บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 201

บทที่ 201 ลอกเลียนแบบจนเป็นปรมาจารย์วรรณกรรม

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ฉินเฟิงก็อาบน้ำชำระล้างร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นั่งประจำที่โต๊ะหนังสือ และเริ่มเขียนนวนิยายต่อไปอย่างขะมักเขม้น

จนกระทั่งหลังมื้อกลางวัน ในที่สุดชายหนุ่มก็คัดลอกเล่มแรกของซีรีส์ฟอร์มยักษ์เรื่อง ‘ตำนานแสงจันทร์’ เสร็จ

เขาเรียกหลินฉวีฉีมา แล้วส่งต้นฉบับให้อีกฝ่ายตรวจสอบก่อนหนึ่งรอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นถึงจะสามารถให้หลินฉวีฉีนำกลับไปคัดออกมาใหม่อีกรอบเพื่อทำ ‘ฉบับพิมพ์’

นับตั้งแต่หลินฉวีฉีได้รับต้นฉบับที่เหลือ เขาก็กักตนเองอยู่ในห้อง ไม่ออกไปจากประตู จนกระทั่งฟ้ามืดเขาถึงออกมา บัณฑิตหนุ่มรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ทั้งกระฉับกระเฉงและสมองปลอดโปร่ง

ฉินเฟิงนั่งอยู่บนม้านั่งหินในลาน เขากำลังก้มศีรษะครุ่นคิดเกี่ยวกับบางอย่าง จากนั้นถึงหันกลับมารับสำเนาของนวนิยายที่คัดลอกเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินฉวีฉีมองฉินเฟิงด้วยสายตาที่ทั้งรักทั้งชัง “ข้าคัดลอกเสร็จแล้ว เจ้าลองดู นอกจากนี้… พี่ฉิน เจ้าช่วยทำให้เนื้อเรื่องที่เหลือจบในคราวเดียวได้หรือไม่? แม้ว่าจะอ่านน่าสนุก แต่พอถึงจุดน่าตื่นใจโครงเรื่องก็หยุดลงอย่างกะทันหันทุกที มันน่าโมโหจริง ๆ”

ไม่พอใจนับว่าถูกต้องแล้ว!

ไม่เช่นนั้น ถ้าผู้อ่านมีความสุข ตัวเขาที่เป็นหัวหน้าสำนักพิมพ์จอมลอกเลียนแบบคงไม่มีความสุขแน่!

ฉินเฟิงไม่ได้อธิบาย เขารับสำเนามาและกวาดสายตามองสองสามครั้ง ชายหนุ่มยกนิ้วให้พลางถอนหายใจ “สมกับเป็นพี่หลิน ลายมือที่ดีเช่นนี้ แม้ว่าข้าจะใช้เวลาฝึกยี่สิบปีก็ไม่สามารถคัดออกมาได้”

เมื่อได้รับคำยกย่องจากฉินเฟิง หลินฉวีฉีก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจ “พี่ฉินถ่อมตัวแล้ว ไม่ว่าตัวอักษรจะเขียนได้ดีแค่ไหน หากไม่มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมเพียงพอให้ใช้จะมีประโยชน์อะไร? มันก็เหมือนกับการมอบสี่สมบัติแห่งห้องหนังสือให้กับคนขายเนื้อที่ไม่รู้หนังสือใช้นั่นแหละ”

สมกับเป็นคนมีการศึกษา คำที่พูดออกมาไม่ธรรมดาเลย

ฉินเฟิงเรียกฉินเสี่ยวฝูมา และให้เขาส่งสำเนาไปที่ค่ายฝึกซ้อม เพื่อให้หลู่หมิงแกะสลักแผ่นพิมพ์โดยเร็วที่สุด

หลินฉวีฉีไม่รีบร้อนที่จะจากไป เมื่อเขาเห็นกระดาษวาดภาพกระจายอยู่ตรงหน้าฉินเฟิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น “พี่ฉิน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? เจ้ามีความคิดน่าอัศจรรย์อีกแล้วหรือ?“

ความคิดน่าอัศจรรย์บ้าบออันใดกันเล่า ข้าถูกฉีหยางจวิ้นจู่บีบบังคับล้วน ๆ!

