บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 382

บทที่ 382 การหงายไพ่ระหว่างฮ่องเต้กับขุนนาง

ฉินเฟิงนั้นเรียบง่ายมาก ความปรารถนาสูงสุดของเขาคือการมีอาหารและเสื้อผ้าดี ๆ มีภรรยาและลูก ๆ บนเตียงที่อบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็ซับซ้อนมาก พฤติกรรมของเขาไม่สามารถใช้เหตุผลธรรมดา ๆ ตัดสินได้ เขาอาจจะอดกลั้นได้ดีกว่าใคร ๆ หรืออาจจะเป็นเหมือนถังระเบิดที่ปะทุได้ทันทีที่จุดไฟ

อุปนิสัยอันเอาแน่เอานอนไม่ได้นี้ค่อนข้างคล้ายกับของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงอยู่หลายส่วน

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ยิ่งไม่สบายพระทัย

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงสังหารฉินเฟิงโดยไม่ลังเลใจ ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากต้องการความสงบภายในใจเท่านั้น

ทว่าตอนนี้สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปแล้ว ฉินเฟิงเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นจนถึงจุดที่แม้แต่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้

การเปลี่ยนแปลงในอำเภอเป่ยซีส่งผลต่อทิศทางของสงครามอยู่เสมอ ยามนี้ทางด้านเป่ยตี๋กำลังระดมสมองเพื่อกำจัดฉินเฟิง หากฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงและฉินเฟิงแตกหักกันในเวลานี้ก็เท่ากับสร้างความเจ็บปวดให้คนฝ่ายเดียวกันและทำให้ศัตรูมีความสุข

ยิ่งไปกว่านั้น ค่ายเทียนจีภักดีต่อฉินเฟิงมาก กล่าวอย่างถ่อมตัวนับว่าค่ายเทียนจีทั้งหมดเต็มใจที่จะยอมจำนนต่อฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง แต่ก็ไม่มีใครสามารถแทนที่ทักษะอันชาญฉลาดและความคิดแปลก ๆ ของฉินเฟิงได้ ค่ายเทียนจีที่ไร้ฉินเฟิงย่อมไม่ใช่ค่ายเทียนจีอีกต่อไป

ในสถานการณ์ของการเผชิญหน้าเชิงกลยุทธ์รอบด้าน บุคคลเพียงคนเดียวที่สามารถบุกทะลวงและสร้างความเสียหายให้กับเป่ยตี๋ ยิ่งกว่านั้นยังสามารถทำให้เป่ยตี๋หวาดกลัวและต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาลได้ก็คือ ฉินเฟิง!

การกำจัดฉินเฟิงจะสร้างความเสียหายมากโขโดยไม่มีผลดีแม้แต่อย่างเดียว

แต่หากรักษาฉินเฟิงไว้ มีแต่จะให้ประโยชน์มากมาย แม้จะยังแฝงอันตรายอยู่เล็กน้อย

หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบและชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย โทสะในดวงเนตรของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงพลันสลายหายไป และถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งดังเดิม

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงยกนิ้วขึ้น เคาะเบา ๆ บนโต๊ะทีหนึ่ง เกิดเป็นเสียงเคาะอันคมชัด

ทันใดองครักษ์ชุดดำซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังฉากบังลมก็ถอยออกไป

รวมถึงองครักษ์หลวงและขันทีน้อยที่เฝ้าประตูก็ถอยหลบไปเช่นกัน

ยามนี้ในห้องทรงพระอักษรเหลือเพียงฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงและฉินเฟิงสองคนเท่านั้น บทสนทนาทั้งหมดระหว่างทั้งสองมีเพียงฟ้าดินและเจ้ากับข้าที่รู้ ไม่มีบุคคลที่สามรับรู้อีก

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงหยิบฎีกาสองแผ่นออกมาจากกองหนาข้างกายแล้วโยนไปที่ฉินเฟิง

ฉินเฟิงก้มลง หยิบมันขึ้นมา ฎีกาแรกนำโดยไท่เป่าหลิน และลงนามโดยขุนนางครึ่งหนึ่งในราชสำนัก ฎีกานี้เป็นฎีกาฟ้องร้อง แจกแจงความผิดของฉินเฟิงไว้จำนวนมาก หากยกความผิดแต่ละรายการออกมาล้วนเป็นอาชญากรรมร้ายแรงมีโทษตัดศีรษะ และข้อความระหว่างบรรทัดก็ล้วนมีข้อมูลทะลุปรุโปร่ง

ตราบใดที่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเต็มใจจะสังหารฉินเฟิง หรือถอดฉินเทียนหู่ออกจากตำแหน่งในฐานะผู้ดูแลสงคราม ไท่เป่าหลินก็เต็มใจที่จะมอบกิจการหลักสามกิจการให้ อันได้แก่ เกลือ น้ำตาล และชาในเจียงหนานทั้งหมด

