บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 371

บทที่ 371 ชัยชนะอันน่าสังเวช

ช่วงตอนที่นกฮูกราตรียอมออกจากที่ซ่อน องครักษ์เสื้อแพรที่ซ่อนตัวอยู่รอบ ๆ ก็ปรากฏตัว ง้างคันธนูระดมยิงใส่นกฮูกราตรี

แค่เวลาเพียงไม่กี่ชั่วอึดใจ นกฮูกราตรีสิบสามคนก็เหลือเพียงหกคน แต่พวกเขายังสามารถไปถึงรถม้าได้สำเร็จ

องครักษ์เสื้อแพรที่อยู่ข้างกายฉินเฟิง ยิงธนูสามลูกติดต่อกันฆ่านกฮูกราตรีไปได้อีกหนึ่งคน เมื่อเผชิญหน้ากับนกฮูกราตรีที่ไม่กลัวความตายอีกห้าคน พวกองครักษ์เสื้อแพรไม่สามารถหยุดได้อีกต่อไป จึงทิ้งธนูและลูกธนู ชักดาบ รีบวิ่งออกมา

“ให้ตายเถอะ กลับมา!” ฉินเฟิงคำราม

น่าเสียดายที่สายเกินไปแล้ว

องครักษ์เสื้อแพรฟันนกฮูกราตรีหนึ่งคนลงกับพื้นด้วยกำลังทั้งหมดของเขา ในเวลาเดียวกัน เขาเองก็ถูกนกฮูกราตรีอีกสี่คนฟันจนตาย

เพียงพริบตาเสิ่นเคอก็กระโดดขึ้นไปบนรถม้าโดยไม่สนใจแผ่นเหล็กที่อยู่ตรงหน้า เขาดึงดาบออกมาแทง จนเกิดเสียงเสียดสีที่รุนแรง แผ่นเหล็กเหมือนเป็นวัตถุอ่อนนุ่มเมื่อเผชิญหน้ากับดาบ มันถูกแทงทะลุเหมือนกระดาษ จากนั้นเมื่อใช้แรงกรีด เหล็กทั้งแผ่นก็แยกเป็นสองส่วน

ทว่าในตอนที่เสิ่นเคอกำลังจะประสบความสำเร็จ…

เงาร่างหนึ่งแวบผ่านมา ก่อนที่เสิ่นเคอจะสามารถตอบสนองได้ ลำแสงเย็นจากกระบี่ของจิ่งเชียนอิ่งก็ตัดผ่านแขนขวาของเขาแล้ว จากนั้นนางก็เตะเข้าที่หน้าอกของเสิ่นเคอจนตกจากรถม้า

เมื่อเห็นแขนที่ขาดของเสิ่นเคอ นกฮูกราตรีที่เหลืออีกสามคนไม่เพียงไม่ลังเล แต่ยังคงพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่กลัวความตาย

จิ่งเชียนอิ่งเหวี่ยงกระบี่อย่างรวดเร็ว หนึ่งไปทางซ้าย อีกหนึ่งไปทางขวา ขั้นแรกตัดแขน จากนั้นจึงกรีดไหล่ นกฮูกราตรีอีกสองคนล้มพับลงไปทันที

นกฮูกราตรีคนสุดท้ายที่เหลืออยู่เพิกเฉยต่อทักษะกระบี่ที่ยอดเยี่ยมของจิ่งเชียนอิ่ง ใช้กลยุทธ์ ‘ตัวต่อตัว’ อย่างสิ้นหวังเพื่อจะฟาดฟันฉินเฟิงให้ได้

ทันใดจิ่งเชียนอิ่งก็แทงกระบี่เจาะทะลุหน้าอกของนกฮูกราตรี

แต่นกฮูกราตรีผู้นั้นไม่กะพริบตาแม้เพียงนิด

ในช่วงเวลานี้เอง ข้างใบหูพลันมีเสียงตะโกนดังออกมา

“เจ้าหนูสกปรก เอานี่ไปกินซะ!”

เพียงสิ้นเสียง ภายใต้สายตาที่มองอย่างใกล้ชิดของฉินเฟิง ตะบองหัวหนามทุบลงบนศีรษะของนกฮูกราตรีจนเกิดเสียงดังลั่น ศีรษะของนกฮูกราตรีผู้นั้นแหลกระเบิด

โลหิตอุ่นร้อน เหนียวเหนอะกระเซ็นโดนทั่วใบหน้าของฉินเฟิง ดาบในมือของนกฮูกราตรีอยู่ห่างจากใบหน้าของฉินเฟิงไม่ถึงสองนิ้ว ถ้าหลี่หลางช้ากว่านี้เพียงนิด คนที่ตายคงจะเป็นนายน้อยฉินแล้ว

ในที่สุดการต่อสู้ก็จบลง กระนั้นก็ไม่มีผู้ใดผ่อนคลายลงได้เลย

แม้แต่ดวงตาของจิ่งเชียนอิ่งก็เคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความเหลือเชื่อ “วิทยายุทธของคนเหล่านี้ อย่างดีที่สุดก็เป็นชั้นรอง ถ้าต่อสู้แบบตัวต่อตัว ข้าสามารถฆ่าพวกมันทั้งหมดได้ไม่ยาก แต่…มันกลับบีบให้เราตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า อีกทั้งยังเกือบจะทำสำเร็จหลายครั้ง…”

“นี่คือนกฮูกราตรี องค์กรหน่วยสอดแนมชั้นนำของเป่ยตี๋อย่างนั้นหรือ!”

