บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 373

บทที่ 373 ความสงบก่อนพายุโหม

หลังได้รู้เรื่อง ฉินเทียนหู่ก็รีบกลับจวนโดยเร็วที่สุด อย่างไรก็ตาม เรือนหลังบ้านกลับถูกลงกลอน ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องรอที่ห้องโถงหน้า

เมื่อฉินเฟิงกลับมาที่เรือนหลัง เขาไม่ได้มีท่าทีหมดอาลัยตายอยาก

ของส่วนเกินทั้งหมดในห้องของเสี่ยวเซียงเซียงถูกกำจัดออกไป เหลือเพียงเตียง โต๊ะและเก้าอี้คู่หนึ่ง

จากนั้นก็ต้องทำความสะอาดห้องทั้งภายในและภายนอก แล้วชายหนุ่มก็ส่งคนไปยังโรงฝีมือของค่ายเทียนจีเพื่อนำผ้าปลอดเชื้อมา

ที่เรียกว่าผ้าปลอดเชื้อ แท้จริงแล้วคือผ้าที่ผ่านการนึ่งด้วยน้ำ

เขาคลุมทั้งห้องด้วยผ้าปลอดเชื้อเพื่อสร้างห้องปลอดเชื้อแบบเรียบง่าย จากนั้นก็วางเสี่ยวเซียงเซียงบนเตียง

เมื่อมองดูใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาดของหญิงสาว ฉินเฟิงที่นั่งอยู่บนขอบเตียงก็จับมือของนางไว้แน่น

ในสมองไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น เขาแค่เฝ้าอยู่ที่นั่นอย่างเหม่อลอย

การนั่งนี้กินเวลาราวสองชั่วยาม

ในตอนกลางคืน ก็มีการพูดคุยอย่างดุเดือดที่ห้องโถงด้านหน้า

หลิ่วหงเหยียนมีสิทธิ์บางอย่างในการระดมองครักษ์เสื้อแพร ดังนั้นนางจึงรู้เรื่องราวทั้งหมดจากผู้ส่งสาร

ฉินเทียนหู่ขมวดคิ้ว “คาดไม่ถึงว่าเป่ยตี๋จะบ้าเพียงนี้ ถึงกับจะส่งนกฮูกราตรีลอบสังหารเฟิงเอ๋อร์ระหว่างทาง”

เสิ่นชิงฉือที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจเบา ๆ อย่างกังวล “ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่การลอบสังหาร แม้ว่าเสี่ยวเซียงเซียงจะเป็นเพียงสาวใช้ แต่นางก็มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเฟิงเอ๋อร์ ตอนนี้นางได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ ไม่ว่าจะตื่นขึ้นมาหรือไม่… สรุปสั้น ๆ ก็คือ เฟิงเอ๋อร์อาจได้รับความเสียหายครั้งใหญ่ในครานี้”

ดวงตาของหลิ่วหงเหยียนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “เฟิงเอ๋อร์ให้ความสำคัญกับคนรอบตัวมาโดยตลอด อย่าว่าแต่เสี่ยวเซียงเซียงเลย ไม่ว่าใครได้รับบาดเจ็บเขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน เพียงแต่… นกฮูกราตรีจากเป่ยตี๋รู้การเคลื่อนไหวของฉินเฟิงอย่างแม่นยำได้อย่างไร จังหวะการลอบสังหารเหมาะเจาะเพียงนี้ หรือว่ามีคนทรยศในค่ายเทียนจี?”

ฉินเทียนหู่โบกมือ ส่งสัญญาณให้หลิ่วหงเหยียนเลิกสงสัย “นกฮูกราตรีมีทักษะไม่น้อยไปกว่าองครักษ์ชุดดำ คาดว่าคงจับตาดูเฟิงเอ๋อร์มาระยะหนึ่งแล้ว จึงรู้การเคลื่อนไหวที่แม่นยำของเฟิงเอ๋อร์ได้”

“เฮ้อ! ตอนนี้ข้าเกรงว่าเฟิงเอ๋อร์จะทำอะไรแปลก ๆ”

ชั่วขณะนี้เอง เสียงฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้น

ทุกคนมองไปตามเสียง พบว่าฉินเฟิงปรากฏตัวอยู่นอกประตูห้องโถงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

ภายใต้สายตาที่มองมาอย่างเป็นกังวลของทุกคน นายน้อยเจ้าสำราญเดินเข้าไปในห้องโถง นั่งลงบนเก้าอี้ ยกมือกุมท้องแล้วถอนหายใจ “ข้าหิวแล้ว พี่หญิงรอง ท่านรีบเตรียมอาหารให้ข้าเร็วเข้า ข้ายังเป็นน้องชายของท่านอยู่หรือไม่? ท่านไม่สงสารข้าเลยหรือ?”

