บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 353

บทที่ 353 ข้าเกรงว่าพวกเจ้าจะเลียนแบบไม่ได้

หลังจากทำงานมาทั้งวัน จากมากกว่าห้าสิบจุดที่ฉินเฟิงทำเครื่องหมายไว้ มีเพียงสามจุดเท่านั้นที่เหมาะสม

แต่ชายหนุ่มก็พอใจกับผลลัพธ์นี้มากแล้ว

ในคืนนั้นกลุ่มคนงานก่อสร้างได้เริ่มทำงาน

เพื่อที่จะขุดบ่อลึกโดยเร็วที่สุด ฉินเฟิงได้กำหนดระบบการทำงานสี่ชั่วยาม ผลัดสามกะ

บ่อน้ำลึกก็ตามชื่อ คือต้องขุดให้ลึก

ขุดลงไปจนถึงชั้นหินอุ้มน้ำใต้ดิน

อย่างน้อยก็หกถึงเก้าจั้ง หรืออาจมากกว่าสามสิบจั้งก็ได้

ความลึกระดับนี้ สำหรับความสามารถทางวิศวกรรมในยุคโบราณ นี่ถือเป็นบททดสอบความยากระดับนรก

ดังนั้นการกำหนดพื้นที่กักเก็บน้ำได้จึงถือเป็นชัยเพียงครึ่งเดียว ความลึกของพื้นที่กักเก็บน้ำต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญในการขุดบ่อน้ำลึก

ก่อนหน้านี้ฉินเฟิงสร้างมาตรฐานของเครื่องมือให้ขุดลงไปได้เพียงเก้าจั้งเท่านั้น

ส่วนชั้นหินอุ้มน้ำทั้งหมดที่เกินเก้าจั้งจะไม่มีประโยชน์ใด ๆ

ประการแรก ความสามารถด้านวิศวกรรมไม่เพียงพอ ประการที่สอง ชีวิตคนงานจะตกอยู่ในความเสี่ยง เขากังวลเกี่ยวกับเรื่องดินถล่มที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

นายน้อยฉินกำหนดให้เส้นผ่านศูนย์กลางของบ่อน้ำกว้างเกือบจั้ง ทำให้ชาวบ้านสามารถขุดลงไปด้านล่างได้ง่ายขึ้น

ขณะขุดก็ใช้หินเสริมขอบบ่อไปด้วย

คนงานก่อสร้างสี่ร้อยคนอาจดูเหมือนมีจำนวนมาก แต่กระบวนการทั้งหมดต้องอาศัยกำลังคน

ไม่ว่าจะเป็นการขุด การเสริมความแข็งแรง การขนส่ง การขนดิน และอื่น ๆ อีกมากมาย ล้วนต้องใช้กำลังคนทั้งสิ้น

นอกจากนี้ เพื่อที่จะทำงานได้ตลอดเวลา ลดระยะเวลาการก่อสร้าง พวกเขาต้องทำงานเป็นสามกะ โดยกระจายให้เท่า ๆ กัน อันที่จริงกำลังคนในมือนายน้อยฉินค่อนข้างตึงเครียดเลยทีเดียว

ฉินเฟิงเดินไปยังสถานที่ก่อสร้างอย่างไม่ตั้งใจ มองไปที่บ่อน้ำลึกที่สองจั้ง เอ่ยพูดอย่างเคร่งขรึม “ระวังความปลอดภัยในการก่อสร้างด้วย ความปลอดภัย! ความปลอดภัย!”

นายน้อยเจ้าสำราญย้ำสิ่งสำคัญถึงสามครั้ง

“ไม่จำเป็นต้องขุดบ่อก็ได้ แต่คนห้ามบาดเจ็บล้มตาย จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ”

ทันใดคนงานชาวบ้านในที่แห่งนั้นมีสายตาที่ร้อนแรงหาใดเปรียบ

ตอนแรกที่ฉินเสี่ยวฝูไปในอำเภอเพื่อจ้างคนงาน พวกเขายังไม่เชื่อและคิดว่าอีกฝ่ายโกหก

ท้ายที่สุดแล้วทุกวันนี้ก็มีพวกคนหลอกลวงมากมาย มีตัวอย่างของผู้มาแอบอ้างนับไม่ถ้วน

กระทั่งฉินเสี่ยวฝูมอบเงินหนึ่งตำลึงเป็นเงินมัดจำอย่างรวดเร็ว พวกเขาถึงได้เต็มใจที่จะลองเสี่ยงโชคดู

ชื่อของฉินเฟิงแพร่กระจายไปในหมู่ชาวบ้านมานานแล้ว

ยามนี้เมื่อได้เจอตัวจริงจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

ชายคนหนึ่งในวัยสามสิบต้น ๆ ปาดเหงื่อจากหน้าผากและยิ้มอย่างใสซื่อ “นายน้อยฉิน ชีวิตของคนธรรมดาอย่างเราไม่มีค่าใด บ่อน้ำลึกที่ขุดได้ต่างหากที่มีคุณค่า”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฉินเฟิงไม่สนใจว่าเขาจะสนิทกับคนผู้นั้นหรือไม่ ชายหนุ่มยกขาขึ้นเตะบั้นท้ายของชายคนนั้นไปหนึ่งที

ผู้คนทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้นต่างตกตะลึง

คิดว่านายน้อยฉินจะโกรธเสียแล้ว พวกเขาตกใจกลัวจนหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดแล้วฉินเฟิงก็เป็นบุตรชายของเสนาบดีกรมกลาโหม สถานะของชายหนุ่มไม่ธรรมดา

ท่ามกลางการจ้องมองอย่างเงียบ ๆ ของทุกคน ฉินเฟิงชี้ไปที่ชายร่างกำยำแล้วตะโกน “ไร้สาระ!”

