บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 316

บทที่ 316 เริ่มการประมูล

แต่จะว่าไปแล้ว…

ฉินเฟิงมองสวี่ฉางอย่างไรก็ล้วนไม่เข้าตา

ไม่มีใครชอบถูกจับตามองตลอดทั้งวันและถูกนำไปรายงานทุกอย่าง ไม่เว้นกระทั่งเรื่องหยุมหยิม

ขอความเป็นส่วนตัวให้ข้าหน่อยไม่ได้หรือ?

ถ้าไม่ใช่เพราะอำนาจบารมีของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง ฉินเฟิงคงจะไล่สวี่ฉางออกไปนานแล้ว

ไม่คาดคิดว่าหลิ่วหงเหยียนจะทำให้เขาประหลาดใจโดยไม่คาดฝัน การลงมือของนางรวดเร็วเฉียบขาดเป็นอย่างยิ่ง

ดีกว่าบุรุษอย่างฉินเฟิงเป็นร้อยเท่า

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของเหล่าบุตรหลานในลานบ้าน ฉินเฟิงก็ไม่ชักช้าอีก ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปบนแท่น

เดิมทีเหล่าบุตรหลานแห่งเมืองหลวงโกรธมากเมื่อพบว่าผู้จัดการประมูลครั้งนี้คือฉินเฟิง พวกเขารู้สึกเหมือนถูกหลอก สถานที่จัดงานพลันเอ็ดอึงทันที

“งานประมูลคืนนี้ไม่ได้จัดโดยหนิงกั๋วกงหรอกหรือ? ฉินเฟิงมาจากไหนกัน?”

“เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? เห็นได้ชัดว่าไอ้เจ้าฉินเฟิงรู้ดีว่าตนเองชื่อเสียงฉาวโฉ่ จึงยืมบารมีของหนิงกั๋วกงล่อเรามาที่นี่”

“ฮึ่ม! ในเมื่องานประมูลไร้สาระนี้จัดขึ้นโดยฉินเฟิง เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว พี่น้องทั้งหลาย พวกเราไปกันเถอะ อย่าให้โอกาสฉินเฟิงทำร้ายบุตรหลานในเมืองหลวงอีกเลย!”

เมื่อเห็นบุตรหลานทุกคนลุกขึ้น เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายในใจนางร้อนรนนัก

งานประมูลจัดอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ หากล่มก่อนจะเริ่ม จะมิกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองหลวงหรอกหรือ?

เจ้าฉินเฟิงมีชื่อเสียงเหม็นโฉ่อยู่แล้ว ไหแตกแล้วก็ปล่อยให้แตกไป เดิมทีเขาไม่สนใจชื่อเสียงของตนเองเลย

ทว่าหนิงกั๋วกง เซี่ยปี้ อาจจะถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย เกรงว่าบารมีที่สั่งสมมาหลายปีจะถูกทำลายอย่างป่นปี้แล้ว

แต่เมื่อเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์มองไปยังฉินเฟิง นางกลับพบว่าบุรุษผู้นี้ไม่ได้กังวลใจเลยแม้แต่น้อย

เขาถึงกับเอามือเท้าสะโพก มองดูเหล่าบุตรหลานที่ออกไปด้วยรอยยิ้ม มีสีหน้าราวกับ ‘เจ้าอยากจะเข้าร่วมหรือไม่เข้าร่วมก็ตามใจ’ อย่างไรอย่างนั้น

และตอนที่เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กำลังจะขึ้นไปบนแท่นด้วยตนเองเพื่อขวางบรรดาบุตรหลานให้รั้งอยู่ ฉินเสี่ยวฝูก็ตะโกนเสียงดังไปทางฉินเฟิงซึ่งอยู่บนเวที

“นายน้อย ของขวัญสำหรับแขกพร้อมแล้วขอรับ”

“อย่างที่ท่านบอก เมื่อการประมูลสิ้นสุดลงและบรรดาแขกกลับ พวกเขาทั้งหมดจะได้รับห่อของขวัญชิ้นใหญ่คนละห่อ”

ห่อของขวัญชิ้นใหญ่?

นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน!

บรรดาบุตรหลานในที่นั้นต่างมีสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม พวกเขาไม่ขาดแคลนเงิน จึงดูถูกผลกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉินเฟิงมอบให้

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครสนใจห่อของขวัญชิ้นใหญ่ แต่ฉินเฟิงยังคงตั้งใจชี้ไปที่บุตรหลานคนหนึ่งและพูดอย่างไร้ยางอาย “โอ้? นายน้อยท่านนี้ถามว่าของขวัญชิ้นใหญ่คืออะไรหรือ?”

ชายหนุ่มตกตะลึง “ข้าถามเมื่อใดกัน?”

ฉินเฟิงไม่สนใจ เพิกเฉยต่อการทักท้วงของนายน้อยคนนั้นและประกาศเสียงดังอย่างไร้ยางอาย “มีของขวัญสามชิ้นในห่อของขวัญชิ้นใหญ่ ชิ้นหนึ่งเป็นแท่นฝนหมึกที่ปรับแต่งโดยหอวิจิตรศิลป์… จะมีตั๋วเล็ก ๆ อยู่ในถุงของขวัญ ทุกท่านสามารถไปที่หอวิจิตรศิลป์ได้ด้วยตัวเองเพื่อใช้ตั๋วรับของ”

เมื่อเหล่าบุตรหลานที่เพิ่งแค่นจมูกเหยียดหยามได้ยินคำว่า ‘หอวิจิตรศิลป์’ ก็เหมือนกับสุนัขจรจัดที่ได้กลิ่นเนื้อ พวกเขาเฮโลกลับมาจำนวนมาก

แท่นฝนหมึกมีมูลค่าเท่าไรกัน?

แม้ว่าจะเป็นแท่นฝนหมึกฮุยโม่ที่ดีที่สุดในเมืองหลวงและสั่งทำเฉพาะ ราคาก็เพียงไม่กี่ร้อยตำลึงเงินเท่านั้น

แต่สิ่งสำคัญคือแท่นฝนหมึกนี้มาจากหอวิจิตรศิลป์ต่างหาก

ใบหน้าของบุตรหลานหลายคนเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะความตื่นเต้น

ฉินเฟิงมอบความหวังที่ไม่มีทางเป็นจริงอย่างการได้พบกับเสิ่นชิงฉือโดยบังเอิญให้กับบุตรหลานในเมืองหลวง นั่นทำให้ครึ่งหนึ่งเปลี่ยนใจและอยู่ในลานต่อ พวกเขาปฏิเสธที่จะออกไปอย่างเด็ดขาด

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์จึงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉินเฟิง เจ้าช่างไร้ยางอายนัก เจ้าถึงกับใช้พี่หญิงใหญ่เป็นข้ออ้างเชียวรึ หากพี่หญิงใหญ่รู้เข้า นางจะต้องหักขาของเจ้าแน่”

ฉินเฟิงเกาก้นและพูดอย่างไม่เห็นด้วย “ข้าแค่ขอให้พวกเขาไปยังหอวิจิตรศิลป์เพื่อรับจานฝนหมึก ข้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่าพวกเขาจะได้พบกับพี่หญิงใหญ่ นี่ไม่ใช่ความผิดของข้า อีกอย่าง สุดท้ายแล้วพี่หญิงใหญ่ก็จะต้องเปลี่ยนนามของนางอยู่ดี”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์สับสนไปชั่วขณะ “เปลี่ยนนาม? เปลี่ยนนามไปทำไม?”

ฉินเฟิงแสยะยิ้มและกล่าวโดยไม่ลังเล “แน่นอนว่าต้องใช้นามสกุลสามี จากเสิ่นชิงฉือ เปลี่ยนเป็นฉินเสิ่นซื่อ”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ตกตะลึง นางเคยพบเจอคนไร้ยางอาย แต่นางไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเท่าฉินเฟิงมาก่อน

หากฉินเฟิงแต่งงานกับเสิ่นชิงฉือจริง ๆ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กับเสิ่นชิงฉือเล่า ควรจัดการอย่างไร?

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กัดริมฝีปากบางเบา ๆ อดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลาย “ไร้ยางอาย แม้แต่พี่หญิงใหญ่ของตัวเองก็ยังไม่เว้น เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่า แม้แต่กระต่ายยังไม่กินหญ้าข้างรัง?”

ฉินเฟิงยักไหล่อย่างไม่เห็นด้วย “มีคำโบราณว่า ศาลาใกล้น้ำได้พระจันทร์ก่อน*[1] น้ำดีอย่าปล่อยให้ไหลเข้าทุ่งคนนอก”

ฉินเฟิงมีชื่อเสียงด้านวาจาอันแหลมคมในเมืองหลวง เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ย่อมไม่สามารถเถียงชนะเขาได้ แต่นางโกรธมากจึงกล่าวอย่างไม่พอใจ “พรุ่งนี้ข้าจะบอกสิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่ให้พี่หญิงใหญ่ฟังอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง”

ฉินเฟิงที่ยังคงเริงร่าเมื่อครู่นี้ จู่ ๆ ก็ห่อเหี่ยวลงในพริบตา ความลำพองใจบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยท่าทางประจบประแจงไร้ยางอาย “อย่านะ เจ้าจะกังวลอะไรนัก?”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กลอกตาใส่ฉินเฟิง หันหลังและจากไปอย่างกระฟัดกระเฟียด

เจ้านี่น่าตายนัก แม้การมีอนุภรรยาจะไม่เป็นปัญหา แต่ก็ไม่อาจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าภรรยาเอกในอนาคตได้!

อีกอย่าง…

นาง เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์จะเป็นภรรยาเอก ส่วนพี่หญิงใหญ่ผู้นั้นจะต้องเป็นอนุรึ? ช่างยุ่งเหยิงจริง ๆ!

[1] ศาลาที่ใกล้น้ำได้พระจันทร์ก่อน หมายความว่า อยู่ในสถานการณ์ที่เอื้ออำนวยให้สามารถแย่งเอาผลประโยชน์ได้ก่อน