บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 386

บทที่ 386 การวางหมากของแต่ละฝ่าย

หลี่จางกลอกตาหนึ่งรอบแล้วยื่นมือออกมา “ได้ยินมาว่าลูกวาดของร้านเจ้ากลายเป็นของโปรดชิ้นใหม่ของบัณฑิตแถบเจียงหนานแล้ว และอุตสาหกรรมลูกกวาดก็กำลังขยายตัวไปทางเหนือหรือ? ข้าและน้องชายสองคนต้องมุ่งหน้าไปเป่ยซีครานี้ เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้เพลิดเพลินกับสิ่งดี ๆ ที่ว่า จึงถือโอกาสนี้มาขอจากพี่ฉินสักหน่อย”

คำพูดนี้แลดูสุภาพมาก…

ฉินเฟิงกัดฟันกรอด “เจ้าช่างรู้วิธีหาโอกาสจริง ๆ!”

หลี่จางยักไหล่ “ก็ไม่ใช่เพราะพี่ฉินสอนได้ดีหรอกหรือ?”

ถุ้ย! ไร้ยางอาย!

ฉินเฟิงหยิบกล่องเล็ก ๆ ที่บรรจุลูกกวาดประเภทต่าง ๆ นับร้อยเม็ดออกมาอย่างไม่เต็มใจ พี่น้องสกุลหลี่ต่างก็ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความปีติ

พอไม่มีผลประโยชน์ก็ไม่ยอมทำงาน อะไรกันเนี่ย!

หลังจากส่งสองพี่น้องหลี่กลับไปยังอำเภอฝูอวิ้นแล้ว ทั้งคู่ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าตรงไปยังถังชี

ดูเหมือนว่าเขาจะอุดอู้อยู่ที่อำเภอฝูอวิ้นมาเป็นเวลานาน จึงไม่อยากชักช้าอีกจึงรีบออกไปหาความสนุกเพลิดเพลิน

ทันทีที่ทั้งสองจากไป ฉินเฟิงก็รับคนในครอบครัวของหมิงอ๋องทุกคนมาอยู่ค่ายเทียนจี

จริง ๆ แล้วก็มีคนไม่มากนัก ชายาอ๋องด่วนจากไปจึงมีเพียงหมิงอ๋องและผู้ติดตามใกล้ชิดไม่กี่คนเท่านั้น

ในตอนกลางคืน หมิงอ๋องยืนกรานที่จะลากฉินเฟิงไปดื่ม

ตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก ศีรษะของฉินเฟิงถูกหมิงอ๋องหนีบไว้ใต้วงแขนอย่างแน่นหนา ทั้งยังใช้แรงบีบอีกสองครั้ง จนเกือบทำให้ชายหนุ่มขาดใจตาย

ให้ตายเถอะ ครอบครัวหมิงอ๋องล้วนแต่เป็นสัตว์ร้าย!

หมิงอ๋องนั่งบนเก้าอี้หวาย ถือจอกหลิวหลีอยู่ในมือ มองดูสุราข้างในด้วยความซาบซึ้งในดวงตา

“ฉินเฟิง ข้าอยากพบเจ้ามานานแล้ว แต่พระทัยฮ่องเต้ยากจะคาดเดา ข้าทำได้เพียงหลีกเลี่ยงความสงสัย ตอนนี้เราได้พบกันแล้ว เจ้าช่างเหมือนอย่างที่ข่าวลือพูดกันว่า… สกปรกจริง ๆ”

ฮ่าฮ่าฮ่า ตาเฒ่าคนนี้ช่างรู้จักพูดชมผู้คนเสียจริง!

ฉินเฟิงเหยียดหยาม แอบเอ่ยแขวะกลับไป “เช่นกันขอรับ”

ยิ่งหมิงอ๋องมองดูฉินเฟิงมากเท่าไรก็ยิ่งชื่นชอบมากขึ้นเท่านั้น ถือโอกาสที่ยังเมามายหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “หลานคนโต มือและสายตาของเจ้าสอดส่องทั่วหล้า และเจ้ายังสามารถไปถึงสวรรค์ได้โดยตรง เจ้าลองคิดดูสิว่ามีวิธีใดบ้างที่จะทำให้ข้าได้ออกไปข้างนอกสักสองสามรอบ ในช่วงเวลาที่เหลือของชีวิต การรั้งอยู่แต่ในอำเภอฝูอวิ้นทำให้ข้าอุดอู้มากจริง ๆ”

ให้ตายเถอะ… ฉินเฟิงถอยหลังไปสองก้าวอย่างรวดเร็วพลันยกมือขึ้นแสดงท่ายอมแพ้ “ท่านอ๋อง โปรดอย่าทำให้ข้าตกใจกลัวเลย หลานชายพยายามอย่างดีที่สุดที่จะพาหลี่จางกับหลี่หลางออกมา แค่นี้ก็ต้องใช้ทรัพย์สมบัติและชีวิตของหลานชายเป็นหลักประกันแล้ว ท่านใจเย็น ๆ ก่อน อย่าได้ทำร้ายข้าเลย”

หมิงอ๋องแสร้งทำเป็นผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้ฝืนขอร้องอีกต่อไป

หลังจากพูดคุยกับท่านอ๋องเฒ่าสองสามคำ ฉินเฟิงก็ใช้ข้ออ้างขอไปถ่ายเบาเพื่อหลบหนี

ปรากฏว่าทันทีที่เขากลับถึงจวนสกุลฉินก็ถูกเสิ่นชิงฉือเรียกไป “ฉินเฟิง… เสี่ยวเซียงเซียงฟื้นแล้ว”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ฉินเฟิงสะดุ้งโหยง เขาพลันรีบมุ่งหน้าไปที่เรือนหลังอย่างไม่รีรอ

เมื่อเห็นเสี่ยวเซียงเซียงนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าสับสน หินก้อนใหญ่ที่กดทับในใจมานาน ในที่สุดก็ได้วางลงกับพื้นเสียที

ฟื้นแล้วก็ดี ฟื้นแล้วก็ดี!

