บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 529

บทที่ 529 สวรรค์ตัดทางรอดของข้า

เมื่อเห็นทหารนอนแผ่อยู่บนพื้นไม่มีกำลังใจจะอยู่ต่อแล้ว ฉินเฟิงก็หยิบแหลนขึ้นมา ใช้ด้ามของมันทุบตีและดุด่าเหล่าทหาร บังคับให้พวกเขาลุกขึ้นและเดินทางต่อ

ฉินเฟิงใช้แหลนเป็นไม้เท้า ย้ายไปอยู่ที่ด้านหลังของขบวนที่เดินกันอย่างโซซัดโซเซเพื่อป้องกันไม่ให้มีใครตกหล่น

น่าเสียดายที่ทุกคนมาถึงขีดจำกัดแล้ว หลังจากเดินได้เพียงสองถึงสามลี้ก็มีคนล้มลงกับพื้น ไม่ว่าฉินเฟิงจะทุบตีและดุด่าอย่างไรก็ไม่ยอมลุกขึ้น

“นายน้อย ข้าเดินไม่ไหวแล้วจริง ๆ ข้าไม่มีแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว คอของข้ารู้สึกเหมือนถูกเผาไหม้ ร่างกายของข้าไม่มีแรงเหลือแล้ว…”

ทหารที่นอนอยู่บนพื้นมีดวงตาที่ว่างเปล่าอย่างยิ่ง “พวกเจ้าไปก่อน ไม่ต้องสนใจข้า ข้าไม่ไหวแล้ว”

ฉินเฟิงกำลังจะด่าอีกหนึ่งยก แต่ถูกหนิงหู่พูดแทรกขึ้นมา

“พี่ฉิน เจ้าพูดมาตามความจริงเถอะ อีกไกลแค่ไหนกว่าจะออกจากดินแดนไร้มนุษย์ได้?”

หนิงหู่ก็นอนอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรงเช่นกัน

ในเวลานี้การเอ่ยหลอกลวงอีกครั้งไม่มีความหมายอะไร ฉินเฟิงทำได้แค่บอกความจริง “อีก… สี่ร้อยลี้”

เมื่อได้ยินระยะทางที่แท้จริง ทหารทุกนายก็ล้มตัวลงนอน หมดกำลังใจไปทันที

สี่ร้อยลี้…

ในยามปกติ สำหรับทหารค่ายเทียนจีแล้วไม่นับว่าระคายมือ แต่ภายใต้สถานการณ์ที่มีแต่ลมพัดและแสงแดดแผดเผา รวมถึงการขาดน้ำอย่างรุนแรง ความแข็งแกร่งทางกายภาพของทหารถูกทำลายหมดสิ้น ระยะทางการเดินทัพของแต่ละวันมีขีดจำกัดแค่ยี่สิบลี้ ทั้งยังต้องพึ่งพาการทุบตีและด่าทอของฉินเฟิงเพื่อฝืนตัวเองให้เดินต่อไป

ด้วยร่างกายของเหล่าทหารในตอนนี้ อย่างน้อยต้องใช้เวลายี่สิบวัน ถึงจะข้ามดินแดนไร้มนุษย์ไปได้

หนิงหู่นอนอยู่บนพื้น ค่อย ๆ หลับตาเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ยอมแพ้เถิด พี่น้องจะได้พักด้วยกันที่นี่ อย่างน้อยจะได้มีเพื่อนร่วมทางในนรก”

แม้แต่หนิงหู่ก็พูดแบบนี้ เรี่ยวแรงเพียงเล็กน้อยของฉินเฟิงจึงหายไปโดยพลัน

ตุ้บ!

ฉินเฟิงคุกเข่าลงบนพื้น มองดูแสงจันทร์อันอ้างว้างบนท้องฟ้า อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ ใช้กำลังที่เหลือตะโกนเสียงดัง “ศัตรูทางการเมืองของราชสำนักทำอะไรข้าได้บ้าง กองทัพเป่ยตี๋ก็เป็นแค่พวกขี้แพ้ แต่วันนี้สวรรค์ต้องการตัดทางรอดของข้าฉินเฟิงใช่หรือไม่?”

ฉินเฟิงจ้องมองไปยังขอบฟ้าที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเขาก็ทรุดตัวลงบนพื้น ยอมแพ้อย่างหมดหนทาง

แม้กระทั่งตอนนี้ ฉินเฟิงยังคงเชื่อมั่นว่าไม่มีใครในใต้หล้านี้ที่สามารถเอาชนะเขาได้

น่าเสียดายที่คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต ต่อหน้าธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ แม้จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยังเป็นแค่มดตัวจ้อย!

ตอนนี้ เขาแค่รู้สึกเสียใจต่อพ่อแม่ เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ พี่หญิงทั้งสี่ และสาวใช้ส่วนตัวสองคน

รวมถึงฉินเสี่ยวฝู… สวีโม่ จ้าวอวี้หลง หลี่หลาง หลี่จาง

และชาวบ้านในอำเภอเป่ยซีทุกคนที่คาดหวังในตัวเขา

“ไอ้สวรรค์บัดซบ… คราวนี้ข้าแพ้แล้ว”

ในตอนที่ฉินเฟิงยอมแพ้ เสียงกีบม้าที่ฟังดูหนาแน่นและรวดเร็วก็ทำลายความเงียบสงบของท้องนภายามค่ำคืน

ภาพหลอน…

ฉินเฟิงที่ด้านชา ไม่สนใจเสียงกีบม้าที่ดังมาจากไกล ๆ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เสียงกีบม้าก็เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนสนั่นแก้วหู ราวกับว่าทั้งโลกสั่นสะเทือนภายใต้การเหยียบย่ำของมัน

หนิงหู่กัดฟันแน่น “พวกเราคือกองคาราวานเป่ยตี๋ มุ่งหน้าไปยังแคว้นที่ราบสูงเพื่อการค้า พลัดหลงอยู่ที่นี่…”

ก่อนที่หนิงหู่จะพูดจบ แม่ทัพอีกคนหนึ่งก็ขัดขึ้นด้วยความโกรธ “ไอ้บัดซบ! เส้นทางการค้าระหว่างเป่ยตี๋และแคว้นที่ราบสูงอยู่ทางเหนือมาโดยตลอด! ไม่ว่าจะโง่แค่ไหนก็ไม่มีทางก้าวเข้าไปในดินแดนไร้มนุษย์! ข้าคิดว่าพวกเจ้าเป็นหน่วยสอดแนมปลอมตัวมาหมายจะข้ามพรมแดนมากกว่า!”

ทันทีที่พูดจบ แม่ทัพอีกคนหนึ่งก็ยกแหลนขึ้นมาและกำลังจะสั่งให้ตัดหัวบุคคลที่ไม่ทราบที่มานี้แล้วค่อยรายงาน

สิ่งที่ทหารค่ายเทียนจีกลัวมากที่สุดคือทหารม้า ตอนที่พวกเขามีกำลังเต็มเปี่ยมก็ยากที่จะต่อสู้ ยิ่งภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่ทหารค่ายเทียนจีที่เป็นที่รู้จักในนามยอดทหารราบก็ทำได้แค่เผชิญหน้ากับการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวเท่านั้น

ขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะลงมือ เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น

“เจ้าไม่ใช่ทหารม้าเป่ยตี๋”

ผู้พูดมิใช่ใครอื่น แต่เป็นฉินเฟิง

ฉินเฟิงใช้แหลนค้ำยันร่างตัวเองไว้แล้วจ้องไปที่แม่ทัพฝ่ายตรงข้าม “ที่แห่งนี้คือดินแดนไร้มนุษย์ แม้แต่ทหารม้าเป่ยตี๋ก็ไม่เสี่ยงที่จะเข้ามา รวมถึง… ม้าศึกของเจ้าไม่ใช่ม้าเป่ยตี๋ แต่เป็น… ม้าของแคว้นที่ราบสูง! พวกเจ้าคือทหารม้าแคว้นที่ราบสูง ข้าพูดถูกหรือไม่?”

ทันทีที่สิ้นประโยค สายตาของเหล่าทหารก็เปลี่ยนไปทันที

หนิงหู่เองก็อุทานด้วยความไม่เชื่อ “กองทหารม้าแคว้นที่ราบสูงหรือ”

หลังจากที่ถูกฉินเฟิงเปิดเผยตัวตน แม่ทัพอีกคนก็โบกมือส่งสัญญาณให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาสงบลง จากนั้นก็มองฉินเฟิงขึ้น ๆ ลง ๆ “ในเมื่อรู้ตัวตนของพวกข้าแล้ว เจ้าก็ไม่อาจรอดชีวิต!”

ยามนี้ฉินเฟิงรู้สึกยินดีอย่างสุดซึ้ง แต่เขาเหนื่อยล้าเกินไปจนไม่มีกำลังพอที่จะหัวเราะ “เราไม่ใช่กองคาราวานเป่ยตี๋ แต่เป็นทหารแคว้นต้าเหลียงที่ถอนกำลังออกจากภูเขาชิงอวี้ เราแค่ต้องการใช้เส้นทางแคว้นที่ราบสูงกลับแคว้นต้าเหลียง ไม่มีเจตนาร้ายใด ๆ”

“อะไรนะ?!”

แม่ทัพตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ความรังเกียจในดวงตาของเขาหายไปทันที รีบปักแหลนม้าลงบนพื้น แล้วพลิกร่างลงจากม้า วิ่งกุลีกุจอเข้ามาอย่างรวดเร็ว