตามอง แววตาหงุดหงิด นางกล่าวเสียงเบา “ข้ามิได้เป็นโรคร้ายใกล้ตาย เจ้าไม่จำเป็นต้องจับตาข้าเช่นนี้”

ได้ยินคำพูดนี้ ฉินเฟิงรีบปิดปากหลี่เซียวหลาน แล้วกล่าวน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “อัปมงคล ๆ อย่ากล่าววาจาไร้สาระแบบนี้อีก!”