บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1080

บทที่ 1080 ตระกูลใหญ่ทางใต้ลงมือแล้ว

เมื่อเห็นฉินเฟิงแสดงสีหน้าไม่พอใจ อู๋เฉิงกงรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง เพราะชายตรงหน้านี้คือผู้ทรงอำนาจที่สุดในต้าเหลียงรองจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเท่านั้น

คนสุดท้ายที่ล่วงเกินฉินเฟิงคือฮ่องเต้เป่ยตี๋ซึ่งตอนนี้ได้ฆ่าตัวตายเพื่อชาติไปแล้ว

ต่อให้อู๋เฉิงกงมีความกล้าเป็นร้อยเท่า ก็ไม่กล้าทำให้ฉินเฟิงโกรธ

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่จะช่วยแก้ปัญหาให้เมืองหยูผิงได้ก็มีเพียงชายตรงหน้านี้เท่านั้น ดังนั้นอู๋เฉิงกงจึงต้องคว้าโอกาสอันหาได้ยากยิ่งนี้ไว้

“ท่านโหวฉินข้าน้อยไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่น้อย แต่ข้าน้อยมีเรื่องที่พูดออกมาลำบากใจ”

“ตามที่ข้าน้อยทราบมา ไม่ใช่แค่เมืองหยูผิงที่ประสบภัย ในรัศมีร้อยลี้โดยรอบ รวมทั้งสามเมือง ล้วนได้รับความเดือดร้อนจากโจรผู้ร้าย”

“ถึงแม้จวนว่าการมณฑลจะส่งทหารมาเมืองหยูผิงเพราะแรงกดดันจากท่านโหว แต่ก็คงไม่เพียงพอ”

“เพราะตอนนี้จวนว่าการมณฑลมีภาระในการปราบโจรมากอยู่แล้ว เมืองหยูผิงยังไม่ใช่ที่ที่หนักที่สุด หากจะช่วยเหลือก็ควรเริ่มจากเมืองที่มีปัญหาโจรร้ายรุนแรงที่สุดก่อน”

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋เฉิงกง ฉินเฟิงอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

หากเป็นช่วงสงคราม การมีโจรผู้ร้ายชุกชุมก็พอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้สงครามระหว่างต้าเหลียงและเป่ยตี๋สงบลงแล้ว และแคว้นกำลังอยู่ในช่วงฟื้นฟูบ้านเมือง

หากประชาชนมีความหวังในการดำรงชีวิต ก็คงไม่หันไปเป็นโจรง่าย ๆ

แล้วทำไมปัญหาโจรในแถบเมืองหยูผิงถึงได้รุนแรงถึงเพียงนี้?!

ตามที่อู๋เฉิงกงกล่าวไว้ โจรผู้ร้ายเพิ่งจะก่อเหตุในช่วงนี้ และฉินเฟิงก็เพิ่งกลับมาที่ต้าเหลียงแต่กลับเกิดเหตุพอดีบนเส้นทางที่ฉินเฟิงต้องผ่าน ช่างบังเอิญเกินไปแล้ว

เรื่องผิดปกติย่อมมีเบื้องหลัง ฉินเฟิงแอบสงสัยในใจว่า เหตุโจรผู้ร้ายที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรงครั้งนี้ อาจเป็นของขวัญต้อนรับที่ใครบางคนจงใจเตรียมไว้ให้ฉินเฟิง

ฉินเฟิงส่งสัญญาณตาให้จ้าวอวี้หลงอย่างไม่ให้ผู้อื่นสังเกตเห็น จ้าวอวี้หลงเข้าใจความหมายจึงรีบออกไปสืบหาความจริงในที่ลับ

ไม่นานนัก หมอที่เก่งที่สุดในเมืองก็ถูกทหารนำตัวมา

เรื่องโจรผู้ร้ายค่อยว่ากันทีหลัง หลังจากที่หมอตรวจรักษาอย่างเคร่งเครียดอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม หมอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“โชคดีมากขอรับ ท่านโหวฉินหากท่านมาช้ากว่านี้อีกครึ่งวัน ต่อให้เทพเซียนลงมาช่วยก็คงยากจะพลิกสถานการณ์”

“เด็กเล็กเช่นนี้ กลัวที่สุดคือการเดินทางไกล”

ฉินเฟิงพยักหน้ารัว ๆ พลางกล่าวด้วยความรู้สึกผิด “เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าจริง ๆ ที่คิดแต่จะรีบเดินทาง แต่กลับละเลยว่าเด็กคนนี้จะรับไหวหรือไม่”

ฉินเฟิงรู้สึกหวาดกลัวในใจ หากเกิดอะไรขึ้นกับหนิวเอ้อร์จริง ๆ เขาก็ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับหลี่เซียวหลานอย่างไร

