บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 244

บทที่ 244 รวดเร็วดั่งนกฮูกราตรี?

ไม่นานหลังจากที่ฉินเฟิงหลับไป หนิงหู่ก็วิ่งกลับมาอย่างเร่งรีบพลางตะโกนลั่น “พี่ฉิน กองทหารชายแดนปฏิเสธที่จะส่งคนมา! เจ้าหมอนั่นต้องได้รับคำสั่งจากใครบางคนให้ต่อต้านเจ้าแน่ ๆ”

หลี่เซียวหลานขมวดคิ้วแล้วรีบทำท่าทางให้หนิงหู่เงียบเสียง นางเอื้อมมือไปแตะฉินเฟิงอย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวเบา ๆ “เฟิงเอ๋อร์เพิ่งผล็อยหลับไป ให้เขาพักผ่อนสักหน่อยเถอะ”

เมื่อเห็นฉินเฟิงนอนหลับสนิท หนิงหู่ก็รีบลดเสียงลง เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “เช่นนั้น ข้าจะกลับมาภายหลัง”

หลี่เซียวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเรียกหนิงหู่อย่างอ่อนโยน “เจ้าก็อย่าวิพากษ์วิจารณ์กองทหารชายแดนรุนแรงเกินไปนัก อย่างไรเสียตระกูลฉินก็มีศัตรูทางการเมืองนับไม่ถ้วน เป็นเรื่องยากสำหรับกองทหารชายแดนที่จะรับมือกับพวกเขาเช่นกัน การที่มิได้ส่งกองทหารมา ถือว่าพวกเขารักษาความเป็นกลาง หลีกเลี่ยงไม่ให้คนในราชสำนักยื่นมือมาก่อเรื่องวุ่นวาย ถือเป็นการป้องกันอย่างหนึ่ง”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หนิงหู่ก็หยุดฝีเท้าลง แล้วถอนหายใจยาว “เขาพูดเอาไว้ว่า… อย่าว่าแต่สองร้อยคนเลย แม้แต่ยี่สิบคนก็ไม่ได้ กองทัพชายแดนมีหน้าที่รับผิดชอบในการป้องกันชายแดนเท่านั้น ไม่ได้มีหน้าที่ปราบปรามกลุ่มโจร เขายังกล่าวอีกว่า… หากฉินเฟิงไม่สามารถจัดการกับค่ายโจรเล็ก ๆ ได้ ไม่สู้กลับเมืองหลวงไปดื่มน้ำนมจะดีกว่า! ข้าโกรธจะแย่แล้ว!”

แม้ว่าสีหน้าหลี่เซียวหลานจะดูไม่มีพอใจแต่นางก็ไม่ได้ติดใจเอาความ

เพื่อให้น้องชายได้พักผ่อนอีกสักหน่อย หลี่เซียวหลานจึงคิดจะแบ่งเบาภาระนี้มา นางรีบถามต่อ “ทางด้านมือปราบเป็นอย่างไรบ้าง?”

โดยปกติแล้ว หนิงหู่ไม่ควรพูดถึงเรื่องเหล่านี้กับหลี่เซียวหลาน

แม้ว่านางจะเป็นพี่หญิงของฉินเฟิง ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนนอก

แต่เมื่อพิจารณาว่าหลี่เซียวหลานอาศัยอยู่กับฮูหยินฉินมาตลอด นั่นหมายความว่าหูตาของนางจะต้องเฉียบแหลมเป็นอย่างยิ่ง หนิงหู่ลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็รายงานตามความเป็นจริง “เมืองเป่ยซีมีมือปราบที่ลงทะเบียนแล้วสองร้อยเจ็ดสิบคน แต่ข้าไปตรวจสอบที่ค่ายมาแล้วพบว่ามีเพียงห้าสิบคน อีกทั้งยังเป็นคนชรา เจ็บป่วย อ่อนแอ พิกลพิการ เพราะเฉินลี่ผู้นั้นกวาดล้างมือปราบเกือบทั้งหมดไป เพื่อหาเงินเข้าตัวเอง”

ถ้าฉินเฟิงรู้เรื่องนี้จะต้องสาปแช่งด้วยความโกรธแค้นอย่างแน่นอน

แต่หลี่เซียวหลานกลับไม่แปลกใจ นางยกมือเท้าคางพลางครุ่นคิด “เห็นได้ชัดว่ามือปราบไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป แม้ทหารร้อยนายในมือของพวกเจ้าจะแข็งแกร่ง แต่ถ้าต้องการโจมตีเทือกเขาอิงกัง เกรงว่าจะเกิดการสูญเสียไม่น้อย”

“จริงสิ เจ้าเข้าใจภูมิประเทศของเทือกเขาอิงกังอย่างถ่องแท้แล้วหรือไม่?”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หนิงหู่ก็ถอนหายใจอีกครั้งด้วยสีหน้าสลด “ในภูเขาทิศตะวันออก พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกพิษ และพื้นที่ที่เหลือก็ถูกโจรหลายกลุ่มยึดครอง พวกทหารกังวลว่าจะเผยร่องรอยจึงไม่กล้าเข้าไปลึก ส่วนสถานการณ์ทางทิศตะวันตกกับภูเขาด้านหลังยังไม่ทราบแน่ชัด”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หนิงหู่ก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัด แล้วกล่าวอย่างมีโทสะ “แค่โจรไม่กี่ร้อยคนกลับจัดการยากเย็นเพียงนี้ พูดแล้วก็ช่างน่าขายหน้าจริง ๆ!”