ก่อนหน้านี้เขาสัญญาเรื่องลูกแก้วหลิวหลีในพระราชวังไว้ไม่ใช่หรือ? เพื่อที่จะกำจัดฉีหยางจวิ้นจู่ออกไปโดยเร็วที่สุด ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงเจียดเวลาให้ลูกแก้วหลิวหลีซึ่งเป็นเรื่องไม่เจ็บไม่คันนี้ มาก่อนเรื่องอื่น ๆ

แต่ในเมื่อต้องการหลอมลูกแก้วหลิวหลี ย่อมไม่สามารถทำเป็นเรื่องเล็กได้ เพราะเขาสามารถพึ่งพากิจการนี้สร้างรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ชดเชยการสูญเสียค่าใช้จ่ายมหาศาลจากเสบียงทางการทหารได้เช่นกัน

ตอนนี้หลินฉวีฉีถือเป็นคนสนิทของตระกูลฉินแล้ว ฉินเฟิงจึงไม่ได้ปิดบัง และพูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าวางแผนที่จะทำลูกแก้วหลิวหลีพวกนี้”

คำพูดนี้ฟังดูสบาย ๆ ยิ่งนัก ไม่ค่อยจริงจังสักเท่าไร

แต่สำหรับหูของหลินฉวีฉีแล้ว เรื่องนี้กลับฟังดูน่าตกตะลึงอยู่ไม่น้อย เขาอดไม่ได้ที่จะอ้าปากกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ข้าโชคดีได้เห็นลูกแก้วหลิวหลีผ่านครอบครัวผู้มีอิทธิพล ได้ยินว่าหาซื้อได้เพียงสองช่องทางเท่านั้น ช่องทางหนึ่งนำเข้าจากดินแดนตะวันตก อีกช่องทางหนึ่งนำเข้าสินค้าจากต่างแคว้น แม้แต่ลูกแก้วหลิวหลีที่ใหญ่เท่าเมล็ดถั่วก็มีคุณค่าเป็นอย่างมาก และข้าก็ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดในต้าเหลียงสามารถหลอมลูกแก้วหลิวหลีได้”

“พี่ฉิน หากเจ้าสามารถหลอมลูกแก้วหลิวหลีได้จริง เจ้าจะได้ทิ้งชื่อไว้ในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!”

ฉินเฟิงไม่สนใจที่จะทิ้งชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ เขาสนใจแค่การทำเงินจากมันเท่านั้น

การหลอมลูกแก้วหลิวหลีไม่ใช่เรื่องยาก และยิ่งการรวบรวมวัตถุดิบต่าง ๆ ก็ยิ่งเป็นส่วนที่ง่ายที่สุด อย่างเช่น ทรายควอตซ์และหินปูน ทั้งสองเป็นวัสดุที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่โซเดียมคาร์บอเนตนั้นจำเป็นต้องได้รับการกลั่นจากแร่เนตรอน และเท่าที่ฉินเฟิงรู้ อย่าว่าแต่ทั่วเมืองหลวงเลย แม้แต่ทั้งต้าเหลียง แร่เนตรอนก็เป็นสิ่งที่หาได้ยากอย่างยิ่งยวด

ถึงอย่างนั้น โพแทสเซียมคาร์บอเนตที่สามารถสกัดจากขี้เถ้าไม้ได้ก็สามารถทดแทนโซเดียมคาร์บอเนตได้อย่างสมบูรณ์ จึงไม่มีอะไรยุ่งยาก

แต่อย่างไรก็ตาม…

อาชีพเก่าของฉินเฟิงคือวิศวกรรมโยธา แม้ว่าเขาจะมีความรู้ด้านเคมีอยู่บ้างแต่ก็ไม่เชี่ยวชาญ

กระบวนการทางเคมีและกายภาพที่ซับซ้อน อย่างการเทียบสัดส่วนของวัสดุทำให้ชายหนุ่มค่อนข้างปวดหัว

เขารู้เพียงแค่งานฝีมือและกระบวนการแต่ไม่รู้ข้อมูลโดยละเอียด หากต้องการทำลูกแก้วหลิวหลีให้ออกมาได้ตามมาตรฐาน ดูเหมือนว่าจะต้องลองผิดลองถูกหลายครั้งเพื่อสั่งสมประสบการณ์

ฉินเฟิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อคิดมาถึงตรงนี้

ไม่ว่าจะทำกิจการอันใดก็ล้วนต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากในช่วงเริ่มต้น ใช้เงินแลกประสบการณ์ลองผิดลองถูก…