การที่หนิวเอ้อร์รอดชีวิตมาได้ นับว่าเป็นโชคดีในความโชคร้าย

เพื่อความปลอดภัย ฉินเฟิงจึงให้หมอพักอยู่ที่ที่ว่าการอำเภอจนกว่าหนิวเอ้อร์จะพ้นอันตรายแล้วค่อยกลับบ้าน

แม้หมอจะปฏิเสธไม่รับค่ารักษาหลายครั้ง แต่ฉินเฟิงก็ยังจ่ายเงินให้อย่างงดงาม

สุดท้ายหลังจากปลอบประโลมแม่ของหนิวเอ้อร์จนแม่ลูกทั้งสองหลับไป ใจที่แขวนค้างของฉินเฟิงก็ได้กลับลงสู่พื้นดินเสียที

เมื่อฉินเฟิงกลับมาถึงห้องโถงใหญ่ของที่ว่าการอำเภอพบว่าอู๋เฉิงกงยังคงเฝ้าอยู่ที่นั่น ในใจอดที่จะมองเห็นค่าของนายอำเภอผู้ที่ดูเหมือน ‘ธรรมดาไร้ความสามารถ’ ผู้นี้สูงขึ้นไม่ได้

อย่างน้อยอู๋เฉิงกงก็จริงใจที่กังวลเรื่องโจรผู้ร้าย ไม่เหมือนขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวงพวกนั้น ที่อ้างการปราบโจรเพื่อหาผลประโยชน์มหาศาล

“นายอำเภออู๋ พวกโจรเหล่านี้มีที่ซ่อนตัวหรือไม่?”

เมื่อรู้ว่าฉินเฟิงสนใจเรื่องโจรในท้องที่ อู๋เฉิงกงก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เพียงแค่ถ่วงเวลาสักพัก กองกำลังเสริมก็จะมาถึงจากทุกทิศทาง เมื่อถึงตอนนั้น พวกโจรทั้งหมดจะถูกล้อมและกำจัด กับดักที่พวกมันวางแผนอย่างแยบยลก็จะล้มเหลวในที่สุด

ในทางกลับกัน ฉินเฟิงมีเพียงกองทหารม้าทมิฬห้าสิบนายอยู่ข้างกาย และอยู่ในเขตเมืองหยูผิง

เพียงแค่รวมกำลังวางกับดักนอกเมืองหยูผิง ก็สามารถเอาชีวิตฉินเฟิงได้โดยตรง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง โอกาสสำเร็จในการสังหารฉินเฟิงนั้นสูงกว่าการล้อมโจมตีขบวนมาก

เมื่อตระหนักว่าขบวนสตรีปลอดภัย ฉินเฟิงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าเคร่งเครียดถูกแทนที่ด้วยความดูแคลนในทันที

“ฮ่า ๆ ก่อนหน้านี้ข้ายังสงสัยอยู่เลยว่า พวกโจรที่ทั้งกล้าหาญและเก่งกาจเหล่านี้ งอกออกมาจากซอกหินหรืออย่างไร?”

“เมื่อพวกมันตั้งเป้าหมายมาที่ข้า ก็เข้าใจได้แล้ว คนพวกนี้ต้องได้รับการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่ทางใต้แน่นอน”

“หากสามารถกำจัดข้าได้ก่อนฤดูใบไม้ผลิ สงครามที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็จะราบรื่นไร้อุปสรรค”

แม้จ้าวอวี้หลงจะดูแคลนพวกโจรที่ไม่รู้จักความเป็นความตายพวกนี้อยู่ในใจ แต่ในฐานะแม่ทัพเพียงผู้เดียวข้างฉินเฟิงเขาไม่อาจประมาทศัตรูได้เด็ดขาด

“องครักษ์เสื้อแพรที่ไม่ได้รายงานล่วงหน้า ก็เพราะกังวลว่าข่าวจะรั่วไหล ถึงอย่างไรองครักษ์เสื้อแพรก็เป็นคน และคนย่อมมีโอกาสผิดพลาดได้”

“ดังนั้นเมื่อรู้ว่าหนิวเอ้อร์อาการหนัก หลิ่วหมิงจึงคาดการณ์ล่วงหน้าว่าท่านโหวอาจเข้ามาในเมืองหยูผิงเพื่อหาหมอ จึงนำกำลังพลเข้ามาในเมืองก่อน”

“เมื่อครู่ตอนที่ข้าออกไปสืบข่าว หลิ่วหมิงก็ปรากฏตัวและเล่าความจริงทั้งหมด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของฉินเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

“นั่นก็หมายความว่า องครักษ์เสื้อแพรต้องการจะกวาดล้างพวกโจรเหล่านี้ให้หมดสิ้นใช่หรือไม่?”

จ้าวอวี้หลงพยักหน้าหนักแน่น “ถูกต้อง จะต้องสั่นสะเทือนขวัญศัตรู ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!”