บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 322

บทที่ 322 ราคาประมูลมหาศาล

พระโพธิสัตว์หลิวหลีองค์นี้ไม่จำเป็นต้องแนะนำใด ๆ เลย อย่าว่าแต่รูปสลักที่มีรูปร่างชัดเจนเช่นนี้ ต่อให้เป็นเพียงหินหลิวหลีที่หายากก็มีค่าควรเมือง*[1] อยู่แล้ว

ฉินเฟิงพูดอย่างเด็ดขาดฉับไว “ราคาเริ่มต้นสำหรับพระโพธิสัตว์หลิวหลีนี้ยังคงเป็นหนึ่งตำลึงเงิน!”

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิง ทั่วทั้งบริเวณจะต้องมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เดือดพล่านอย่างแน่นอน

ทว่าในเวลานี้บุตรหลานทุกคนต่างเบ้ปาก

พวกเขาล้วนมองไปที่ฉินเฟิงด้วยสายตาราวกับบอกว่า ‘เชื่อเจ้า ก็บ้าแล้ว’

“คนแซ่ฉิน เลิกอ้อมค้อมสักที เจ้าพูดมาเลย พระโพธิสัตว์หลิวหลีองค์นี้ เจ้าวางแผนจะขายในราคาเท่าใด!”

“นั่นสิ เอาแต่ใช้กลอุบายไร้สาระอยู่ได้ ปากก็บอกว่าเริ่มประมูลที่หนึ่งตำลึงเงิน แต่ก็ยังส่งหน้าม้ามาปั่นราคาไม่ใช่หรือ? คำพูดของเจ้าเชื่อไม่ได้แม้เพียงคำเดียว”

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของทุกคน ฉินเฟิงก็ลูบจมูกไปมา คิดในใจว่าความน่าเชื่อถือของตนแย่มากเลยหรือ?

เพื่อแสดงความซื่อสัตย์ ชายหนุ่มจึงตบหน้าอกและให้คำมั่นสัญญา “คราวนี้ หากข้าหลอกพวกเจ้าอีก รูปสลักโพธิสัตว์หลิวหลีองค์นี้จะมอบให้กับพวกเจ้าโดยไม่เก็บเงินแม้แต่อีแปะเดียว”

ทุกคนต่างหวาดกลัวกับการถูกฉินเฟิงหลอก

จึงยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

หลังจากนั้นไม่นาน ถึงได้มีชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งพูดออกมาอย่างลองเชิง “สิบตำลึงเงิน?”

ฉินเฟิงหยิบค้อนไม้เล็ก ๆ ขึ้นมา ตะโกนด้วยท่าทีจริงจังทันใด “สิบตำลึงเงินครั้งที่หนึ่ง มีราคาที่สูงกว่านี้อีกไหม สิบตำลึงเงินครั้งที่สอง สิบตำลึงเงินครั้งที่สา…”

เมื่อเห็นฉินเฟิงกำลังจะทุบค้อนไม้ครั้งสุดท้าย ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าฉินเฟิงเอาจริง

พวกเขาจึงไม่กล้าลังเลอีกต่อไป และเริ่มเสนอราคากันอย่างบ้าคลั่ง

“สิบตำลึงเงินรึ ล้อเล่นอันใด! ข้าจ่ายหนึ่งพันตำลึงเงิน!”

“รูปสลักพระโพธิสัตว์หลิวหลีองค์นี้สูงสามฉื่อ ตัวหลิวหลีเองเป็นสมบัติล้ำค่าอยู่แล้ว ข้าจ่ายหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน!”

“หยุดแย่งได้แล้ว ไม่อย่างนั้นราคาจะสูงขึ้น ใครก็ไม่สามารถซื้อได้! ทำไมทุกท่านไม่ยอมให้ข้าเล่า ข้าจ่ายหนึ่งหมื่นสองพันตำลึงเงิน”

“ไสหัวไป! หลีกทางให้ข้าเถอะ ถ้าขายรูปสลักพระโพธิสัตว์หลิวหลีนี้ก็จะได้เงินมหาศาล! ข้าจ่ายห้าหมื่นตำลึงเงิน!”

เมื่อเห็นบุตรหลานทุกคนทะเลาะกันจนใบหน้าแดงก่ำ มีคนหนึ่งที่อารมณ์ร้ายถึงขนาดผลักคนอื่น ฉินเฟิงก็แสดงรอยยิ้มที่ ‘จริงใจ’ เป็นอย่างยิ่ง

ทุกคนไม่รู้ว่าเพราะมีชุดสุราหลิวหลีเปิดทางให้ รูปสลักโพธิสัตว์หลิวหลีองค์นี้เขาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งย่าม เพียงแค่ปล่อยให้เหล่าบุตรหลานแข่งขันกันเสนอราคา ไม่ทันไรราคาก็สูงเท่าที่ฉินเฟิงคาดหวังได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ท้ายที่สุด พระโพธิสัตว์หลิวหลีก็ถูกประมูลไปโดยพ่อค้าผู้มั่งคั่งจากอำเภอฉางผิงในราคาห้าแสนตำลึงเงิน

พ่อค้าผู้มั่งคั่งกลัวว่าฉินเฟิงจะเสียใจ ดังนั้นเขาจึงทิ้งตั๋วเงินเอาไว้ ส่งคนรับใช้ของเขาไปยกพระโพธิสัตว์หลิวหลี แล้ววิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

บุตรหลานทุกคนในที่จัดประมูลถอนหายใจด้วยความเสียดาย

“ให้ตายเถอะ! ไอ้เจ้าอ้วนนั่นได้กำไรแล้ว! อย่าว่าแต่ห้าแสนเลย แม้แต่หนึ่งล้านตำลึงเงินก็ยังขายได้!”

