บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 461

บทที่ 461 ความเจริญรุ่งเรืองของเป่ยซี

นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเซียงเซียงแยกจากฉินเฟิงเป็นเวลานาน ในใจนางรู้สึกวูบโหวงนัก

วันนี้ในที่สุดก็ได้พบกันอีกครั้ง นางย่อมอยากจะอยู่กับฉินเฟิงต่ออีกหลายวัน

ครั้นเสี่ยวเซียงเซียงถามสิ่งที่อยู่ในใจออกมา นางก็รู้สึกเสียใจ

ท้ายที่สุดแล้ว นายน้อยคือคนที่ต้องบรรลุงานยิ่งใหญ่ นางในฐานะคนรับใช้จะกลายเป็นคนที่รั้งเขาไว้ได้อย่างไร?

ฉินเฟิงไม่ได้คิดมาก เขาโพล่งออกมาว่า “คงจะอยู่อีกสักพักใหญ่”

ฉินเฟิงจะได้ออกจากอำเภอเป่ยซีเมื่อใดก็ขึ้นอยู่กับว่าสงครามแคว้นจะสิ้นสุดลงเมื่อใด และจากการคาดเดาของเขา แม้เป่ยตี๋จะประสบกับความสูญเสียอย่างหนักในการต่อสู้ครั้งนี้ แต่ไม่มีทางหยุดสงครามแน่ การจะกลับมาบุกโจมตีเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

แม้ต้าเหลียงกับเป่ยตี๋จะมีความแข็งแกร่งที่ทัดเทียมกัน แต่ในแง่ของสภาพแวดล้อมภายใน ต้าเหลียงกลับด้อยกว่าเป่ยตี๋อยู่มาก

นอกจากรับมือกับสงคราม ต้าเหลียงยังต้องตรวจสอบและปรับสมดุลกองกำลังต่าง ๆ ภายในแคว้น ส่งผลให้กำลังทหารจำนวนมากไม่สามารถระดมพลได้

กองกำลังทางใต้ ฟังแต่คำสั่งเจ้านายตัวเองไม่ฟังคำสั่งฮ่องเต้ ไม่สามารถระดมพลได้

กองกำลังของฮ่องเต้ในจงหยวนต้องอยู่ป้องกันเหตุฉุกเฉิน หากถูกโยกย้ายมาทางเหนือ แล้วกองกำลังทางใต้ถือโอกาสเคลื่อนไปทางเหนือ เช่นนั้นก็แย่แน่แล้ว

ดังนั้นกำลังทรัพย์ของเป่ยตี๋ไม่อาจทนต่อการล้างผลาญ กำลังคนของต้าเหลียงก็ไม่อาจฝืนต่อไปได้ แต่ละฝ่ายต่างมีความยากลำบากภายใน

ความสุขจากชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของชายแดนเหนือไม่มีทางคงอยู่ได้นาน สงครามที่เหลือจะยังคงเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด

เสี่ยวเซียงเซียงไหนเลยจะรู้มากเพียงนั้น? นางรู้แค่ว่านางสามารถอยู่กับนายน้อยได้อีกนาน แค่นี้ก็พอที่จะทำให้นางมีความสุขแล้ว

หลังจากฉินเฟิงและเสี่ยวเซียงเซียงพูดคุยอย่างสบายอารมณ์ได้ไม่นาน หลี่จางก็เข้ามาบอกให้ฉินเฟิงไปเข้าร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง

แม้ฉินเฟิงจะไม่ชอบเสียงดังโหวกเหวก ไม่ค่อยชื่นชอบงานเลี้ยงฉลองเช่นนี้ แต่เขาก็ควรจะไป ท้ายที่สุดงานเลี้ยงฉลองก็เอื้อต่อการเสริมขวัญกำลังใจของเหล่าทหาร

ทว่าในตอนเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลอง ฉินเฟิงก็ยังมีความกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ในอำเภอเป่ยซี

แม้ผู้ส่งสารขององครักษ์เสื้อแพรจะแจ้งให้ฉินเฟิงทราบเกี่ยวกับการพัฒนาของอำเภอเป่ยซีเป็นระยะ ๆ แต่สิ่งที่สามารถเขียนในจดหมายได้มีจำกัดเกินไป ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็ใช้โอกาสนี้ในการสำรวจเสียเลย

เมื่อคิดได้ดังนี้ ฉินเฟิงก็พาหลี่จางไปยังศาลาว่าการเพื่อตามหาหลินฉวีฉีทันที

ก่อนหน้านี้ที่กำแพงเมือง เนื่องจากสถานการณ์สงครามกะทันหัน เขาจึงไม่มีเวลาทักทายหลินฉวีฉี

ตอนนี้เมื่อพวกเขาได้พบกันอีกครั้ง ฉินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า นายน้อยที่หล่อเหลาสง่างามดูเหมือนจะแก่ลงเป็นสิบปี ราศีมีไม่เท่าแต่ก่อน

การบริหารความเป็นอยู่ของผู้คนต้องใช้พลังชีวิตมาก

เมื่อเห็นฉินเฟิงมาแล้ว หลินฉวีฉีก็รีบทักทายเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “พี่ฉิน แค่เจ้ามาก็ประสบความสำเร็จโด่งดังไปทั่วแล้ว”

“การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่นานก็จะแพร่กระจายไปทั่วต้าเหลียง คนทั้งแคว้นจะต้องยินดีเป็นแน่ ข้านึกย้อนกลับไป นับแต่ก่อตั้งต้าเหลียง เราได้ต่อสู้กับเป่ยตี๋มานับครั้งไม่ถ้วน แต่แพ้มากกว่าชนะ เผชิญกับความสูญเสียหลายครา”

“บัดนี้ เจ้าทำให้เราชาวต้าเหลียงรู้สึกถึงความภาคภูมิใจ นับเป็นวีรบุรุษแห่งยุคอย่างแท้จริง”

ฉินเฟิงรู้สึกเขินอายอยู่บ้างกับคำชมที่ไหลมาไม่หยุดปากของหลินฉวีฉี

“การขยายอำเภอเป่ยซีเสร็จสมบูรณ์แล้ว หากรักษาจำนวนประชากรในตอนนี้ไว้ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องขยายที่ดินไปอีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยปี นอกจากนี้ ภายใต้การนำของหลู่หมิงและคุณหนูรอง ค่ายเทียนจีได้หยั่งรากในอำเภอเป่ยซี ทั้งด้านระบบและการผลิต ดียิ่งกว่าตอนยังอยู่เมืองหลวงเสียอีก”

“แต่ตามคำแนะนำของคุณหนูใหญ่ ค่ายเทียนจีได้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ฝ่ายหนึ่งผลิตเฉพาะสินค้ายังชีพของผู้คน และอีกฝ่ายผลิตเฉพาะยุทโธปกรณ์เท่านั้น”

“ตอนนี้ชาวบ้านทั้งหมดของอำเภอเป่ยซีมีประมาณสามหมื่นห้าพันคน รวมถึงกำลังทหารมากกว่าหนึ่งหมื่นคน และพลเรือนมากกว่าสองหมื่นคน เนื่องจากอำเภอเป่ยซีของเราเป็นเขตการปกครองแบบทหาร นับตั้งแต่มีการขยายตัวก็ยังมีสงครามไม่หยุด ทำให้การพัฒนาทางเศรษฐกิจล่าช้าเล็กน้อย ในตอนนี้ตามคำแนะนำของพี่ฉิน ดำเนินการตามแผนเศรษฐกิจเป็นการชั่วคราว เรื่องการกระจายระบบการขนส่งกำลังบำรุง รอสงครามแคว้นสิ้นสุด จะได้เปิดตลาดเปลี่ยนจากรัฐสู่เอกชน”

“ชาวบ้านส่วนใหญ่ในเมืองช่วยอำนวยความสะดวกทางการทหารด้านต่าง ๆ เนื่องจากสงครามยืดเยื้อ ไม่อาจบุกเบิกที่นาเพาะปลูก ตอนนี้พื้นที่เพาะปลูกที่เตรียมไว้ในอำเภอเป่ยซี ใช้กล่องเพาะปลูกและถังเก็บน้ำ ผลผลิตที่ได้เพียงพอต่อการบริโภคหนึ่งส่วน อีกเก้าส่วนยังคงต้องขนส่งจากภายนอก แต่เนื่องจากเราอยู่ท่ามกลางสงคราม เสบียงที่เก็บไว้ในเมืองสามารถอยู่ได้อย่างน้อยสองปี ระยะสั้นยังไม่ต้องกังวล”

เมื่อเห็นว่าหลินฉวีฉีจัดการอำเภอเป่ยซีได้อย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างเจริญรุ่งเรือง ในใจฉินเฟิงพลันเอ่อล้นไปด้วยความซาบซึ้ง

ถ้าฉินเฟิงที่รู้จักแต่ชี้นิ้วมือสั่งผู้อื่น ต้องปกครองอำเภอเป่ยซีจริง ๆ เกรงว่าอำเภอเป่ยซีคงกลายเป็นป้อมปราการไปนานแล้ว เขาคงจัดการอะไร ๆ แบบทหาร ไม่ใช่เพื่อการสงคราม แต่เพื่อตัดปัญหาวุ่นวาย

ฉินเฟิงถามถึงสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดทันที “เงินอยู่ที่ใด?”

หลินฉวีฉีเหมือนจะคาดไว้แล้วว่าฉินเฟิงจะพูดถึงเงิน มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย เผยถึงความภาคภูมิใจ “ภายใต้การบริหารของคุณหนูสอง กิจการลูกกวาดเฟื่องฟูและครอบคลุมทั่วทั้งต้าเหลียง ตอนนี้โรงผลิตลูกกวาดทำการผลิตทั้งวันทั้งคืน”

“นอกจากนี้ เรายังได้รับผลตอบแทนมากมายจากการค้าขายระยะไกล”

“แม้ว่าเส้นทางการค้าจะถูกปิดกั้นเนื่องจากสงคราม แต่วัว แกะ ยา และสินค้าอื่น ๆ ที่แลกเปลี่ยนมาจากแคว้นที่ราบสูง ก็ได้ขายเพิ่มมูลค่า”

“ละตอนนี้ แคว้นทั้งหมดที่ถูกบีบบังคับ ก็เหมือนจะสนใจทำการค้ากับอำเภอเป่ยซีของเรา แต่สุดท้ายแล้วการค้าของเป่ยซียังตกต่ำ ดูแลตัวเองไม่รอด จะจัดส่งเสบียงสิ่งของให้กับแคว้นอื่นได้อย่างไร?”

“ยามนี้มีคลังเงินสองแห่งในอำเภอเป่ยซี หนึ่งคือคลังของศาลาว่าการอำเภอเป่ยซี ซึ่งมีเงินทั้งหมดหนึ่งแสนสองหมื่นสามพันตำลึงเงิน”