“พี่หญิงใหญ่ นี่เป็นวิธีต้อนรับข้ากลับมาอย่างนั้นหรือ? ไม่มีแม้แต่ผลไม้สักอย่าง”

“ท่านพ่อ เราไม่ได้เจอกันมาหลายวันแล้ว พอเจอหน้า ท่านพ่อไม่คิดจะพูดอะไรสักหน่อยหรือ? ข้ายังเป็นบุตรชายของท่านอยู่หรือไม่นี่?”

ทุกคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความดีใจ แล้วรีบไปเตรียมอาหารเย็นเข้ามา

ฉินเทียนหู่นั่งอยู่หัวโต๊ะกำลังปลอบใจฉินเฟิง เขาจงใจทำตัวผ่อนคลายเป็นพิเศษ “เฟิงเอ๋อร์ เจ้าสบายดี พ่อก็วางใจแล้ว”

ฉินเฟิงกลับมามีท่าทางสบาย ๆ ตามปกติ นั่งกางแขนอ้าขาบนเก้าอี้ “เกิดอะไรขึ้น? จะเกิดอะไรกับข้าได้ ก็แค่นกฮูกราตรีจากเป่ยตี๋ จะเอาชนะข้าได้รึ ท่านพ่อ ท่านดูแคลนข้ามากเกินไปแล้ว”

เมื่อเห็นว่าบุตรชายทำตัวเหมือนเมื่อก่อน เป็นคนไม่สนใจอะไรเช่นเดิม

ฉินเทียนหู่ควรจะมีความสุข แต่ในตอนนี้เขากลับกังวลเล็กน้อย เกรงว่าจะเป็นความสงบก่อนพายุโหมกระหน่ำ “เฟิงเอ๋อร์ เซียงเซียงเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

ฉินเฟิงยักไหล่ ดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง “ยาก”

ทันใดนั้นฉินเทียนหู่ก็ขมวดคิ้ว “ยากขนาดไหน? มิสู้ให้พ่อไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เชิญหมอหลวงออกมารักษาเซียงเซียงดีหรือไม่?”

ฉินเฟิงโบกมือ บอกเป็นนัยให้ฉินเทียนหู่ไม่ต้องกังวล “ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้าดาบนั่น…”

ฉินเฟิงยักไหล่ “ไม่มีอะไร ลูกแค่ถามเฉย ๆ”

แม้ว่าภายนอกฉินเฟิงจะผ่อนคลาย แต่เขาก็รู้สึกแย่อยู่ในใจ หากฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่ลอบสังหารเฉินซือ เป่ยตี๋ก็คงจะไม่แก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง

ตอนนี้เขาได้รับความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่ฮ่องเต้ต้าเหลียงกลับไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ

เห็นได้ว่าในพระทัยของฮ่องเต้ต้าเหลียง ไม่ว่าฉินเฟิงจะมีความสามารถเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วก็คงเป็นเพียงแค่อาวุธที่สามารถทิ้งเมื่อใดก็ได้

ไม่สำคัญหรอก นายน้อยเจ้าสำราญได้เตรียมใจมานานแล้ว เขาและฝ่าบาทฉกฉวยผลประโยชน์ต่อกันมาโดยตลอด…

ช่วงขณะนี้เอง ทหารค่ายเทียนจีที่อยู่ในเมืองหลวงก็ผลักประตูเข้ามา

“รายงานนายน้อย ที่อำเภอถังชีในเจียงหนานส่งจดหมายมาขอรับ”

ฉินเฟิงรับจดหมายมา แล้วก็พบว่านี่ไม่ได้มาจากถังชี แต่มาจากองครักษ์เสื้อแพร

ในจดหมายระบุรายชื่อหน่วยสอดแนมเป่ยตี๋ที่เพิ่งระบุตัวได้อย่างชัดเจน ซึ่งมีจำนวนมากกว่าร้อยคน

ฉินเฟิงส่งจดหมายในมือให้ทหารค่ายเทียนจี “จับกุมคนตามรายชื่อนี้ จำไว้ว่าอย่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”

“เดี๋ยวก่อน!” ฉินเทียนหู่หยุดทหารค่ายเทียนจีได้ทันเวลา เขาหยิบจดหมายแล้วอ่านอีกครั้งพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เฟิงเอ๋อร์ รายชื่อไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ทั้งยังเป็นขุนนางในเมืองหลวง ถ้า…”

ก่อนที่ฉินเทียนหู่จะพูดจบ ฉินเฟิงก็เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “อย่าว่าแต่ขุนนางเมืองหลวงเลย ต่อให้เป็นพระญาติของฮ่องเต้ก็จับไม่ละเว้น!”

“ฝ่าบาทยังไม่ถอดลูกออกจากตำแหน่งผู้ตรวจการขุนนาง ลูกย่อมมีสิทธิ์นี้!”