จิ่งเชียนอิ่งรู้สึกว่านางต้องปรับทัศนคติเสียใหม่แล้ว

ก่อนหน้านี้นางมักจะตัดสินวีรชนด้วยวิทยายุทธของพวกเขา แต่ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า ต่อหน้านักรบเดนตายที่ได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพเหล่านี้ ไม่ว่าความเก่งกล้าส่วนตัวจะสูงแค่ไหนก็แทบไร้ความหมาย

ต่อให้ชนะ ก็เป็นชัยชนะที่น่าสังเวช

หลี่หลางได้รับบาดเจ็บ องครักษ์เสื้อแพรมากกว่าสิบคนพลีชีพ!

เสี่ยวเซียงเซียงมีอันตรายเกือบถึงชีวิต…

ชั่วขณะนี้ ทุกคนล้วนเข้าใจชัดแจ้งว่า การต่อสู้ระหว่างแคว้น ไม่ว่าใครต่างก็เป็นเพียงตัวประกอบ

ตึ้ง!

หลี่หลางล้มลงกับพื้นอย่างแรง เขาถูกแทงเข้าที่ท้องหนึ่งแผล หัวไหล่ยังคงมีลูกธนูที่ถูกหักไปครึ่งหนึ่งปักอยู่ เขาจึงไร้เรี่ยวแรง เนื่องจากเสียเลือดมาก

ท้ายที่สุดแล้ว คู่ต่อสู้ก็เป็นยอดฝีมือในยอดฝีมือเช่นกัน ทั้งยังมาพร้อมกันจำนวนมากเช่นนี้ เอาชนะได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องยากมากแล้ว

“ตอนนี้บอกข้าได้แล้วว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ดวงตาของผู้ส่งสารมืดลง ครู่หนึ่งก็ฉายแววตำหนิตนเอง “เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการต่อสู้ในอำเภอเป่ยซี ทหารค่ายเทียนจีได้ปฏิบัติการฆ่าผู้นำฝ่ายตรงข้าม แฝงตัวเข้าไปในค่ายของศัตรู ยิงศรใส่เฉินซือ น่าเสียดายที่ถูกยิงที่ไหล่เท่านั้น แต่เนื่องจากบาดแผลที่แย่ลง เฉินซือยังคงล้มหมอนนอนเสื่อ ฮ่องเต้เป่ยตี๋จึงเรียกตัวเขากลับไปรักษาที่เมืองหลวงเป่ยตี๋”

“องครักษ์ชุดดำรู้ข่าวนี้ ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้สังหารเฉินซือระหว่างทาง น่าเสียดายที่อยู่ในถิ่นของศัตรู การลอบสังหารล้มเหลว ฮ่องเต้เป่ยตี๋จึงตอบโต้ด้วยการส่งนกฮูกราตรีมาลอบสังหารนายน้อย ถือเป็นการแก้แค้นขอรับ”

“แม้ว่าข่าวทั้งหมดนี้องครักษ์เสื้อแพรจะทราบแล้ว และคอยปกป้องนายน้อยอยู่อย่างลับ ๆ แต่กลับประเมินจำนวนนกฮูกราตรีต่ำไป”

ฉินเฟิงพยักหน้าแสดงว่าเขาเข้าใจแล้ว

ทันทีที่ทั้งสองแคว้นขัดแย้งกัน หน่วยสอดแนมจากทั้งสองฝ่ายได้บุกเข้าไปในดินแดนของฝ่ายตรงข้าม ไม่มีใครบอกได้ว่ามีหน่วยสอดแนมกี่คนที่ซุ่มซ่อนอยู่ในแต่ละแคว้น

นกฮูกราตรีที่เราพบในคืนนี้ไม่ได้มาจากเป่ยตี๋อย่างแน่นอน พวกเขาย่อมต้องซุ่มซ่อนอยู่ในต้าเหลียงมานานแล้ว

หลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมด ฉินเฟิงก็มองลงไปที่เสิ่นเคอและถอนหายใจยาว

“ข้ารู้ว่านกฮูกราตรีจากเป่ยตี๋ของเจ้าเป็นหน่วยสอดแนมที่มีชื่อเสียงพอ ๆ กับองครักษ์ชุดดำ หากคิดว่าจะสามารถงัดแงะข้อมูลจากปากของเจ้าได้อย่างง่ายดาย นั่นก็คงเป็นการดูถูกความเป็นมืออาชีพของเจ้า”

“แต่ว่า ข้าก็ยังอยากที่จะท้าทายดูสักหน่อย”

“ประการแรก เพื่อทดสอบวิธีการทรมานขององครักษ์เสื้อแพร ประการที่สอง เพื่อระบายความโกรธ ส่วนเรื่องที่ว่าจะบีบข้อมูลอันมีค่าใดออกมาได้หรือไม่นั้น หาได้สำคัญไม่”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิง เสิ่นเคอสูดใจเข้าลึก ดวงตาของเขาแน่วแน่อย่างมาก “ข้าขอแนะนำเจ้า อย่าเสียแรงเปล่า! สำหรับพวกข้า ล้วนต้องเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดมาตั้งแต่ต้น”

ฉินเฟิงโบกมือแล้วพูดอย่างใจเย็น “ไม่ เจ้าไม่เข้าใจ”

ฉินเฟิงชี้ไปยังธนูที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น “สิ่งเหล่านี้คัดลอกไปจากค่ายเทียนจีของข้ากระมัง”