บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1025

บทที่ 1025 จากการเนิ่นนานดีกว่าพบคนรักใหม่

ฉินเฟิงตัดสินใจแล้ว รอให้บ้านเมืองสงบก่อน จากนั้นค่อยปลดหลิ่วหมิงออกจากตำแหน่ง ปราศจากสถานะองครักษ์เสื้อแพรฉินเฟิงจึงจะถคบหากับหลิ่วหมิงได้อย่างสนิทใจ เป็นสหายที่ดีต่อกัน

อำเภอฉางสุ่ยมีทรัพย์สินและผู้คนมาก ฉินเฟิงยากลำบาก ใช้เวลาถึงสามวันกว่าจะจัดการเรียบร้อย

ระหว่างทางไปยังเมืองหลวงเป่ยตี๋ ฉินเฟิงได้จัดแยกกองกำลังกลุ่มหนึ่งออกมา เพื่อส่งทรัพยากรที่เหลืออยู่กับชาวบ้านอำเภอฉางสุ่ยไปยังเขตรอยต่อระหว่างจิงจีและเอ้อโจว ให้พวกเขารออยู่ที่นั่นชั่วคราว หลังจากที่ฉินเฟิงจัดการเรื่องในเมืองหลวงเป่ยตีเสร็จสิ้นจึงจะไปสมทบกับพวกเขาและเดินทางกลับอำเภอเป่ยซีพร้อมกัน

ดบราณว่าไว้ ไม่ควรวางไข่ทั้งหมดไว้ในตะกร้าใบเดียว

ฉินเฟิงไม่ได้ย้ายกองทัพเป่ยซีไปยังเมืองหลวง เพียงให้ติดตามไปสองร้อยคน ส่วนที่เหลือส่งไปประจำการณ์ยังเอ้อโจว ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน และเตรียมให้กองทัพนี้เป็นทัพหน้าเดินทางกลับเป่ยซี

การเดินทางของฉินเฟิงเลยล่าช้าออกไปอีกสามวัน

พอฉินเฟิงมาถึงเมืองหลวงเป่ยตี๋ก็เป็นวันที่เจ็ดแล้ว

มองเมืองหลวงเป่ยตี๋ที่เคยคึกคัก เจริญรุ่งเรือง แต่ตอนเงียบสงัด สายตาของเขาจังจ้องยังกำแพงเมืองเย็นชา ทหารตรวจตราเข้มงวด ในใจของฉินเฟิงหดหู่

เมืองแห่งนี้ถือเป็นการรวบรวมภูมิปัญญาของชาวเป่ยตี๋ไว้ และยังเป็นขุมทรัพย์ทางวัฒนธรรมที่ไม่อาจทดแทน หากถูกทำลายด้วยสงคราม ฉินเฟิงย่อมเสียดาย

ไม่ว่าจะในแง่ส่วนตัวหรือส่วนรวม ในแง่ของเหตุผลหรือความรู้สึก ฉินเฟิงต่างชื่นชมการตัดสินใจของหลี่จางยิ่ง

อาศัยการกดดัน บังคับให้กองทัพประจำการของเมืองหลวงยอมจำนน ยึดเมืองหลวงด้วยการรบ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ตอนนี้เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

เมื่อผ่านประตูเข้าสู่เมือง ฉินเฟิงลงจากหลังม้า แล้วก้าวเดินเข้า ทหารติดตามรออยู่นอกประตูเมือง เนื่องจากภายในเมืองเต็มไปด้วยคนของเขาเอง อย่างไรก็ไม่มีผู้ใดสามารถคุกคามความปลอดภัยของเขาได้ เขาจึงเข้าเมืองอย่างเรียบง่าย มีเพียงหนิงหู่กับสวีโม่ติดตามใกล้ชิด

ฉินเฟิงรู้ดี ประชาชนเมืองหลวงเป่ยตี๋ต่างหลบซ่อนอยู่ภายในบ้าน คอยสังเกตการณ์ภายนอกเงียบ ๆ

ยิ่งเป็นเช่นนี้ฉินเฟิงยิ่งต้องแสดงให้เห็นถึงการปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ไร้ข้อผิดพลาดแม้เล็กน้อย เพราะนี่คือหนทางเพื่อให้จิ่งเชียนอิ่งสามารถขึ้นครองราชบัลลังก์เป่ยตี๋ได้อย่างมั่นคง ความรู้สึกของประชาชน ความคิดเห็นสาธารณะ เป็นวิธีที่ง่ายและมีประสิทธิภาพที่สุดในการสร้างความเข้มแข็งให้กับอำนาจฮ่องเต้