“อย่าฟังข่าวลืออันใดเลย! ยิ่งฮ่องเต้มีอำนาจมากเท่าไร พวกขันทีก็ยิ่งไม่มีความสำคัญ มีเพียงฮ่องเต้ที่โง่เขลาเบาปัญญา พวกขันทีถึงจะสามารถยึดอำนาจทำชั่วได้ ฉินเฟิงมองออกถึงจุดนี้มานานแล้ว ที่เขามีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่จ้าน ก็แค่พึงพอใจโดยส่วนตัวเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์อะไรมากนัก”

“เจ้าถ่ายทอดคำสั่งของข้า แม้กิจการลูกกวาดของฉินเฟิงตอนนี้จะยังไม่เห็นอันตรายใด ๆ แต่ก็สมควรป้องกันเอาไว้ วิธีที่ดีที่สุดคือการปิดกั้นความเป็นไปได้ในการขยายกิจการ หน้าร้านในถังชี ห้ามขายออกเด็ดขาด! ประการที่สอง ฉินเฟิงและพรรคพวกของเขากำลังต่อสู้กับเป่ยตี๋อยู่ที่อำเภอเป่ยซี มีอำนาจทางทหารอยู่ในมือ บังคับซื้อเมล็ดพืชเจียงหนานตามราคามาตรฐานการปันส่วนทางทหาร การเคลื่อนไหวนี้เป็นอันตรายต่อเจียงหนานอย่างมาก”

“บรรดาพ่อค้าธัญพืชในถังชี ในช่วงนี้จักต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง อย่าปล่อยให้เจ้าเด็กฉินเฟิงคว้าโอกาสที่จะกดราคาธัญพืชอีกครั้งได้!”

พ่อบ้านติดตามไท่เป่าหลินมาหลายปี ย่อมได้รับอิทธิพลจากทุกสิ่งที่ได้ยินได้เห็น ถือว่ามีความเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการมากแล้ว

แต่พ่อบ้านก็ยังไม่เคยเห็นไท่เป่าหลินเป็นถึงขั้นนี้

เขาจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “นายท่าน ท่านเพิ่งกล่าวว่า… อำนาจทางการทหาร? ฉินเฟิงเป็นเพียงสือฮู่ตัวเล็ก ๆ แล้วเขาจะมีอำนาจทางการทหารได้จากที่ไหนกันขอรับ”

“ฮึ!” ไท่เป่าหลินแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะระบายออกมา “พูดได้ว่าพวกเจ้าทุกคนประเมินความร้ายกาจของฉินเฟิงต่ำไป แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่วิธีการของเขาโหดเหี้ยมมากกว่าขุนนางในราชสำนักหลายเท่า จนถึงทุกวันนี้ ฉินเฟิงถืออาวุธสองอย่างในมือ หนึ่งคืออำนาจในการตรวจสอบความโปร่งใสของขุนนางที่ฮ่องเต้ให้ไว้ด้วยวาจา และอีกหนึ่งคือ การควบคุมอำเภอเป่ยซีโดยสมบูรณ์”

“อย่างแรกยังพอว่าง่าย ขอแค่ฮ่องเต้ตรัสออกมาก็ถูกเก็บคืนได้”

“ปัญหาคืออย่างหลัง… ตอนนี้ ข้ากลัวว่าแม้แต่ฮ่องเต้เองก็คงจะอารมณ์เสียอย่างมาก ตอนนั้นพระองค์ไม่ควรมอบการควบคุมอำเภอเป่ยซีทั้งหมดให้กับฉินเฟิงอย่างง่ายดายเลย”

หลังฟังคำชี้แนะจากไท่เป่าหลิน พ่อบ้านก็ราวกับตื่นจากความฝัน ครั้นคิดถึงวิธีการของฉินเฟิง เขาก็พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง

พูดตรง ๆ แล้ว…

ตราบใดที่สงครามในเป่ยซียังไม่สงบลงหนึ่งวัน ฉินเฟิงก็สามารถใช้ข้ออ้างของสงครามเพื่อพัฒนาอำเภอต่อไปอย่างไร้กังวล

กระนั้นฮ่องเต้ต้าเหลียงกลับยังกล้าหาญที่จะมอบอำนาจทั้งสองนี้ให้กับเขาเพื่อดำเนินแผนการ ‘ขับไล่เสือกลืนหมาป่า’ ใช้ข้อได้เปรียบของฉินเฟิงกำจัดเนื้อร้ายส่วนอื่น ๆ ในต้าเหลียง และท้ายที่สุดค่อยจัดการนายน้อยเจ้าสำราญทีหลัง…