“ใครว่าชีวิตเจ้าไม่มีค่า ทุกสิ่งในใต้หล้านี้วัดคุณค่าได้ทั้งสิ้น แต่ชีวิตไม่อาจวัดคุณค่าได้”

“ในความคิดของข้า พวกเจ้าทุกคนคือความมั่งคั่งของต้าเหลียง”

“หากเจ้าไม่ใส่ใจชีวิตของตนเอง แล้วใครจะสนใจเล่า?”

เขาถลึงตามองไปที่ชายหนุ่มคนนั้น “พูดมาก! ข้าก็คือข้า พวกเจ้าก็คือพวกเจ้า!”

“ถึงจะไม่น่าฟัง แต่พวกเจ้าเป็นชาวบ้าน หากก้มหัวได้ก็จงก้มหัว ดังคำกล่าวที่ว่าตราบใดที่ขุนเขาเขียวขจียังอยู่ อย่าได้กลัวไม่มีฟืนเผา ชาวบ้านสู้กับขุนนางไม่มีวันมีจุดจบที่ดี ทุกวันนี้โลกอยู่ยาก ระมัดระวังวาจาและการกระทำจะเป็นการดี”

เมื่อเผชิญกับบทเรียนของฉินเฟิง บรรดาชาวบ้านทุกคนต่างก็รู้สึกขอบคุณ

ในที่สุดชายชาวบ้านร่างกำยำก็เห็นนายน้อยฉินในตำนาน พวกเขารู้สึกตื่นเต้นมากจนไม่สามารถหุบปากลงได้ จึงพูดเป็นต่อยหอย

ยิ่งไปกว่านั้น นายน้อยฉินยังเข้าถึงได้ง่าย ตอบคำถามของผู้คนอยู่เสมอ

ไม่เหมือนกับขุนนางระดับสูง หรือเจ้าหน้าที่ทางการที่ตำแหน่งเล็กยิ่งกว่าเม็ดถั่วเม็ดงา แต่ศีรษะของพวกเขากลับเชิดขึ้นสู่ท้องฟ้า

“นายน้อยขอรับ วิธีการเจาะบ่อน้ำลึกนี้เป็นสิ่งที่เราไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นมาก่อนเลย”

“บ่อชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นบ่อขนาดใหญ่กว้างหนึ่งจั้ง ลึกสองจั้ง อาศัยการซึมของน้ำจากดินโดยรอบทั้งหมด ครอบครัวที่ร่ำรวยบางครอบครัวยังขุดบ่อส่วนตัวซึ่งมีความกว้างสี่จั้ง ลึกสองจั้ง มากสุดก็สามจั้งเท่านั้น”

“ส่วนท่านถึงกับจะขุดลงไปสิบจั้ง นี่หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?”

ฉินเฟิงไม่ได้ปิดบังซ่อนเร้น อธิบายความลับต่อหน้าผู้คนทั้งหมด “บนพื้นดินไม่มีน้ำ ไม่ได้หมายความว่าใต้ดินก็จะไม่มีน้ำ”

“ใต้ดินมีหลายชั้น เป้าหมายของเราคือชั้นหินอุ้มน้ำลึก ตราบใดที่ชั้นหินอุ้มน้ำลึกถูกเจาะ น้ำก็จะออกมาต่อเนื่องไร้สิ้นสุด เพียงพอที่จะทำการชลประทานสำหรับพื้นที่การเกษตร”

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความสับสน ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับคำว่า ‘ชั้นหินอุ้มน้ำลึก’

ชายร่างกำยำเกาหัว “ในเมื่อนายน้อยบอกว่ามีก็ต้องมี ท้ายที่สุดแล้วใครบ้างไม่รู้ว่าสิ่งที่ออกมาจากค่ายเทียนจีนั้นเป็นของล้ำค่าและประณีตที่คนธรรมดาไม่สามารถสัมผัสได้ เพียงแต่… นายน้อยบอกวิธีการขุดบ่อโดยไม่มีการปกปิดใด ๆ เช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าเราจะขโมยไปหรือขอรับ?”

ชายร่างกำยำคนนี้ ถ้อยคำที่พูดล้วนน่ารำคาญ แต่กลับพูดถึงแต่จุดสำคัญ

ฉินเฟิงวางมือไพล่หลังแล้วเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเกรงว่าเจ้าจะลอกเลียนแบบไม่ได้น่ะสิ!”

ทันทีที่สิ้นประโยค บรรดาชาวบ้านก็มองหน้ากันด้วยความเหลือเชื่อ

ช่างฝีมือต่างซ่อนเร้นทักษะ แต่ฉินเฟิงกลับกลัวว่าคนอื่นจะไม่สามารถเรียนรู้ได้ มีอย่างที่ไหนกัน?