เดินไปไม่นาน ฉินเฟิงก็เห็นกลุ่มคน ภายในกลุ่มคนมีสองคนที่เขาคุ้นหน้า จิ่งเชียนอิ่งกับหลี่จาง

เมื่อสบตากับจิ่งเชียนอิ่ง สายตาสอดประสาน หัวใจของฉินเฟิงราวกับถูกสัมผัส อารมณ์ที่ราบเรียบพลันกระเพื่อมไหว

เขาไม่อาจควบคุมตนเองได้ เร่งฝีเท้าเข้าไหา จิ่งเชียนอิ่งก็ก้าวออกจากฝูงชน เดินเข้ามาหาเขาเช่นกัน

ระยะห่างลดลง ฝีเท้ากลับยิ่งเร็วขึ้น กระทั่งกลายเป็นการวิ่ง

“เชียนอิ่ง”

“เฟิงเอ๋อร์”

พร้อมกับเสียงเรียกขานที่ห่างหายมานาน ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ทั้งสองคนโอบกอดกัน

ฉินเฟิงกอดร่างอ่อนนุ่มของจิ่งเชียนอิ่ง เขารู้สึกราวกับได้กินยาสงบใจ ถอนหายใจยาวออกมา

จิ่งเชียนอิ่งละทิ้งความดุดันเฉยชาในอดีต เป็นหญิงสาวอ่อนโยน โน้มศีรษะซบไหล่ฉินเฟิง

“หากต้องตำหนิก็ควรตำหนิข้า ข้าไม่ควรจากเจ้าไปนานเพียงนี้ ทำให้เจ้าต้องอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพังราตรีแล้วราตรีเล่า”

ฉินเฟิงค่อย ๆ เชยหน้าจิ่งเชียนอิ่งขึ้น มองสบตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา แล้วกล่าวอย่างจริงจัง “เมื่อเจ้าสงบใจได้แล้วเป่ยตี๋เราจะแต่งงานกันนะ”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘แต่งงาน’ จิ่งเชียนอิ่งอดกลั้นไม่ไหวแล้ว น้ำตาไหลพรากราวกับสายฝน

เพียงสองคำราวกับความทุกข์ยากทั้งหมดตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมามีค่าสมกับการรอคอย กระทั่งช่วงเวลาที่นางอยู่ซางโจวโดดเดี่ยวกว่าร้อยคืนก็ไม่เหน็ดเหนื่อยและเศร้าหมองอีกแล้ว

จิ่งเชียนอิ่งไร้คำพูด เอาแต่พยกหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าตอบกลับฉินเฟิง

ฉินเฟิงเช็ดน้ำตาให้นาง เขารู้ ช่วงเวลานี้การกล่าวถึงหลี่เซียวหลานอาจไม่เหมาะสม แต่เขาก็ไม่อยากทำให้หลี่เซียวหลานผิดหวัง และไม่อยากปิดบังจิ่งเชียนอิ่งด้วย ชายหนุ่มเลยตัดสินใจบอกเรื่องตั้งครรภ์ของหลี่เซียวหลาน

ฉินเฟิงคิดว่าจิ่งเชียนอิ่งจะมีปฏิกิริยารุนแรง แต่เกินคาด

สายตาของจิ่งเชียนอิ่งเศร้าหมอง ทว่าไม่เหมือนเกลียดชังเขาหรือหลี่เซียวหลาน

เขาสบตานางครู่หนึ่ง จิ่งเชียนอิ่งค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ก่อนจะกล่าวว่า “ข้ารู้ตั้งแต่เจ้าส่งจดหมายบอกท่านพ่อแล้ว…”

“ข้าไม่โทษเจ้าและไม่โทษพี่หญิงสาม ความจริงข้ามีสิทธิอันใดที่จะกล่าวโทษนางเล่า?”

ได้ยินคำพูดนี้ ฉินเฟิงถอนหายใจโล่งอก ในใจครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งว่า ตนในชาติก่อนทำบุญกุศลใดมาจึงได้พบกับจิ่งเชียนอิ่งที่เข้าใจเขาและเปิดกว้าง

ขณะที่ฉินเฟิงกำลังรู้สึกโชคดี เขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง