บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 253

บทที่ 253 รักสนุกทุกข์ถนัด

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงระงับความเกษมสันต์ในพระทัย ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางชั้นสูงอย่างสงบ และถามอย่างรู้ทันว่า “ขุนนางที่รัก พวกเจ้าคิดอย่างไรกับกองทัพใหม่ที่อวดโฉมในเป่ยซี”

ขุนนางกรมกลาโหมจงใจนิ่งเงียบรอขุนนางกรมคลังหรือกรมขุนนางแสดงความคิดเห็น

ขุนนางของกรมคลังและกรมขุนนางต่างรู้สึกกระดาก คำพูดชมเชยของพวกเขาเท่ากับช่วยกรมกลาโหมสร้างบารมี แต่หากพวกเขาจงใจดูหมิ่นก็จะดูเหมือนมีตาไร้แวว กล่าวได้ว่าอยู่ในจุดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เวลาผ่านไป ขุนนางทุกคนในกรมคลังและกรมขุนนางต่างนิ่งเฉย ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน

กลับเป็นมหาเสนาเกาหมิงที่ยังคงสงบสติอารมณ์ได้ เขาก้าวมาข้างหน้า ประสานมือโค้งคำนับ เอ่ยชมเชยอย่างโอ้อวดยกย่องว่า “คนไม่กี่สิบคนเร่งรีบหลายพันลี้เพื่อโจมตีชายแดนทางเหนือ พวกเขาต่อสู้อย่างดุเดือดและทำลายล้างโจรภูเขาในท้องถิ่นนับร้อย อีกทั้งยังทำลายล้างทหารลาดตระเวนชั้นยอดสองร้อยนายของเป่ยตี๋ ตัดศีรษะแม่ทัพหยาเจี้ยงในตำนานซึ่งช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจของกองทัพต้าเหลียง ศึกครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงพลังการต่อสู้ที่ไม่เคยมีมาก่อนของทหารองครักษ์ กองทัพใหม่พ่ะย่ะค่ะ!”

“กระหม่อมมีความเห็นว่า ควรส่งทหารกองทัพใหม่เหล่านี้ไปยังแต่ละกองพันของกองทหารรักษาการณ์ เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน สอนทักษะการรบภาคสนาม และเสริมกำลังรบของแต่ละกองพัน กระหม่อมเชื่อว่าต่อจากนี้ไปต้าเหลียงเราจะเป็นดั่งพยัคฆ์ติดปีกพ่ะย่ะค่ะ!”

ช่างรู้จักตบหัวแล้วลูบหลัง

ในแง่ของความเสียหาย นี่ยังคงเป็นการสูญเสียของเกาหมิง!

อย่างไรก็ตาม หากองครักษ์ชั้นยอดที่ฉินเฟิงสร้างขึ้นโดยการใช้เงินเป็นจำนวนมากถูกแบ่งกระจัดกระจายไปทุกที่ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของเกาหมิง นี่เทียบเท่ากับการถอนฟืนใต้กระทะเพื่อทำให้ความแข็งแกร่งของฉินเฟิงอ่อนกำลังลง

โชคดีที่ฉินเทียนหู่ตอบสนองรวดเร็ว ก้าวขึ้นมาข้างหน้าทันที และกล่าวโต้แย้งเสียงดัง “ท่านมหาเสนาเกากล่าวผิดแล้ว หากองครักษ์ชั้นยอดถูกแบ่งแยกและปกครอง นี่จะไม่ทำให้พลังการต่อสู้ขององครักษ์อ่อนแอลงหรือ? ความตั้งใจดั้งเดิมของบุตรสุนัขในการสร้างกองทัพใหม่ นั่นคือการเจาะแทงถึงชีวิตเป่ยตี๋ดังดาบคมกริบ หากทำตามคำแนะนำของมหาเสนาเกา เช่นนี้จะไม่ขัดต่อความตั้งใจเดิมหรอกหรือ?”

“หากแต่ละกองพันต้องการเรียนรู้ยุทธวิธีของกองทัพใหม่ พวกเขาสามารถส่งผู้มีพรสวรรค์ที่เชื่อถือได้ไปยังค่ายเทียนจีเพื่อสังเกตและเรียนรู้ จากนั้นก็นำยุทธวิธีของกองทัพใหม่กลับไปยังแต่ละกองพันก็ได้ อย่าได้ถอนฟืนใต้กระทะเลย”

หลี่ซวี่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาสอดปาก ไต่ถามอย่างเย้ยหยัน “ถอนฟืนใต้กระทะรึ? ใต้เท้าฉินกล่าวหาท่านมหาเสนาเกาว่ามีเจตนาชั่วร้าย ขัดขวางเรื่องมงคลของแว่นเคว้นและละเลยความเจริญรุ่งเรืองของต้าเหลียงรึ? หากใส่ร้ายท่านมหาเสนาในที่สาธารณะโดยไม่มีหลักฐาน ควรจะมีความผิดฐานใดกันหนา?”

หนิงกั๋วกงอย่างเซี่ยปี้แยกตัวห่างจากการแย่งชิงอำนาจในราชสำนักมาโดยตลอด บัดนี้เขาสาวเท้ามาข้างกายฉินเทียนหู่ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ใต้เท้าฉินและท่านมหาเสนาต่างถกเถียงถึงการพัฒนาในอนาคตของกองทัพใหม่ แม้ว่าคำพูดอาจจะรุนแรงไปบ้างแต่ก็สมเหตุสมผล ใต้เท้าหลี่ในฐานะเลขาธิการกรมคลัง กลับนำหัวข้อนี้ไปสู่ความขัดแย้งในราชสำนัก นี่ไม่สมควรกระมัง?”

หลี่ซวี่สะบัดแขนเสื้อ แค่นเสียง ‘เหอะ’ เบา ๆ “หนิงกั๋วกงและใต้เท้าฉินเป็นญาติกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะช่วยใต้เท้าฉินพูด!”

เมื่อเห็นขุนนางบุ๋นและบู๊ในราชสำนักทะเลาะกัน ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็เยาะเย้ยอยู่ในใจ

ในราชสำนัก แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังนำไปสู่ความขัดแย้งได้ในที่สุด

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงคุ้นเคยกับเรื่องนี้นานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากทั้งสองฝ่ายแข่งขันและรักษาสมดุลซึ่งกันและกัน โดยที่ตราบใดพวกเขาไม่ ‘ต่อต้านและกลับผิดเป็นถูก’ นี่ก็หาใช่เรื่องเลวร้ายแต่อย่างใด

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงคร้านจะสนใจ เพียงทอดพระเนตรไปที่ฉินเฟิง ตรัสด้วยความหมายลึกซึ้ง “ฉินเฟิง ปกติมิใช่เจ้าช่างพูดช่างจาหรอกหรือ? ไยวันนี้ถึงกลายเป็นคนน่าเบื่อไปเสียได้? คงไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นนายอำเภอเมืองเป่ยซีมาสองสามวัน จิตวิญญาณจึงถูกเค้นไปจนหมดแล้วหรือ? กองทัพใหม่นี้มีพลังการต่อสู้แบบที่ไม่เคยมีมาก่อน ทั้งยังได้รับการฝึกฝนจากเจ้า ขุนนางชั้นสูงต่างเสนอแนะ ดังนั้นเจิ้นยังคงอยากถามความเห็นของเจ้า”

การทะเลาะกันของทั้งสองฝ่ายเมื่อครู่ทำให้ฉินเฟิงได้สติ

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเพียง ‘ครูฝึก’ ในนามเท่านั้น ไม่มีอำนาจควบคุมกองทัพใหม่อย่างแท้จริง