“เฮ้อ ใครใช้ให้หมอนั่นเป็นพ่อค้าและมีเงินอยู่ในถุงเล่า พวกเราลูกหลานขุนนาง ต่อให้มีเงินก็ข้ามเส้นไม่ได้ ถ้าใช้เงินหลายแสนตำลึงในคราวเดียว ย่อมหลีกเลี่ยงข้อสงสัยของฮ่องเต้ไม่พ้น”

“วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือ ฉินเฟิงที่คิดแต่ทำกำไรถึงกับขายพระโพธิสัตว์หลิวหลีให้พ่อค้าจากอำเภอฉางผิงคนนั้น”

“ฮึ! ครานี้ฉินเฟิงขาดทุนครั้งใหญ่แล้ว!”

ฉินเฟิงเก็บตั๋วเงินมูลค่าห้าแสนตำลึงไปอย่างเงียบ ๆ

ขาดทุน?

อย่าว่าแต่ห้าแสนตำลึงเลย แม้ว่าจะเป็นห้า… ตำลึงเงิน ฉินเฟิงก็ยังได้กำไร

“หากสามารถเปิดตัวได้สำเร็จ นี่จะเป็นกิจการที่ทำกำไรได้อย่างมหาศาล ท้ายที่สุดแล้ว ก็ยังไม่มีใครก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมหลิวหลีได้เลย”

“ก็ใช่น่ะซี! อย่าว่าแต่ต้าเหลียงเลย ต่อให้ทั้งใต้หล้านี้ก็เป็นการซื้อขายที่มีแค่ที่นี่เท่านั้น”

แม้แต่บรรดานายน้อยเจ้าเสเพลในที่ประมูลก็ยังได้กลิ่นของ ‘กำไร’ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกพ่อค้าหัวหมอเลย

พ่อค้าบางคนที่ตอบสนองรวดเร็ว ส่งคนรับใช้กลับไปเตรียมเงินเอาไว้แล้ว

ฉินเฟิงให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการแลกเปลี่ยนนี้ ท้ายที่สุด มันเกี่ยวข้องกับการเงินของค่ายเทียนจี จึงไม่มัวชักช้าลีลา ชายหนุ่มพูดอย่างตรงไปตรงมา “สิทธิ์ในการจัดการโรงหลิวหลีนั้นมีระยะเวลาสามปี ราคาเริ่มต้นของโรงหลิวหลีหนึ่งแห่งคือหนึ่งแสนตำลึงเงิน จำนวนสิทธ์ไม่มีจำกัด ผู้ที่มีกำลังจะประมูลสิทธิ์ไปทั้งสามสิบหกแห่งทีเดียวเลยก็ได้”

ตามที่ฉินเฟิงคาดเอาไว้ ขุนนางและเหล่าบุตรหลานต่างก็ดูห่อเหี่ยวไปทันที

ไม่ใช่ว่าไม่มีเงิน ทว่ามีเงินแต่ไม่อาจเข้าร่วมได้จึงทำได้แค่เบิ่งตาจ้องมองเท่านั้น

ในทางตรงกันข้าม พ่อค้าที่อยู่ในลานบ้านกลับเริ่มประมูลกันอย่างไร้กังวล

“นายน้อยฉิน เพื่อประมูลสิทธิ์โรงหลิวหลีสิบแห่ง ข้าจ่ายหนึ่งแสนสองหมื่นตำลึงเงินให้แต่ละโรง! ตระกูลโจวของเราเป็นพ่อค้าผ้าชั้นนำในเมืองหลวง มีพื้นฐานกิจการที่มั่นคง มอบสิทธิ์ดูแลโรงหลิวหลีให้กับตระกูลโจวของเรา ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน”

“ข้าเป็นพ่อค้าธัญพืชในเมืองหลวง มีร้านขายธัญพืชกระจายอยู่ทั่วยี่สิบสามอำเภอ มีกำลังความสามารถมาก! ข้ายินดีประมูลสิทธิ์โรงหลิวหลีสิบสามแห่งในราคาโรงละหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงิน”

ยามฟังพวกพ่อค้าขึ้นราคาอย่างต่อเนื่อง แม้แต่บุตรหลานขุนนางที่อยู่ตรงนั้นก็ยังตกใจ

เงินนี่…มหาศาล!

โรงหลิวหลีหนึ่งแห่งมีมูลค่าหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงิน สิบสามแห่งก็เท่ากับหนึ่งล้านเก้าแสนห้าหมื่นตำลึงเงิน

บุตรหลานขุนนางไม่รู้ว่าจะคร่ำครวญถึงทักษะหาเงินของฉินเฟิง หรือโอดครวญกับความร่ำรวยของพ่อค้าในเมืองหลวงเหล่านี้ดี…

[1] มีค่าควรเมือง หมายถึง ของหรือคนที่มีค่ามาก ของที่เป็นสมบัติแผ่นดิน มีค่าเท่ากับเมือง ๆ หนึ่งซึ่งผู้คนยินดีต่อสู้เพื่อปกป้องไว้