บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 413

บทที่ 413 ยืมทหารรบ

เรือนหลังศาลาว่าการอำเภอเป่ยซี แม่ทัพรถม้าศึกกำลังเดินเอามือไพล่หลังไปมาในเรือน ในที่สุดก็เห็นผู้ส่งสารของตนเองมารายงานจึงรีบก้าวเข้าไป

“สงครามในอำเภอผิงหนานเป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อพิจารณาจากเวลาแล้ว การต่อสู้คงจะใกล้เริ่มต้นเต็มที แม่ทัพรถม้าศึกเกรงว่าการปิดล้อมจะรุนแรง เปลืองกำลังทหารของเขา

ผู้ส่งสารมีสีหน้าแปลก ๆ “ราย… รายงานท่านแม่ทัพ สงครามสิ้นสุดลงแล้ว ประตูเมืองแตกแล้วขอรับ”

ทันทีที่สิ้นประโยค แม่ทัพรถม้าศึกก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง อดไม่ได้ที่จะอุทาน “อะไรนะ จบแล้วรึ?”

การต่อสู้เริ่มต้นยามเที่ยง บัดนี้เพิ่งผ่านไปเพียงสี่ชั่วยาม ฉินเฟิงกลับยึดอำเภอผิงหนานได้ นี่เป็นไปได้อย่างไร!

ตลอดชีวิตนี้ แม่ทัพรถม้าศึกได้เห็นการต่อสู้อันโหดร้ายมาหลายครั้ง แม้จะรวบรวมกองกำลังที่เหนือกว่าโจมตีเมืองที่ถูกล้อม นั่นก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งวันหนึ่งคืน ท้ายที่สุดแล้วนอกเหนือจากการโจมตีกำแพงเมืองก็ยังต้องจัดการกับความรุนแรงบนท้องถนน แต่ฉินเฟิงใช้เวลาเพียงสี่ชั่วยามในการบุกผ่านประตูเมือง ยึดอำเภอผิงหนานหรือ?

เรื่องนี้ไม่ต่างจากการปรับเปลี่ยนมุมมองของแม่ทัพเช่นเขาเลย

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าฉินเฟิงบุกเข้าไปในค่ายของเขาโดยตรง ข่มอำนาจด้วยไม้แข็ง แม่ทัพเฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“​ฮ่องเต้ส่งฉินเฟิงมาเพื่อปราบกบฏ แน่นอนว่าพระองค์ต้องเชื่อใจเจ้านั่น ยึดเมืองได้เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วฉินเฟิงผู้นั้นก็มีกลอุบายมากนัก”

สิ่งที่แม่ทัพรถม้าศึกใส่ใจมากที่สุดไม่ใช่ความเป็นตายของอำเภอผิงหนาน แต่เป็นกองทัพภายใต้การบังคับบัญชาของเขา “กองกำลังเสียหายไปเท่าไหร่? มีหัวหน้ากองทหารคนใดพลีชีพในสนามรบหรือไม่?”

ผู้ส่งสารลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็กัดฟันแล้วพูดออกมาว่า “ตอบ… ตอบท่านแม่ทัพ ทหารทั้งหมดตั้งแต่ทหารชั้นผู้น้อยไปจนถึงแม่ทัพ มีผู้พลีชีพทั้งหมดสามนายขอรับ”

“และทั้งสามนายล้วนถูกฝูงชนทุบตีจนตายตอนเข้าไปในเมือง”

แม่ทัพรถม้าศึกตกตะลึง จนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อยู่ครู่ใหญ่

ผู้ส่งสารก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เขาส่งรายงานทางทหารมาครึ่งชีวิตแล้ว ไหนเลยจะเคยส่งข่าวทางทหารที่น่าทึ่งเช่นนี้มาก่อน?

“ท่านแม่ทัพ ฉินเฟิง… บรรยายถึงการปราบกบฏในอำเภอผิงหนานว่าเป็นเสมือน… เสมือนการรีดนมวัว เดิมทีแล้วหากไม่ใช่เพราะแรงกดดันจากหลายฝ่าย เขาเองก็คร้านเกินกว่าจะเดินทางมาชายแดนเหนือด้วยตนเอง ด้วยแค่ส่งสวีโม่หรืออู๋เว่ยมาก็สามารถกวาดล้างทัพกบฏที่อำเภอผิงหนานได้แล้ว”

การรีดนมวัว…

แม่ทัพรถม้าศึกราวกับตื่นขึ้นจากความฝัน อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น

“ข้าเข้าใจแล้ว ฉินเฟิงระดมกองทัพของข้าไม่ใช่เพื่อโจมตีเมือง แต่เพื่อปิดล้อมอำเภอสร้างแรงกดดันจากหลายฝ่าย ก่อให้เกิดความขัดแย้งในเมือง ก่อนที่ฉินเฟิงจะมา เขาคงตรวจสอบรายงานทางทหารของกรมกลาโหม รู้ว่ากองทหารของทุกฝ่ายยังไม่มีข้อสงสัยว่าจะกบฏ จึงคาดได้ว่ากองทัพของหวงเฉิงมีเพียงชาวบ้านและกองโจรที่ไม่มีคุณสมบัติในการสู้รบ”

“แค่ความกดดันจากกองทัพเพียงเล็กน้อย ขวัญกำลังใจของกองทหารในเมืองก็จวนพังทลายแล้ว จากนั้นพวกเขาก็แพร่ข่าวลือให้เกิดการกบฏ สุดท้ายก็สร้างช่องโหว่ให้กลุ่มกบฏหลบหนี ละทิ้งการต่อต้านที่สิ้นหวัง แล้วไปซุ่มโจมตีบนเส้นทางหลบหนี ทำลายล้างเป็นระลอก…”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แม่ทัพรถม้าศึกก็มองดูผู้ส่งสาร แววตาไม่รู้ว่าหวาดกลัวหรือชื่นชม “ถ้าข้าเดาถูก ประตูเมืองก็ไม่ได้ถูกตีเลยใช่หรือไม่?”

ผู้ส่งสารพยักหน้าพลางเช็ดเหงื่อจากหน้าผาก “กุนซือของหวงเฉิงเห็นว่าสถานการณ์จบสิ้นแล้วจึงนำองครักษ์ส่วนตัวแปรพักตร์ก่อนรบ โจมตีและสังหารหวงเฉิง ตัดศีรษะส่งออกจากเมือง ยอมจำนนต่อหน้าฉินเฟิง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่ทัพรถม้าศึกก็ขมวดคิ้ว “ผลเป็นอย่างไร? เท่าที่ข้ารู้ฉินเฟิงเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากที่สุด เพื่อสาวใช้นางหนึ่ง เขาโวยวายก่อปัญหาจนใต้หล้ามิอาจสงบสุข คราวนี้พวกกบฏยอมแพ้เองแล้วได้รับสิทธิพิเศษใดหรือไม่?”

ทหารผู้สั่งการกลืนน้ำลาย “ถูกสังหารสิ้นขอรับ”

ช่วงขณะที่สงครามอยู่เบื้องหน้า ทหารค่ายเทียนจีไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย กลับดูผ่อนคลายอย่างมากเสียด้วยซ้ำ “ทหารค่ายเทียนจีสองร้อยนาย กองทหารม้าทมิฬห้าร้อยนาย ทหารใหม่สามพันนาย และทหารรักษาการณ์ห้าพันนาย รวมเป็นแปดพันเจ็ดร้อยนายขอรับ”

ระหว่างทางเข้าสู่อำเภอเป่ยซี แม่ทัพรถม้าศึกได้เห็นกำแพงเมืองเล็ก ๆ ที่ขยายออกไปจากกำแพงเมืองรอบนอกแล้ว

ด้วยความแข็งแกร่งของอำเภอเป่ยซี ประกอบกับทหารรักษาการณ์แปดพันเจ็ดร้อยนาย กองทัพซางกานคิดจะยึดเมืองก็ไม่ต่างจากการฝันกลางวัน ในยามนี้ขึ้นอยู่กับจำนวนกำลังพลที่แต่ละฝ่ายสูญเสียไปเท่านั้น

ทันใดนั้น แม่ทัพรถม้าศึกพลันตกใจ เขายิ้มขมขื่น “ถ้าฉินเฟิงไม่ได้ไปที่ค่ายของข้าเพื่อระดมกำลังทหาร คาดว่าหากต้องการยึดอำเภอผิงเหยา อย่างน้อยคงต้องระดมกำลังพลสองในสามของกองทหารในอำเภอเป่ยซี ในเวลานี้หากกองทัพซางกานโจมตีเมือง อำเภอเป่ยซีคงต้องพินาศอย่างแน่นอน เหมือนว่าฉินเฟิงจะคาดการณ์เรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว”

ชั่วขณะนี้เอง แม่ทัพรถม้าศึกก็พบว่ากองทหารม้าทมิฬหน่วยหนึ่งกำลังเดินผ่านประตูศาลาว่าการช้า ๆ มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารม้าเพื่อพักผ่อน

แม่ทัพรถม้าศึกอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “สงครามอยู่เบื้องหน้า ในฐานะกำลังรบชั้นยอดของอำเภอเป่ยซี เหตุใดกองทหารม้าทมิฬจึงไม่รีบเร่งไปแนวหน้าเพื่อประสานการป้องกัน?”

ทหารค่ายเทียนจียิ้มสบาย ๆ “ไม่จำเป็นต้องให้เราออกหน้า นายน้อยฉินบอกไว้ว่า ให้เราคุ้มกันอยู่ในเมืองเท่านั้น ส่วนกองทัพซางกาน ย่อมมีกองทหารชายแดนเหนือรับมือ… ทั้งยังบอกอีกว่า อำเภอเป่ยซีตรากตรำกรำศึกมาเป็นเวลานาน ทหารเก่าแก่เหล่านั้นวัน ๆ อยู่อย่างสบายอกสบายใจ ถึงเวลาที่พวกเขาควรจะออกแรงบ้างแล้ว”

คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนมีดแทงเข้าไปในใจของแม่ทัพรถม้าศึก

แม่ทัพรถม้าศึกกำหมัดแน่น เขาสั่นเทาไปทั้งตัว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้าสารเลวฉินเฟิง ต้องการใช้กองทัพของข้า ต่อต้านกองทัพซางกานรึ?!”

ในเวลานี้เอง เสียงตะโกนสังหารก็ดังขึ้นนอกเมือง

รองแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพรถม้าศึกเป็นผู้นำ ชี้ปลายดาบไปยังกองทัพซางกาน “ท่านแม่ทัพอยู่ในเมือง สังหารกองกำลังศัตรู ช่วยเหลือนท่านแม่ทัพ!”

[1] เคาะภูเขาสะท้านพยัคฆ์ หมายถึง จงใจตักเตือนเพื่อให้หวาดกลัว