บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 574
บทที่ 574 ข้ารับใช้จัดการไม่ยาก
ฉินเฟิงทิ้งความสบายใจก่อนหน้านี้ไป สีหน้ายิ่งเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ
“ฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการแล้ว ยกย่องหลี่หลางเป็นโหว แต่คุณชายโจวยังคงเอ่ยคำว่า ‘คนอำเภอฝูอวิ้น’ ติดปากอยู่เช่นเดิม”
“ท่านคิดว่าหลี่หลางไม่คู่ควรกับบรรดาศักดิ์โหวหรือ หรือว่าจงใจละเลยพระบรมราชโองการของฮ่องเต้กันแน่”
“หรือว่า…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สายตาของฉินเฟิงก็เย็นชาอย่างที่สุดแล้ว
“ถึงแม้หลี่หลางจะถูกลดบรรดาศักดิ์ แต่ในร่างกายของเขายังคงมีเลือดของราชวงศ์หลี่ไหลเวียนอยู่ เจ้าคงไม่ได้ตั้งใจดูหมิ่นหลี่หลางกระมัง”
เรื่องที่หลี่หลางได้รับการยกย่องเป็นโหว ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว
โจวหมิงย่อมรู้เรื่องนี้ แต่หลี่หลางเคยสวมกางเกงตัวเดียวกับฉินเฟิงมาตลอด เขาจึงเป็นศัตรูขององค์ชายรองโดยธรรมชาติอยู่แล้ว
เพื่อเอาใจองค์ชายรอง โจวหมิงจึงไม่สนใจบรรดาศักดิ์ที่หลี่หลางได้รับการยกย่อง ยังคงเรียกหลี่หลางว่าคนจากอำเภอฝูอวิ้นเช่นเดิม
ถึงอย่างไรบรรดาศักดิ์นี้ก็นับว่าเป็นความอัปยศอดสูตลอดชีวิตของหลี่หลาง
ครั้งนี้ฉินเฟิงจับจุดนี้ไม่ปล่อย ถึงแม้โจวหมิงจะใจสั่น แต่ปากกลับไม่ยอมรับผิด
อย่างไรก็มีหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินมองดูอยู่ข้าง ๆ หากก้มหัวให้ฉินเฟิง ก็จะพลาดที่พึ่งสูงอย่างองค์ชายรองไปเสียสิ้น
“ข้า…ข้าพูดผิดไป หากท่านฉินโหวคิดจะจับผิดเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ จะกลายเป็นว่าท่านมีใจคอคับแคบเกินไปแล้วมิใช่หรือ”
เรื่องเล็กน้อย?
หลี่หลางยอมสละชีวิตของตนเพื่อฟื้นฟูชื่อเสียงของตระกูล
แม้หลี่หลางจะสิ้นชีพไปแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าชื่อเสียงของหลี่หลางจะถูกเหยียบย่ำอย่างไร้เหตุผล!
ฉินเฟิงมีแววตาคมกริบ เรื่องนี้ไม่อาจผ่อนปรนแม้แต่น้อย
“การดูหมิ่นหลี่หลางก็เท่ากับดูหมิ่นข้า ฉินเฟิง และยังเป็นการดูหมิ่นนายทหารทุกนายที่เสียสละ”
“โทษประหารอาจยกเว้นได้ แต่โทษที่ต้องชดใช้ตลอดชีวิตนั้นยากที่จะอภัย ลงโทษเจ้าตบปากตัวเองยี่สิบที!”
“หากเจ้าลงมือเอง ก็คงไม่เป็นไร มิเช่นนั้น ข้าจะหาคนมาช่วยเจ้าเอง!”
โจวหมิงรู้สึกได้ถึงความคมกริบในแววตาของฉินเฟิง แผ่นหลังของเขาเย็นวาบโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่พอนึกได้ว่าที่นี่คืองานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ชายรอง ความหวาดกลัวในใจของโจวหมิงก็หายวับไปในพริบตา
“ฉินเฟิง วันนี้เป็นวันมงคลขององค์ชายรอง เจ้ากล้าก่อเรื่องที่นี่จริง ๆ หรือ?!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินเฟิงก็หมดความอดทนในทันที
น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่อาจโต้แย้ง
“ฉินเสี่ยวฝู ช่วยคุณชายโจวหน่อย”
ฉินเสี่ยวฝูไม่มีคำพูดใด ๆ อีก มือข้างหนึ่งคว้าไหล่ของโจวหมิง อีกข้างก็ยกขึ้น
ใบหน้าของโจวหมิงซีดเผือดในพริบตา พูดตะกุกตะกัก “ฉินเฟิง ข้าว่าเจ้าคงเสียสติไปแล้ว!”
“ถึงจะไม่ใส่ใจข้า เจ้าก็ต้องคิดให้ดีว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันพระราขสมภพของใคร!”
สีหน้าของฉินเฟิงไร้ความรู้สึก แววตาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
โจวหมิงยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้พูดออกมา ปากก็ถูกตบอย่างแรง
สำหรับคุณชายผู้อ่อนแอที่เติบโตมาในเมืองหลวง คุ้นเคยกับการกินดีอยู่ดี
พลังทำลายล้างของฝ่ามือนี้ไม่อาจกล่าวได้ว่าน้อย
โจวหมิงมีเลือดซึมออกมาที่มุมปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
เพียะ!
