บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 114

บทที่ 114 น้องเจ็ด

หลินฉวีฉีกำลังนั่งอยู่ที่มุมห้อง สายตาเขามองดูบิดากับบุตรชายที่กระโดดขึ้นลงวิ่งไล่จับกันด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน จะจากไปก็ไม่ได้ แต่จะรั้งอยู่ต่อก็ไม่ควร

เมื่อเห็นว่าฉินเฟิงไม่ยอมออกมาจากใต้โต๊ะ ฉินเทียนหู่ก็ไม่สนใจอีก เขาหันกลับมายกมือคารวะหลินฉวีฉี “ทำให้คุณชายหลินขบขันแล้ว”

ไม่ว่าอย่างไรหลินฉวีฉีก็เป็นถึงบัณฑิตขงจื๊อที่มีชื่อเสียงจากเจียงหนาน ประกอบกับการที่ได้พบกันในราชสำนักวันนี้ ฉินเทียนหู่จึงจำเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเทียนหู่ยังรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ฉินเฟิงมีความสัมพันธ์อันดีกับหลินฉวีฉี เพราะท้ายที่สุดแล้วคนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ*[1]

ตราบใดที่ลูกชายของเขาไม่ทำให้อีกฝ่ายเสียผู้เสียคน ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี…

หลินฉวีฉีรีบคำนับกลับ ฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “บิดาสั่งสอนบุตรเป็นเรื่องสมควรแล้ว ผู้แซ่หลินจะกล้าตัดสินได้อย่างไร อีกอย่างวันนี้ในสายตาของข้า พี่ฉินเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม ทั้งยังใส่ใจต่อแคว้นต้าเหลียง ชื่อเสียงของเขาในหมู่ชาวบ้านนั้นสูงมาก เห็นแก่นายน้อยฉินที่ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ราษฎร ใต้เท้าอย่าได้เอาความพี่ฉินเลย”

ฉินเทียนหู่ตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ได้รับความนิยมอย่างมาก? เจ้าลูกเนรคุณคนนี้น่ะรึ?

ฉินเทียนหู่ยุ่งอยู่กับงานของราชสำนัก หาได้มีเวลาไปทำความเข้าใจจิตใจผู้คน สิ่งเดียวที่เขารู้เกี่ยวกับฉินเฟิงคือชื่อเล่นที่น่าอับอายอย่าง ‘จอมวายร้ายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง’

วันนี้หลังได้ยินคำวิจารณ์ที่หลินฉวีฉีมีต่อฉินเฟิง เสนาบดีกรมกลาโหมจึงประหลาดใจอย่างมาก

เมื่อตระหนักว่าฉินเทียนหู่ไม่รู้เรื่องฉินเฟิงมาก่อน หลินฉวีฉีจึงอธิบายอย่างรวดเร็ว “สิ่งที่ข้าพูดไป ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าได้เห็นและได้ยินมา ไม่ได้เข้าข้างพี่ฉินแน่นอน แม้ว่าในแวดวงลูกผู้ดีในเมืองหลวง พี่ฉินจะมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ แต่ในหมู่ชาวบ้านทั่วไป เขาเป็นที่รักของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นปัญญาชนหรือคนธรรมดา ต่างก็มองว่าพี่ฉินเป็นแบบอย่างของบุตรหลานขุนนางทั้งสิ้น”

“เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?”

“จริงแท้แน่นอนขอรับ”

เมื่อฉินเทียนหู่ได้ยินเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข จากนั้นเขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าสิ่งที่บัณฑิตขงจื๊อผู้นี้พูดจะไม่ใช่เรื่องโกหก

หรือว่าเขายุ่งกับงานราชการตลอดทั้งวันจึงไม่ได้เอาใจใส่เด็กตัวเหม็นคนนี้ เขาเข้มงวดกวดขันมากเกินไปจนไม่ทันได้รู้ตัวว่าเด็กตัวเหม็นนี่เติบโตขึ้นแล้ว?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของฉินเทียนหู่ก็นุ่มนวลกว่าที่เคย “เห็นแก่คุณชายหลินที่ขอร้องแทนเจ้า คืนนี้บิดาสัญญาว่าจะไม่ทุบตีเจ้าแล้ว”

ไม่ทุบตีแค่คืนนี้? ท่านนี่ใจดีจริงนะ!

ฉินเฟิงคลานออกมาจากใต้โต๊ะอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนอื่นเขามองหลินฉวีฉีอย่างขอบคุณ จากนั้นจึงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว และคารวะฉินเทียนหู่ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ลูกขอตัวก่อนนะขอรับ”

ฉินเทียนหู่โบกมือเป็นสัญญาณว่าฉินเฟิงสามารถออกไปได้ แล้วจึงยกมือคารวะหลินฉวีฉี “ต่อไปมีคุณชายหลินคอยดูแล ข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก วันหน้าหากเด็กคนนี้กล้ากระทำการโดยประมาท ท่านจะทุบตีหรือจะดุด่าก็ได้ทั้งสิ้น ข้าอนุญาต”

เอ่อ นี่…

หลินฉวีฉีตกตะลึง พลันรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที

เขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน ไม่เพียงแต่ได้ลงหลักปักฐานในต่างถิ่นเท่านั้น แต่ยังได้รับความชื่นชมจากเสนาบดีกรมกลาโหมและบุตรชายอีกด้วย นี่มันเหมือนฝันเลย

หลินฉวีฉีรู้สึกตื่นเต้นและขอบคุณ จึงรีบคารวะตอบ “ใต้เท้าชื่นชมเกินไปแล้ว ผู้แซ่หลินจะพยายามอย่างเต็มที่”

เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ฉินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่บ่นในใจ

ไม่ใช่สิ…

ขันทีที่ถูกเรียกว่า ‘เสี่ยวจั๋วจื่อ’ พลันก็กระตือรือร้น และพูดอย่างตื่นเต้น “องค์ชายรองทรงประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก ยังไม่นับว่ามงคลหรือพ่ะย่ะค่ะ? ตอนนี้สงครามกับเป่ยตี๋ได้ข้อสรุปแล้ว ตราบใดที่มีการเตรียมการอย่างดีก็สามารถโจมตีเป่ยตี๋ได้ การแสดงแสนยานุภาพแห่งแคว้นต้าเหลียงเรา ไม่ใช่สิ่งที่องค์ชายทรงคาดหวังไว้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ องค์ชายเจ็ดก็อดไม่ได้ที่จะสนใจขึ้นมา วางตำราลงแล้วเอ่ยพูดด้วยความปรารถนาว่า “ใช่! ถ้าไม่เปิดศึกปีนี้ ปีต่อไปหากจะสู้ก็คงต้องเสียเงินมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวหรืออาจจะหลายสิบเท่า แม้ว่าเราจะรู้ถึงผลกระทบอยู่แล้ว แต่เราแค่อยากหลีกเลี่ยงการปะทะกับเสด็จพี่จึงจงใจไม่พูดถึง อย่างไรก็ตามพระทัยเสด็จพ่อก็เหมือนกับกระจกใส อ่านได้ง่าย ข้าจึงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก”

“แต่วันนี้ฉินเฟิงได้ปะทะฝีปากกับพวกบัณฑิตขงจื๊อในราชสำนัก ชี้แจงผลกระทบอย่างชัดเจน ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าพ่อของเรามีเจตนาดี ก็ถือได้ว่าเป็นการเติมเต็มความปรารถนาอย่างหนึ่งของเราแล้ว”

“ได้ยินมาว่า วันนี้เสด็จป้าของเราเรียกฉินเฟิงเข้าพบ เราเองก็อยากจะไปดูให้เห็นกับตา แต่กังวลว่าเสด็จพี่จะสงสัยจึงไม่ได้ออกไป ไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่เราจะได้เห็นอัจฉริยะที่กำลังก่อกวนเมืองหลวงผู้นี้…”

ดวงตาของเสี่ยวจั๋วจื่อเป็นประกาย รีบลดเสียงลง และพูดอย่างตื่นเต้น “ตอบองค์ชาย กระหม่อมได้แอบไปมองดูอยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายเจ็ดตกตะลึงในคราแรก จากนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น และตั้งตารอ “เจ้าเจอเขาได้อย่างไร? แล้วฉินเฟิงผู้นั้นเป็นคนแบบไหน?”

เมื่อเอ่ยถึงฉินเฟิง เสี่ยวจั๋วจื่อก็พึมพำอยู่ในใจ อธิบายออกไปไม่ถูกว่าเป็นอย่างไร แต่เพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นขององค์ชายเจ็ด เขาจึงเอ่ยตอบด้วยเสียงเบา “ในส่วนของรูปลักษณ์ไม่ถึงกับหล่อเหลา อย่างมากก็แค่ดูดี ส่วนด้านพฤติกรรม มองแวบแรกเขาเหมือนกับคนไร้ยางอายในตลาดทำให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง ทว่าในวันนี้ แม้แต่องค์หญิงใหญ่ยังทำอะไรเขาไม่ได้ เขาเป็นคนที่มีสติปัญญาแต่แสร้งทำเป็นโง่เขลาโดยแท้พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายเจ็ดประหลาดใจมาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “พ่อเราเคยบอกว่า ในบรรดาเชื้อพระวงศ์ เสด็จป้าของข้าฉลาดที่สุด เพียงแต่นางเป็นสตรี ทั้งยังแต่งงานเร็ว จึงไม่มีที่ให้แสดงความสามารถ ถึงกระนั้น แม้แต่เสด็จป้าของเราก็ทำอะไรฉินเฟิงไม่ได้งั้นหรือ อีกทั้งเขายังเป็น… คนพาลและหยิ่งผยองอีกด้วย?”

“หึ ๆ เราชักจะสนใจฉินเฟิงผู้นี้มากขึ้นกว่าเดิมเสียแล้วสิ”

เมื่อเห็นเสี่ยวจั๋วจื่อหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย องค์ชายเจ็ดอดไม่ได้ที่จะสงสัยอีก “ไยเจ้าจึงหัวเราะ?”

เสี่ยวจั๋วจื่อก้มศีรษะอย่างรวดเร็วเพื่อรับผิด แต่ก็ยังไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มไว้ได้ “องค์ชายโปรดยกโทษให้กระหม่อมด้วย กระหม่อมเพียงนึกถึงพฤติกรรมอันธพาลของฉินเฟิงขึ้นมาจึงได้หัวเราะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าฉินเฟิงผู้นั้นยามออกจากโถงดอกไม้ทิศตะวันตก เขาก็เก็บผลไม้ขององค์หญิงใหญ่ไปจดหมด ทั้งมองซ้ายแลขวาไปตลอดทางที่เดินออกจากวังราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่ง…”

[1] คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ : หมายถึง อยู่กับคนแบบไหนก็กลายเป็นคนแบบนั้น