หลี่เซียวหลานเป็นคนใจเย็น หากกองกำลังชายแดนหรือทหารทางการเต็มใจที่จะมาปราบโจร การกำราบเทือกเขาอิงกังก็เป็นแค่เรื่องง่าย

แต่ปัญหาก็คือ…

กองทหารชายแดนไม่อยู่ฝั่งเรา พวกเขาไม่ได้คิดเลือกฝ่าย ในขณะที่กองทหารทางการต้องเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดศึกทำสงคราม ไม่สามารถระดมพลได้ตามต้องการ

หากต้องการตัดเนื้อร้ายอย่างเทือกเขาอิงกังทิ้งเสีย นั่นก็ต้องพึ่งพาพลังอำนาจของเมืองเป่ยซีเท่านั้น ทว่าภายใต้ ‘การบริหาร’ ที่ ‘อุตสาหะ’ มาหลายปีของเฉินลี่ ความแข็งแกร่งทางการเงินและกองกำลังทหารของเมืองเป่ยซีจึงอ่อนแอเกินไป แค่ดูแลตัวเองยังจะไม่รอดแล้วจะเอาอะไรไปพูดถึงการปราบโจรได้เล่า?

หลี่เซียวหลานครุ่นคิด หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็เอ่ยถาม “หากเจ้าเข้าใจภูมิศาสตร์ที่แม่นยำของเทือกเขาอิงกัง รวมถึงการกระจายกำลังของพวกโจร เจ้ามั่นใจเพียงใดว่าจะยึดเทือกเขาอิงกังสำเร็จ”

หนิงหู่เชิดหน้ายืดอกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ข้ามั่นใจเต็มเปี่ยม!”

หลี่เซียวหลานได้เห็นพวกทหารองครักษ์เอาชนะทหารลาดตระเวนชั้นยอดของเป่ยตี๋แล้ว นางจึงเชื่อในพลังการต่อสู้ของทหารเหล่านั้น นางหยุดพูด แล้วประคองฉินเฟิงพิงลงบนเก้าอี้เบา ๆ พลางถอนหายใจ “เจ้าอยู่กับฉินเฟิงเถิด ข้าจะออกไปสักครู่”

หนิงหู่ตกตะลึง “คุณหนูสาม ท่านจะไปที่ใด?”

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของหลี่เซียวหลานชัดเจน โจรวัยกลางคนก็ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ช่างเป็นสตรีที่งามเสียจริง ข้าอยู่ในเมืองเป่ยซีมาครึ่งชีวิต ไม่เคยเห็นสตรีที่งดงามเช่นนี้มาก่อน ไยเจ้าถึงมาที่เทือกเขาอิงกังเล่า?”

เมื่อมองไปยังโจรที่กำลังเดินมา สีหน้าของหลี่เซียวหลานก็เปลี่ยนไปทันที จากแข็งแกร่งเฉียบคมกลายเป็นอ่อนแอบอบบาง นางโค้งคำนับโจรคนนั้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างขุ่นเคือง “เดิมข้าน้อยเป็นบุตรีจวนพ่อค้าผ้าในเมือง แต่ทนการกลั่นแกล้งของแม่เลี้ยงไม่ไหว ข้าน้อยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีออกจากจวน ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมข้าถึงมาที่แห่งนี้ได้”

“ขอถามคุณชาย ที่นี่คือที่ใดหรือ?”

คุณชาย?

เมื่อได้ยินสรรพนามที่หลี่เซียวหลานเรียกตน ร่างของโจรผู้นั้นก็แทบจะลอยขึ้นไปบนฟ้า เขาฉีกยิ้มกว้าง พูดอย่างตื่นเต้น “เจ้าถามถูกคนแล้ว นี่คือห้องหอของเจ้าอย่างไรเล่า! ฮะฮ่าฮ่าฮ่า”

โจรวัยกลางคนมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ เขาก็เดินเข้าไปหาหลี่เซียวหลานอย่างไม่อดทน

หลี่เซียวหลาน ‘กลัว’ จนใบหน้าซีดเซียว ตัวแข็งอยู่กับที่ ลืมแม้กระทั่งวิธีวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด

พริบตาต่อมา โจรวัยกลางคนผู้นั้นก็โซเซราวกับว่าเมามาย แล้วล้มลงเสียงดังตึงตัง พลันก็มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากร่างของโจรป่า…

ขณะเดียวกัน หลี่เซียวหลานก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อ เช็ดคราบโลหิตบนกริช แล้วใส่กลับเข้าฝักไปดังเดิม จากนั้นนางก็เดินขึ้นไปบนภูเขาต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่แม้แต่จะจัดการกับศพนั้นด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม หลี่เซียวหลานพอจะเดาได้แล้ว บริเวณนี้จะต้องเป็นจุดที่พวกเขาเฝ้ายาม…

อีกด้านหนึ่ง ฉินเฟิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ

หลังจากเช็ดน้ำลายที่มุมปากแล้ว ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นด้วยความงุนงง และเขาก็พบว่าหนิงหู่และฉีเหมิงกำลังคุยกันอยู่