บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1173

บทที่ 1173 พิจารณาเหนือกลยุทธ์

เมื่อบ้านเมืองรุ่งเรืองประชาชนก็ทุกข์ยาก เมื่อบ้านเมืองล่มสลาย ประชาชนก็ทุกข์ยาก

สิ่งที่ฉินเฟิงไม่อยากเห็นที่สุดคือสงครามใหญ่ทางใต้ที่ทำให้แผ่นดินแตกสลาย ประชาชนไร้ที่พึ่ง ต้องใช้เวลานานนับสิบปีหรือหลายชั่วอายุคนกว่าจะเยียวยาบาดแผลได้

หากเป็นเช่นนั้นจริง สงครามทางใต้ครั้งนี้จะมีความจำเป็นใดที่ต้องรบต่อไป?

การทำอย่างไรให้สูญเสียน้อยที่สุดและยึดครองดินแดนทางใต้ได้ต่างหากคือสิ่งที่ฉินเฟิงต้องคำนึงถึง

วันนี้เขาแอบหาเวลาว่างออกมาสำรวจความเป็นอยู่ของประชาชนเพื่อวางแผนสำหรับอนาคต หากได้รับการสนับสนุนจากประชาชนทางใต้ สงครามครั้งนี้ก็จะมีความได้เปรียบด้านมนุษยธรรม

อากาศกำลังจะอุ่นขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างมีความพร้อมด้านจังหวะเวลา

ส่วนความได้เปรียบด้านสภาพแวดล้อมนั้น ชัดเจนว่าทหารทางใต้ที่เติบโตมาในถิ่นนี้มีความได้เปรียบมากกว่า

ดังนั้นฉินเฟิงจึงต้องเริ่มจากด้านมนุษยธรรมเท่านั้น

ไม่นานนักหมู่บ้านแบบฉบับเจียงหนานก็ปรากฏแก่สายตา

หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่เชิงเขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นไม้ โชคดีที่เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ ต้นไม้ยังไม่ทันแตกใบอ่อน

หากเป็นกลางฤดูร้อน เมื่อกิ่งก้านสาขาแผ่ขยายเต็มที่ ฉินเฟิงคงสังเกตเห็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่โดดเด่นแห่งนี้ได้ยาก

เมื่อเข้าใกล้ ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด

ในตอนนั้นเองทหารสอดแนมที่ติดตามมาก็กลับมารายงาน

“ท่านอ๋อง หมู่บ้านเบื้องหน้าว่างเปล่า ไม่พบชาวบ้านแม้แต่คนเดียว คงเป็นหมู่บ้านร้างแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นฉินเฟิงก็ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด ยังคงควบม้าตรงไปยังหมู่บ้านต่อไป

จ้าวเจิ้นไห่อดรู้สึกสงสัยไม่ได้

“ชาวบ้านแถบนี้คงรู้ว่าเมืองกูซูกำลังทำศึกจึงหนีภัยไปแล้ว พวกเราไปหมู่บ้านถัดไปดีกว่าหรือไม่?”

ฉินเฟิงยิ้มพลางส่ายหน้า มองไปยังภูเขาสูงใหญ่ด้านหลังหมู่บ้าน

“เจียงหนานมีฝนชุก ในภูเขามีถ้ำมากมายอีกทั้งยังเป็นถ้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นเสียด้วย”

“จุดนี้แตกต่างจากทางเหนือของพวกเรามาก”

“และหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้มีบ้านเรือนถึงสามสิบกว่าหลัง ทั้งยังมีบ้านที่สร้างด้วยหินและไม้อีกไม่น้อย แม้จะดูเรียบง่าย แต่ในบรรดาบ้านเรือนของสามัญชนแล้ว ถือว่าเป็นบ้านที่ดีทีเดียว”

“พวกเราขี่ม้ามา ย่อมปิดบังร่องรอยได้ยาก ชาวบ้านคงได้ยินข่าวลมแล้วหนีขึ้นไปหลบภัยบนภูเขากันหมด”

เห็นฉินเฟิงมั่นใจเช่นนั้น จ้าวเจิ้นไห่จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ตามหลังฉินเฟิงเข้าไปในหมู่บ้าน

พอเข้ามาถึงปากทางหมู่บ้าน หลิ่วหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

“สมแล้วที่เป็นท่านอ๋อง พูดถูกต้องเสียยิ่งกว่าถูก”

“ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้คงเพิ่งจะจากไปไม่นาน”

จ้าวเจินไห่งุนงงสงสัย “ท่านรู้ได้อย่างไร?”