หลังจากได้ยินหลิ่วหงเหยียนพูดว่าหนังสือเล่มนี้มีเพียงครึ่งเดียวและยังไม่จบ เสิ่นชิงฉือก็ไม่กล้าอ่านต่อ

กลัวว่าจะถูกยั่วให้เกิดความอยากแล้วเหลือเพียงความว่างเปล่า

ขณะที่หญิงสาวทั้งสองคนกำลังถามฉินเสี่ยวฝูว่า สำเนาที่เหลืออยู่ที่ไหน ฉินเฟิงกับหลินฉวีฉีก็วิ่งมาจากหลังลาน

เมื่อเห็นเช่นนี้เสิ่นชิงฉือจึงรีบเข้ามาถามหลินฉวีฉี “นายน้อยหลิน ตำนานแสงจันทร์นี้เจ้าเป็นคนเขียนเองหรือ? แล้วโครงเรื่องที่เหลืออยู่ที่ไหนเล่า? นวนิยายชื่อดังทุกเล่มในเมืองหลวง ชิงฉือล้วนอ่านผ่านตา แต่ว่าไม่เคยเห็นอะไรน่าดึงดูดเช่นนี้มาก่อนเลย”

นวนิยายที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงเหล่านั้น ล้วนมีความเป็นเลิศในด้านแนวความคิดทางศิลปะ ต่างถูกเรียกได้ว่าเป็นชั้นยอด คุ้มค่าแก่การพิจารณาและไตร่ตรอง

แต่ในแง่ของความน่าอ่านกลับยังด้อยกว่า ‘ตำนานแสงจันทร์’ นี้มาก

ท้ายที่สุดแล้ว รูปแบบการเขียนที่ไร้ข้อจำกัดนั้นไม่เคยมีมาก่อน แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่การอ่านแบบกวาดตามองก็ยังดึงดูดนางอย่างลึกซึ้ง

ไม่ทันรอให้หลินฉวีฉีอธิบาย หลิ่วหงเหยียนก็เข้ามาสมทบ สายตาของนางเต็มไปด้วยความปรารถนา และความประหลาดใจ “นายน้อยหลินช่างมากความสามารถ! ความรอบรู้ใน ‘วรรณกรรมยอดนิยม’ ลึกซึ้งยิ่งนัก แม้ว่า ‘ตำนานแสงจันทร์’ นี้จะยังไม่ได้ขัดเกลา แต่สามารถหลอกล่อใจผู้คนให้จมลึกลงไปในนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ยากที่จะดึงตัวเองออกมาได้ เป็นหนังสือสะสมที่ต้องมีติดบ้านอย่างแท้จริง! แต่ว่านี่เป็นเพียงครึ่งหนึ่ง คาดว่านายน้อยหลินคงจะไม่มีเวลาเขียนส่วนที่เหลือใช่หรือไม่?”

เนื่องจากลายมือในหนังสือนี้งดงามน่ามองอย่างยิ่ง หญิงสาวทั้งสองจึงมั่นใจว่า ‘ตำนานแสงจันทร์’ เขียนโดยหลินฉวีฉี

หลินฉวีฉีอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงหูแดง ท้ายที่สุดแล้วเขาไม่สามารถทำสิ่งที่เรียกว่าการ ‘ลอกเลียนบทประพันธ์’ ได้ เขาจึงอธิบายอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอาย “ตำนานแสงจันทร์นี้ข้าไม่ใช่คนแต่งหรอก…”

เมื่อหลินฉวีฉีปฏิเสธ หลิ่วหงเหยียนกับเสิ่นชิงฉือก็รู้สึกแปลกใจ

ปัญญาชนในเมืองหลวงมักถูกใต้หล้าประณามมาโดยตลอด ส่วนผู้มีความสามารถอย่างแท้จริงก็เข้าราชสำนักและกลายเป็นขุนนาง

หากไร้ข้อผูกมัดจะอ่านบทกวีหรือเขียนบทกวีก็ไม่มีปัญหา แต่เมื่อรับราชการแล้วจักต้องพยายามหลีกเลี่ยงการโบกสะบัดตัวอักษร เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกล่าวหาว่าไม่ทำงานทำการ นี่เป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ แต่ก็ยึดถือกันมานมนานแล้วในราชวงศ์ต้าเหลียง

แล้วนอกจากหลินฉวีฉีผู้เป็นบัณฑิตขงจื๊อ ยังจะมีใครอีกที่สามารถเขียนงานเช่นนี้ได้เล่า?