อีกฝ่ามือหนึ่ง
เสียงดังชัดเจน ก้องกังวานไปทั่วบริเวณประตู
แขกที่มาร่วมงานต่างพากันอ้าปากค้าง สายตาเต็มไปด้วยความตกใจและตะลึงงัน
ไม่มีใครคิดว่า ฉินเฟิงจะกล้าลงมือสั่งสอนแขกผู้มาร่วมแสดงความยินดีในงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ชายรอง
นี่ชัดเจนว่าไม่ได้ใส่ใจองค์ชายรองแม้แต่น้อย
แต่เมื่อนึกถึงการกระทำของฉินเฟิงหลังจากกลับมาเมืองหลวง ทุกคนก็พากันคลายความสงสัย
ท้ายที่สุดแล้ว…
ชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ เป็นผู้ที่บังคับให้หลี่หลางย้ายเข้าโถงบรรพชน แม้แต่ฮ่องเต้ผู้ทรงสูงส่งในยุคปัจจุบันยังต้องหลบเลี่ยงคมดาบของเขา
เพียะ! เพียะ!
ฉินเสี่ยวฝูไม่เหลือช่องว่างให้แม้แต่น้อย ลงมืออย่างหนักหน่วง ตบโจวหมิงจนหน้ามืด คลื่นไส้ และอาเจียนเป็นเลือด
“เจ้าไม่รู้ว่าความตายอยู่ที่ไหนงั้นรึ กล้าดึงดูดความสนใจของนายน้อยข้า”
ฉินเฟิงไม่สนใจคำตะโกนของหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉิน
เดินไปข้างกายนาง ก้มลงมองรายชื่อเล็กน้อย
ไม่ผิดจากที่ฉินเฟิงคาดไว้ ชื่อของเขาถูกเขียนไว้ล่างสุดในรายชื่อ
ฉินเฟิงอดขำไม่ได้ “ก็แค่งานวันเกิดเองนะ ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนี้ด้วย”
“งั้นข้าจะไปเองละกัน”
พูดจบ ฉินเฟิงก็ไม่สนใจหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉิน เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปในลานทันที
หญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินรีบขวางทางฉินเฟิงไว้ ขมวดคิ้วแน่น ตวาดเสียงดังอย่างโกรธเคือง “ฉินเฟิง เจ้าช่างหยาบคายนัก!”
“ถ้ายังไม่ได้เรียกชื่อเจ้า เจ้าก็ห้ามเข้าไป!”
“ไม่ยอมฟังคำสั่ง อย่าบอกนะว่าเจ้ามีเจตนาร้าย ต้องการทำร้ายองค์ชายรองหรือ”
ใบหน้าของหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะไม่หยุด
เมื่อสวมหมวกใบนี้ให้แล้ว ก็ไม่เชื่อหรอกว่าฉินเฟิงจะไม่ยอมจำนน!
ต่อให้ฉินเฟิงจะบ้าบิ่นสักแค่ไหน ก็ไม่กล้าแบกรับความผิดฐาน “ลอบปลงพระชนม์องค์ชายรอง” หรอก
เรื่องที่แขกชุดขาวถูกดูหมิ่นที่จวนตระกูลฉินก่อนหน้านี้ นางได้ยินมาแล้ว วันนี้จึงจะช่วยแขกชุดขาวเอาคืนให้สาสม
จะได้ทำลายหน้าฉินเฟิงให้ย่อยยับไปเลย!
แล้วฉินเฟิงจะไม่รู้ความคิดในใจของนางได้อย่างไร
เขาเผชิญหน้ากับหญิงสาวผู้ดีดกู่ฉินที่ขวางทางอยู่ ฉินเฟิงก็ไม่รีบร้อน หันไปมองฉินเสี่ยวฝูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ยิ้มหน้าบานพลางถาม “ข้ารับใช้ที่ทำผิดกฎ ตามกฎหมายต้าเหลียงควรลงโทษอย่างไร”
ฉินเสี่ยวฝูเกาหลังศีรษะ ทำหน้างุนงง “นายน้อย ข้าจะรู้ได้ยังไงกัน”
“ข้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่กรมยุติธรรม ไม่อย่างนั้น ข้าจะช่วยท่านไปถามที่กรมยุติธรรมให้”
ถามบ้าอะไร!
ฉินเฟิงจ้องมองฉินเสี่ยวฝูด้วยสายตาดุดัน เจ้าเด็กเวรนี่ ปกติก็ให้เจ้าศึกษากฎหมายต้าเหลียงให้มาก ๆ
ดูเหมือนว่าหนังสือที่อ่านมาตั้งนาน จะอ่านเข้าไปในท้องหมาไปหมดแล้ว
ในฐานะพ่อค้าหากไม่เข้าใจกฎหมาย แล้วจะไปทำการค้าอะไร? นี่ไม่เท่ากับกลับบ้านไปทำนาเลย!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