บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 439

บทที่ 439 การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงและการสอบขุนนาง

พระราชวังต้องห้าม ณ ท้องพระโรงว่าราชการ

หลี่ซวี่เสนาบดีกรมคลังกำลังรายงานต่อฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเกี่ยวกับการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงนั้นเป็นสิ่งสำคัญของแคว้นต้าเหลียง ไม่สามารถละเลยได้แม้แต่น้อย

“กราบทูลฝ่าบาท เมล็ดพืชในเจียงหนานเติบโตรวดเร็ว ตามรายงานของเจ้าเมืองเจียงหนานพบว่าการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงในยี่สิบเจ็ดอำเภอเจียงหนานได้เสร็จสิ้นแล้วแปดส่วน หากยังคงดำเนินต่อไป การเก็บเกี่ยวทั้งหมดจะเสร็จสิ้นในอีกเจ็ดหรือแปดวัน ตั้งแต่กลางเดือนหน้าเป็นต้นไปจะสามารถเริ่มเก็บภาษีทุกอำเภอในเจียงหนานได้ ปีนี้เป็นปีที่เก็บเกี่ยวได้ครั้งใหญ่ ทุกคนได้รับข้าวสามต้านต่อหนึ่งหมู่ ตามประเพณีของปีก่อน ๆ ภาษีหนึ่งรายการคือหนึ่งในสิบ คาดว่าภาษีในเจียงหนานเพียงอย่างเดียวจะสูงถึงหนึ่งล้านต้านพ่ะย่ะค่ะ”

“เมื่อการเก็บเกี่ยวทางเจียงหนานสิ้นสุดลง การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงของพื้นที่ต่าง ๆ ก็จะเริ่มขึ้นเช่นเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงขมวดคิ้วให้ทั้งปัญหาภายในและภายนอกในต้าเหลียง ตอนนี้เมื่อรับรู้ว่าเจียงหนานเก็บเกี่ยวได้ครั้งใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนพระทัยยาวเหยียด

อย่างไรก็ตาม ปีที่ดีของเจียงหนานไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปีที่ดีในพื้นที่อื่น ๆ ด้วยว่าปริมาณอาหารแน่นอนที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ในปีนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เฉพาะพื้นที่

แต่อย่างไรนี่ก็ถือเป็นข่าวดี

ช่วงเวลาเดียวกัน ผู้บัญชาการสำนักไท่ฉางก็รายงานขึ้นว่า “หลังจากการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงทางเจียงหนาน การสอบขุนนางจะจัดขึ้นทันที บัณฑิตที่ผ่านการทดสอบระดับท้องถิ่นจากทั่วพื้นที่จะมายังเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการสอบ เราควรเตรียมการล่วงหน้า การสอบขุนนางเกี่ยวพันกับโชคชะตาของแคว้น เราไม่อาจหย่อนยานพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีคหบดีท้องถิ่นจำนวนมากสกัดกั้นบัณฑิตจวี่จื่อ*[1] ไว้ครึ่งทางและทำสัญญาว่าจะซื้อตำแหน่งขุนนางให้ในราคาสูง หลังจากบัณฑิตจวี่จื่อได้รับตำแหน่งแล้ว ก็ใช้ตำแหน่งรวบรวมความมั่งคั่งและขูดรีดทรัพย์สินของประชาชนพ่ะย่ะค่ะ”

“พฤติกรรมชั่วร้ายเช่นนี้สมควรได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง ไม่อาจปล่อยปละละเลยได้เป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว พูดแล้วนายอำเภอคนก่อนของอำเภอเป่ยซีเองก็ก่อเหตุชั่วร้ายเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะเจ้าสุนัขนั่นก่อความวุ่นวายในเป่ยซี ฉินเฟิงจะเรียกลมเรียกฝนในอำเภอเป่ยซีได้อย่างทุกวันนี้หรือ?

เรื่องนี้เป็นความเจ็บปวดในพระทัยฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง พระองค์พลันออกคำสั่ง …ใครก็ตามที่กระทำความผิดร้ายแรงนี้ให้ลงโทษประหารสามชั่วโคตรในทันที

การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงและการสอบขุนนางต่างก็มีความสำคัญมากนัก แต่เมื่อทั้งสองเรื่องนี้เริ่มต้นพร้อมกัน นั่นหมายความว่าสงครามทางตอนเหนือกำลังใกล้เข้ามาทุกที

ชั่วพริบตาเดียวทุกสายตาก็จับจ้องไปยังร่างของพ่อลูกตระกูลฉิน

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ขุนนางรักฉิน การเตรียมพร้อมสำหรับสงครามทางตอนเหนือเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฉินเทียนหู่รีบก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วโค้งคำนับ “กราบทูลฝ่าบาท อำเภอเป่ยซีแข็งแกร่งมั่นคง หากกองทัพเป่ยตี๋กล้าบุกเข้ามา พวกเขาจะได้รู้ซึ้งถึงความห้าวหาญของบุรุษแห่งต้าเหลียงเราพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ไม่รู้ว่าพระองค์ควรจะมีความสุขหรือหดหู่ดี

ยิ่งอำเภอเป่ยซีแข็งแกร่งเท่าไรก็สามารถปราบปรามเป่ยซีได้มากเท่านั้น แต่การยึดอำเภอเป่ยซีกลับคืนมาในภายภาคหน้าก็จะยากยิ่งขึ้นเช่นกัน ทว่าสถานการณ์ปัจจุบันค่อนข้างร้ายแรง ฮ่องเต้เหลียงทำได้เพียงพึ่งพาตระกูลฉินไปก่อนเท่านั้น

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเหลือบมองฉินเฟิงที่อยู่ด้านหลังฉินเทียนหู่ ในใจได้แต่สงสัยว่า…ไยวันนี้เจ้านี่ถึงเงียบนัก?

ขณะที่กำลังจะเอ่ยถามก็พลันเห็นทหารรักษาพระองค์ด้านนอกท้องพระโรงขอเข้าเฝ้า

“กราบทูลฝ่าบาท ทหารส่งสารทางเหนือได้ส่งรายงานเร่งด่วนที่สุดมาพ่ะย่ะค่ะ!”

ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ในที่นั้นต่างสะดุ้งตกใจ เร่งด่วนที่สุดหรือ? หรือว่าสงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว?

ดวงตาของฮ่องเต้ต้าเหลียงซึ่งเต็มไปด้วยความสุขเนื่องจากการเก็บเกี่ยวเป็นไปด้วยดีพลันเคร่งขรึม เขาเรียกทหารส่งสารเข้าเฝ้าทันที

ไม่นานทหารส่งสารก็เข้ามาพร้อมธงเล็ก ๆ ที่เขียนว่า ‘สถานการณ์ทหารเร่งด่วนทุกด่านจงหลีกทาง’ เขาเร่งสาวเท้าเข้ามายังท้องพระโรงและคุกเข่ารายงานเสียงดัง “กราบทูลฝ่าบาท เมื่อสามวันก่อน เป่ยตี๋เปิดการโจมตีครั้งใหญ่ที่อำเภอเป่ยซีพ่ะย่ะค่ะ! ทหารรักษาการณ์ของอำเภอเป่ยซีต่อสู้กลับอย่างแข็งขัน ทั้งสองฝ่ายต่างอยู่ในสภาวะเข้าตาจนพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากรับรู้เกี่ยวกับการสู้รบในแนวหน้า ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงพลันขมวดคิ้ว หันไปมองฉินเทียนหู่และถามเสียงเข้ม “เสนาบดีฉิน เจ้าไม่ได้บอกว่าอำเภอเป่ยซีแข็งแกร่งมั่นคงหรอกหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นกองทัพเป่ยตี๋ก็ควรจะถูกขับไล่ไปอย่างง่ายดาย จะตกอยู่ในสภาวะเข้าตาจนได้อย่างไร?”

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของฉินเฟิงเป็นการเสียดสีไท่เป่าหลิน ทุกคนต่างไม่ได้ใสสะอาดและล้วนเป็นน้ำประปา เจ้าแสร้งทำเป็นน้ำบริสุทธิ์เพื่ออะไรกัน? เรื่องดีที่ตระกูลหลินของเจ้าทำในเจียงหนานมีผู้ใดในใต้หล้านี้ไม่รู้บ้าง?

และ…

อย่างไรก็ตามไท่เป่าหลินนั้นเป็นขุนนางชั้นสูง แต่ฉินเฟิงกลับกระทำกิริยาหยาบคายไม่เหมาะสม ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงต่อหน้าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง รวมถึงขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊

ใบหน้าของไท่เป่าหลินน่าเกลียดอย่างยิ่ง เขาโค้งคำนับฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงและกล่าวรายงานโดยตรง “เจ้าฉินเฟิงผู้นี้เย่อหยิ่งเพราะพรสวรรค์ บังอาจชูคอผยองต่อหน้าฝ่าบาท เขาควรถูกลงโทษอย่างรุนแรงพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ต้าเหลียงเห็นฉินเฟิงแล้วขัดนัยน์ตาเป็นที่สุด ทว่านับตั้งแต่ฉินเฟิงสมัครใจสละตำแหน่งมหาเสนา ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ไม่อยากจะทำลายสันติภาพที่ได้มาอย่างยากลำบากลงง่าย ๆ

เขาจึงเพิกเฉยต่อคำร้องเรียนของไท่เป่าหลิน จ้องมองไปที่ฉินเฟิงและตรัสด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ฉินเฟิง หากเจ้ามีบางอย่างในใจก็จงเอ่ยออกมาเสีย ไม่จำเป็นต้องเล่นปริศนาในท้องพระโรง หากเจ้ากล้าที่จะส่งเสียงดังในท้องพระโรงอีก เจิ้นจะไม่ปล่อยไปเป็นครั้งที่สอง!”

ฉินเฟิงหุบปาก ลดศีรษะลง โค้งคำนับฮ่องเต้ต้าเหลียง แสดงว่าตนยอมรับความผิด หาทางลงให้ตัวเอง “ในเมื่อสงครามได้เริ่มต้นขึ้นแล้วก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป การใช้กองกำลังของเป่ยตี๋ต่อสู้กับอำเภอเป่ยซีเป็นเพียงการโจมตีหลอก ๆ เท่านั้น สิ่งที่เรียกว่าเข้าตาจนนั้นย่อมเป็นเพราะอำเภอเป่ยซีก็ไม่ได้ต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่จงใจเข้าไปพัวพันกับกองทัพเป่ยตี๋ รักษาความแข็งแกร่งไว้เพื่อกิจอื่น”

คำพูดของฉินเฟิงเปรียบเสมือนก้อนหินก้อนหนึ่งที่ทำให้เกิดคลื่นนับพัน

ท้ายที่สุดแล้วกลยุทธ์ทุบหม้อข้าวจมเรือของเป่ยตี๋เพื่อยึดครองอำเภอเป่ยซีก็เป็นที่รู้กันทั่วหล้ามานานแล้ว

การเตรียมการสำหรับสงครามในต้าเหลียงขึ้นอยู่กับอำเภอเป่ยซีเป็นหลัก เหตุใดวันนี้จู่ ๆ กลายเป็นการโจมตีหลอกเล่า? หมายความว่ากำลังกองทัพต้าเหลียงทั้งหมดจะสูญเปล่าหรือ?

ก่อนที่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะพูดอะไร ฉินเทียนหู่ขุนนางใหญ่ผู้ดูแลการสงครามก็อดใจรอไม่ไหว ท้ายที่สุดแล้วฉินเทียนหู่ก็เป็นผู้บัญการการต่อสู้ครั้งนี้ทั้งหมด เขาตวาดเสียงดังทันที “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”

[1] บัณฑิตจวี่จื่อ : บัณฑิตที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมการสอบขุนนาง