บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 391

บทที่ 391 ข้าเป็นคนดี

เสี่ยวเซียงเซียงมาจากภูมิหลัง ‘ต่ำต้อย’ แม้นางจะได้รับการคุ้มครองจากตระกูลฉิน รวมถึงความรักอันมากล้นของนายน้อย แต่ก็ไม่อาจเป็นถึงคุณหนูได้

สำหรับเสี่ยวเซียงเซียง จุดสูงสุดในชีวิตของนางคือการเป็นอนุภรรยาฉินเฟิง

แต่ยามนี้ ชาวบ้านรอบตัวกลับมองเสี่ยวเซียงเซียงด้วยความอิจฉาและยำเกรง

สาวใช้ตัวน้อยค่อย ๆ เข้าใจว่าในสายตาของทุกคน นางเป็นคนของนายน้อยแล้ว แม้จะยังไม่มีฐานะใดก็ตาม

เจ้าตัวซาบซึ้งใจ มีความสุข แต่ก็ยังเขินอายเล็กน้อย

เมื่อเสี่ยวเซียงเซียงเดินไปยังหอวิจิตรศิลป์ ผู้คนที่อยู่รอบตัวนาง รวมถึงผู้ที่มาจากตระกูลขุนนางต่างก็ก้าวถอยหลัง หลีกทางให้อย่างรู้ความ

นี่มันเรื่องตลกอันใด! เพื่อสาวใช้คนนี้ ฉินเฟิงถึงกับทำให้ฮ่องเต้เป่ยตี๋เลือดออก ฉะนั้นก่อนที่จะทำให้เสี่ยวเซียงเซียงขัดเคืองใจ ต้องชั่งน้ำหนักความหนักเบาให้ดีก่อน

ขณะเดียวกันในหอวิจิตรศิลป์ หลิวหลานกับเฉินเถิงต่างก็ขดตัวอยู่บนพื้น ยกมือกุมหัว ทำได้เพียงส่งเสียงคร่ำครวญเบา ๆ เท่านั้น จะยังหลงเหลือความภาคภูมิใจเหมือนตอนแรกได้อย่างไร?

ท่าทีของฉินเฟิงนั้นชัดเจนมาก หากกล้าแตะต้องคนในครอบครัวของเขาก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน!

นายน้อยฉินไม่สนใจหลิวหลานกับเฉินเถิงที่ถูกทุบตีจนเกือบตายอีก เขาก้าวเดินไปที่ประตูแล้วเคาะเบา ๆ “พี่หญิงใหญ่ ไม่มีอะไรแล้ว ออกมาเถิด”

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูก็เปิดออกช้า ๆ แล้วเสิ่นชิงฉือก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

เมื่อเห็นหลิวหลานกับเฉินเถิงนอนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด บวกกับเสียงกรีดร้องตีโพยตีพายก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงฉือก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าแค่ต้องขับไล่พวกเขาออกไป ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือเลย”

เสิ่นชิงฉือปลอบโยนเขาเบา ๆ กังวลว่าจะทำให้ฉินเฟิงเกิดปัญหา

ฉินเฟิงวางไม้บรรทัดไว้ในมือของเสิ่นชิงฉือพลางยักไหล่อย่างไม่เห็นด้วย ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่นต่อหน้าทุกคน “พี่หญิงใหญ่ คนจิตใจดีอย่างข้า ไม่ถึงกับฆ่าแกงใครอยู่แล้ว ท่านดูสิ สองคนนี้ยังไม่ถูกทุบตีจนขาหักเลยด้วยซ้ำ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ บรรดานายน้อยที่เฝ้าดูความตื่นเต้นรอบบริเวณก็อดไม่ได้ที่จะหดคอ

จิตใจดีงามอันใด!

หากนี่เรียบร้อย แล้วถ้าฉินเฟิงแยกเขี้ยวยิงฟันกางเล็บ เผยให้เห็นด้านที่ดุร้ายของเขาจริง ๆ เขาจะโวยวายไปถึงขั้นไหนกัน?

ฉินเฟิงมองเสิ่นชิงฉือขึ้นและลง ตรวจจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี พลันเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะฉีกยิ้มอีกครั้ง “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

เมื่อรู้สึกถึงความกังวลในดวงตาของฉินเฟิง เสิ่นชิงฉือก็รู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจอย่างอดกลั้นไม่ได้ที่

ฉินเฟิงหันกลับไปมองหลิวหลานกับเฉินเถิงที่ถูกทุบตีจนหมดสภาพนอนกองอยู่บนพื้น นายน้อยฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาโบกมือส่งสัญญาณไปยังทหารค่ายเทียนจีที่รออยู่นอกประตู “พาตัวสองคนนี้ไปค่ายเทียนจี!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินเถิงที่แสร้งทำเป็นหมดสติเมื่อครู่ก็เด้งตัวขึ้นจากพื้นทันที ยามนี้ใบหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ

“ฉินเฟิง… เจ้า… เจ้าอย่าทำมากเกินไป ต่อให้ตายข้าก็จะไม่ไปค่ายเทียนจี!”

ในเมืองหลวงมีข่าวแพร่สะพัดมานานแล้ว ว่ากันว่า ผู้บริสุทธิ์ต่อให้เข้าไปอยู่ค่ายเทียนจีสองสามวันก็จะได้ออกมาอย่างปลอดภัย

ในทางตรงกันข้าม เมื่อคนร้ายเข้าไปในค่ายเทียนจี นั่นก็ไม่ใช่แค่การทรมานทั่วไปเช่นกัน

ไม่มีใครรู้ว่าหน่วยสอดแนมที่ฉินเฟิงจับได้นั้นเคยถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมเช่นใด แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่เคยเดินผ่านค่ายเทียนจีก็ล้วนต้องได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับนรกดังมาจากข้างใน

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจะไม่เข้าไปในค่ายเทียนจีเด็ดขาด!

น่าเสียดาย…

องค์ชายสิบเอ็ดพลันโกรธเกรี้ยว ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะแล้วตะโกน “ฉินเฟิง! เจ้าบังอาจนัก! ข้าไม่สนใจว่าฮ่องเต้จะโปรดปรานเจ้ามากเพียงใด หากวันนี้เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า ข้าจะไม่ละเว้นเจ้า!”

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เสิ่นชิงฉือก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย นางดึงฉินเฟิงออกมาอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยเตือนชายหนุ่มด้วยเสียงเบา “ช่างเถิดเฟิงเอ๋อร์ อย่าทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินเฟิงก็ไม่มีความสุข “เรื่องเล็กน้อยหรือ? คนพวกนี้มารังแกเราถึงที่ ทั้งยังหยอกล้อพี่หญิงใหญ่ของข้าต่อหน้าธารกำนัล นี่ก็ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างนั้นหรือ?”

หัวใจของเสิ่นชิงฉือวูบวาบ รู้สึกถึงความดุดันที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเล็ดลอดออกมาจากฉินเฟิง นางรู้สึกสับสน

เจ้าเด็กคนนี้ ไยถึงดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน?

แม้ว่าจะตกใจ แต่เสิ่นชิงฉือกลับรู้สึกประทับใจมากกว่า

การได้รับการปกป้องจากชายหนุ่มเช่นนี้ ไม่ว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน มันก็คุ้มค่าแล้ว

คำพูดของฉินเฟิงทำให้ทุกคนในที่เกิดเหตุหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทั้งหอวิจิตรศิลป์เงียบงัน ดวงตาของทุกคนยังคงมองกลับไปกลับมาระหว่างฉินเฟิงกับองค์ชายสิบเอ็ด

ใบหน้าขององค์ชายสิบเอ็ดซีดลง “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

“เจ้ารู้ไหมว่าถ้าไม่เคารพข้าจะมีจุดจบเช่นไร”

เมื่อเผชิญหน้ากับองค์ชายสิบเอ็ดผู้เกรี้ยวกราด ทุกคนก็ไม่กล้าหายใจดัง แต่ฉินเฟิงหาสนใจ เขายกยิ้มเย็นชาให้กับอีกฝ่าย “ก่อนหน้านนี้หลิวหลานกับเฉินเถิงล้อเลียนพี่หญิงใหญ่ของข้าที่นี่ ยามนั้นไยไม่เห็นองค์ชายสิบเอ็ดออกหน้าแก้สถานการณ์เล่า? หลิวหลาน ชายผู้นั้นหยาบคายยิ่ง ทุบประตูห้องด้านใน แต่องค์ชายยังสามารถดื่มชาได้อย่างสงบ? หรือว่าสองคนนี้ได้รับคำสั่งจากองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ?”

องค์ชายสิบเอ็ดผุดลุกขึ้นยืนทันที เขาจ้องมองฉินเฟิงอย่างเย็นชา “น่าขันนัก! ข้ามาที่นี่เพราะชื่อเสียงของเสิ่นชิงฉือ แต่นางกลับหลีกเลี่ยงที่จะพบ ถือว่าหยาบคายอยู่ยิ่ง! หลิวหลานกับเฉินเถิงตะโกนเรียกนางออกมา มีอันใดไม่เหมาะสม อย่าว่าแต่ข้าไม่สนใจแล้วปล่อยให้คนลงมือเลย ต่อให้ข้าสั่งให้เขาทำ แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้!”

“ฉินเฟิง ไม่ว่าเจ้าจะได้รับความโปรดปรานเพียงใด เจ้าก็ยังคงเป็นข้าราชบริพาร! แต่ข้าเป็นองค์ชายในราชสกุลหลี่ หนึ่งประโยคก็สามารถเอาชีวิตเจ้าได้!”

“ทหาร! ฉินเฟิงหมิ่นเบื้องสูง ลงโทษร้อยกระบอง ตบปาก ขูดกระดูกหัวเข่า!”