หลิ่วหมิงชี้ไปที่ถนนในหมู่บ้าน “สองข้างทางมีหญ้ารกเต็มไปหมด แต่บนถนนกลับสะอาดเกลี้ยงเกลา ไม่เหมือนสภาพที่ถูกทิ้งร้างมานาน”

“หมู่บ้านเช่นนี้หากปราศจากผู้คนอาศัยเพียงไม่กี่วันหญ้าก็จะขึ้นปกคลุม สัตว์ป่าจากภูเขาก็จะเข้ามาอาศัยในหมู่บ้าน ยึดครองรังนกกระจอก”

เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวเจินไห่จึงมองสำรวจหมู่บ้านอีกครั้ง และพบว่าหมู่บ้านนั้นสะอาดสะอ้านจริง ๆ ไม่มีร่องรอยของการถูกทิ้งร้างแต่อย่างใด

แต่เมื่อเขามองไปยังภูเขาสูงใหญ่ด้านหลังหมู่บ้าน ก็ถอนหายใจออกมา

“ถึงแม้พวกเขาจะหลบซ่อนตัว พวกเราก็ไม่มีวิธีจะทำอะไรได้”

“ภูเขาใหญ่ขนาดนี้ ถ้ำที่หลบภัยต้องซ่อนอยู่ลึกลับมาก พวกเราแค่ไม่กี่คน จะค้นหาอย่างไรไหว?”

หลิ่วหมิงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร มองไปที่ฉินเฟิงสายตาของเขาดูเหมือนจะบอกว่า เมื่อฉินเฟิงมาถึงหมู่บ้านแล้ว ย่อมต้องมีแผนการอยู่ในใจ

และแล้ว!

ฉินเฟิงลงจากหลังม้าทันที แต่ไม่ได้เข้าไปในบ้านหลังใดเลย กลับนั่งลงบนก้อนหินใหญ่กลางหมู่บ้าน

“ห้ามผู้ใดบุกรุกเข้าบ้านชาวบ้านโดยพลการ”

“รอดูต่อไปเถอะ”

คนแก่และคนหนุ่มนอนราบกับก้อนหินที่ไหล่เขา จับตาดูสถานการณ์ในหมู่บ้าน

“แปลกจริง!”

“ไม่ได้ปล้นไปหรือ?”

“พวกนี้ไม่ใช่ทหารหรือ?”

ผู้ใหญ่บ้านมองผู้บุกรุกกลับมาที่กลางหมู่บ้าน และยังคงรอต่อไป ในใจรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

ในยามศึกสงครามเช่นนี้ หากทหารพบหมูอ้วนที่เลี้ยงไว้ในหมู่บ้าน พวกเขาต้องยึดไปอย่างแน่นอน

แต่คนพวกนี้กลับดูเหมือนไม่สนใจหมูอ้วนเลย ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกว่าช่างประหลาดเหลือเกิน

ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ อดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้

“อย่าว่าแต่ทหารหรือโจรภูเขาเลย แม้แต่คนธรรมดา เมื่อเห็นหมู่บ้านไม่มีคนอยู่ แถมมีหมูอ้วนสามตัวอยู่ตรงหน้า ก็คงอดใจไม่ไหวเช่นกัน”

ผู้ใหญ่บ้านเห็นด้วยกับคำพูดนั้น พวกคนเหล่านี้แตกต่างจริง ๆ

คิดไปคิดมา เขาก็ตัดสินใจกัดฟัน สั่งให้ชายหนุ่มรออยู่ที่เดิม แล้วตัวเองลงเขาไปสืบดู

อย่างไรเสียเขาก็แก่แล้วถึงตายไปก็ไม่ได้เป็นความสูญเสียอะไรกับหมู่บ้าน

ขณะนั้น ฉินเฟิงกำลังคุยกับหลิ่วหมิงเรื่องหมูอ้วนทั้งสามตัว แม้ไม่มีความคิดจะยึดแต่ก็อดชื่นชมไม่ได้

หมู่บ้านเล็ก ๆ เช่นนี้ สามารถเลี้ยงหมูอ้วนได้ แสดงว่าพวกเขาไม่มีปัญหาเรื่องปากท้องเลย

หากทุกหมู่บ้านในใต้หล้าเป็นเช่นนี้ คงจะดีเพียงใด

แทบจะในทันทีที่ฉินเฟิงคิดเช่นนั้น ทหารที่ติดตามก็เริ่มตื่นตระหนก มองไปตามเสียง เห็นชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งเดินโซเซมา

ตาของจ้าวเจิ้นไห่เป็นประกาย คิดในใจว่าช่างน่าอัศจรรย์!

ฉินเฟิงราวกับสามารถทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ จึงยืนรออยู่ที่เดิม และสุดท้ายก็รอจนชาวบ้านกลับมาจริง ๆ

เมื่อผู้ใหญ่บ้านเห็นใบหน้าของฉินเฟิงและคนอื่น ๆ ชัดเจน หัวใจของเขาก็สั่นวูบด้วยความตกใจ