หากในอนาคต กองทัพใหม่ทั้งหมดที่เขาฝึกออกมากลายเป็นการตัดชุดแต่งงานให้ผู้อื่น เช่นนั้นไม่สู้หาเต้าหู้ชิ้นหนึ่งมาโขกหัวตายเสียยังดีกว่า

ทว่าตอนนี้เขาไม่มีตำแหน่งทางทหาร หากเขาควบคุมกองทัพใหม่มากเกินไป นั่นเท่ากับยื่นจุดอ่อนใส่ในกำมือผู้อื่น ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองกล่าวโทษในอนาคต

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเฟิง ทั้งท้องพระโรงพลันตกอยู่ในความเงียบงัน

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจ้องเขม็งไปที่ฉินเฟิง นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน

ชัยภูมิทางการเมืองของเมืองเป่ยซีมีความสำคัญอย่างยิ่ง ทว่าจนใจด้วยอยู่ห่างไกลและยากจะเอื้อมถึง เมื่อกอปรกับการกระจายตัวของกองกำลังท้องถิ่นที่ซับซ้อน รวมถึงการแทรกซึมทุกหนแห่งในเป่ยซี จึงทำได้เพียงเฝ้าดูเป่ยซีเสื่อมโทรมลง โดยไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดี ก่อนหน้านายอำเภอเฉินลี่ กรมขุนนางก็เคยส่งขุนนางสองคนที่มีความสามารถโดดเด่นไปแล้ว

คนแรกถูกคหบดีในท้องถิ่นที่สมรู้ร่วมคิดกับขุนนางจวนว่าการมณฑลขูดรีดเอาเงินไป

คนที่สองถูกลอบสังหารกลางดึก โดยมือสังหารเป่ยตี๋!

กล่าวได้ว่าหากเมืองเป่ยซีมีความมั่นคง แนวหน้าต้าเหลียงย่อมมีเสถียรภาพมากกว่าครึ่ง และนี่ไม่ใช่สิ่งที่เป่ยตี๋ต้องการจะเห็นแน่

ยิ่งเมืองเป่ยซีวุ่นวายมากเท่าไร ก็จะยิ่งเป็นประโยชน์ต่อเป่ยตี๋มากขึ้นเท่านั้น

หากฉินเฟิงสามารถทำได้อย่างปากพูด นั่นย่อมมีบทบาทสำคัญในสงครามโชคชะตาของแคว้น

แม้ว่าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่เขาก็ระมัดระวังอย่างยิ่ง จึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เจิ้นจะไม่ถามเจ้าว่าทำอย่างไร แต่เจ้าต้องการอะไรจากเจิ้น หากเจ้ามอบความมั่นคงของเมืองเป่ยซีให้ได้?”

ฉินเฟิงไม่ได้อ้อมค้อม เขาโพล่งออกมาตามตรง “มีเงื่อนไขทั้งหมดสามประการพ่ะย่ะค่ะ ประการแรก ขอให้ฝ่าบาทมอบองครักษ์สามร้อยนายให้เป็นกองทัพส่วนตัวของกระหม่อม สำหรับกองทัพใหม่ที่เหลืออีกสองกองพัน กระหม่อมจะบัญชาเพียงในนามเท่านั้น อำนาจการควบคุมที่แท้จริงจะถูกส่งมอบให้กับฝ่าบาท ประการที่สอง ตำแหน่งนายอำเภอเมืองเป่ยซีมีเพียงกระหม่อมเท่านั้นในชีวิตนี้ และไม่มีใครสามารถถูกส่งมาแทนที่ได้!”

“ประการที่สาม กระหม่อมขอขนส่งวัสดุใด ๆ ไปยังเมืองเป่ยซีได้โดยไม่ต้องรายงานต่อกรมคลัง กรมขุนนาง และกรมโยธา”

ทันทีที่กล่าวออกมา ทั้งราชสำนักพลันตกตะลึง!