และ…

ฉินเฟิงค้นพบว่าเวลาที่มีการถวายฎีกานั้นไม่ใช่เมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่เป็นเมื่อ… สองเดือนก่อน

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ทันทีที่ฉินเฟิงลากมหาเสนาเกาหมิงลงจากเวที ไท่เป่าหลินได้ยื่นฎีกาอย่างลับ ๆ วางแผนจะกำจัดตัวหายนะอย่างฉินเฟิง เพียงแต่ถูกฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงขัดขวาง และเรื่องนี้ก็ล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ไม่ทันได้ก่อระลอกคลื่นใด

แต่ตราบใดที่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเต็มใจ ไท่เป่าหลินก็สามารถบรรลุ ‘ข้อตกลง’ นี้ได้ตลอดเวลา

ฎีกาม้วนที่สองเป็นจดหมายร่วมลงนามโดยแม่ทัพทหารม้าและแม่ทัพรถม้าศึก ฟ้องร้องว่าฉินเฟิงแอบขยายอำเภอเป่ยซี รับสมัครกองกำลัง ใช้กองทหารส่วนตัว มีเจตนาลอบวางแผนชั่ว

อาจกล่าวได้ว่าฎีกาทั้งสองนี้สามารถจัดการฉินเฟิงให้ตายได้เลย

ทว่าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็เก็บงำและข่มกลั้นเอาไว้

ฉินเฟิงจะควักความคิดภายในและภายนอกทั้งหมดของเขาออกมาแสดงต่อหน้าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง อีกฝ่ายจะได้มองเห็นได้ชัดเจนและตัดสินใจด้วยตัวเอง

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงโกรธมาก ตั้งแต่วันแรกที่พระองค์นั่งบนบัลลังก์มังกรจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อน

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจ้องมองฉินเฟิง ดวงตาเต็มไปด้วยไอสังหาร ตรัสทีละคำว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่?”

“ข้า ประมุขแห่งต้าเหลียง ถูกเจ้าพูดจนทำให้ไร้ค่า! แคว้นต้าเหลียงของข้าได้รับการอวยพรจากอดีตฮ่องเต้และสวรรค์ จำเป็นต้องพึ่งพาเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเจ้าเพื่อสานต่อตระกูลหลี่อย่างนั้นหรือ? เจ้ามันบ้าไปแล้ว บ้าจนเจิ้นรังเกียจนัก! เจ้ามีคุณูปการในอำเภอเป่ยซี แต่คุณูปการของเจ้าก็เพียงพอที่จะทำร้ายเจ้าเช่นกัน!”

“เจิ้นอยากให้เจ้าตาย!”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงยกมือขึ้นดึงกระบี่คมสีทองออกมาจากใต้โต๊ะมังกร ก่อนที่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะขึ้นครองบัลลังก์ เขาเคยขี่ม้าสู้รบมาก่อน กลิ่นอายเข่นฆ่าเข้มข้น เจ้าตัวคว้ากระบี่อาญาสิทธิ์แล้วพุ่งลงจากโต๊ะ ตั้งใจจะสังหารฉินเฟิงเจ้าเด็กกบฏบ้านี่เสีย

เมื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงที่เต็มไปด้วยโทสะ ฉินเฟิงไม่ได้เช็ดเลือดจากหน้าผากและร่างกาย เขาเพียงเอ่ยอย่างไม่ถ่อมตัวหรือหยิ่งผยองว่า “ฝ่าบาทฆ่ากระหม่อมแล้วจะสามารถขับไล่เสือกลืนหมาป่า*[1] ได้อย่างไร? ถ้าฝ่าบาทฆ่ากระหม่อมจะสามารถตรวจสอบและรักษาสมดุลเป่ยตี๋ได้อย่างไร? หากฝ่าบาทฆ่ากระหม่อมจะแยกแยะได้อย่างไรว่าหมิงอ๋องภักดีหรือคิดคด!”

ชิ้ง!

ยามนี้กระบี่ถูกวางลงบนไหล่ของฉินเฟิง

ฉินเฟิงไม่ขัดขืน เขาคำรามเสียงต่ำ “ถ้าฝ่าบาทฆ่ากระหม่อม จะมิโดดเดี่ยวหรือไร!”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจับกระบี่กดไว้ที่คอของนายน้อยเจ้าสำราญ ด้วยแรงเพียงเล็กน้อยก็สามารถแยกศีรษะออกจากร่างได้แล้ว ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขายังคงรักษาท่าทางเช่นนี้ไว้ ไม่ได้กดแรงลงไปอีก…

[1] ขับไล่เสือกลืนหมาป่า หมายถึง วางแผนทำให้สองฝ่ายทำร้ายกันเอง ส่วนตนเองรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์