บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 664

บทที่ 664 ช่วงเวลาสำคัญกลับเหม่อ

ความกังวลของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้ไร้เหตุผล ตอนนี้ยังไม่ใช่ยุครุ่งเรืองของสุรา สุราที่มี ก็มีแค่สุราผลไม้และสุราข้าวเป็นหลัก สุราเลื่องชื่อที่สุดก็เห็นจะเป็นสุราองุ่น

นักกวีมากชื่อเคยประพันธ์กวีไว้บทหนึ่งว่า

สุราองุ่นชั้นดีในจอกเรืองแสง ยามอยู่บนหลังม้า แว่วเสียงผีผาเร่งเร้าให้อยากดื่ม*[1]

ยุคนี้สุราผลไม้มีฤทธิ์แรงที่สุดก็หมักอยู่ที่สิบถึงยี่สิบองศาเท่านั้น ยี่สิบองศานับว่าแรงมากแล้ว

ยุคสมัยนี้สตรีจึงดื่มสุราได้ และเป็นที่นิยม

แต่ไม่ว่าสุรากลั่นจากข้าวหรือผลไม้ นอกจากจะมีฤทธิ์อ่อน ความบริสุทธิก็ไม่อาจเทียบกับสุราสมัยใหม่

จนตอนนี้ ‘เปาเหมา’ ก็ยังคงเป็นหนึ่งในบรรณาการที่ต้าเหลียงต้องการทุกปี

เปาเหมาก็คือ ช่อข้าวโพด ใช้สำหรับกรองสิ่งสกปรกในสุราโดยเฉพาะ

แต่ถึงใช้เปาเหมากรองสิบรอบ ก็ไม่อาจทำให้สุราใสได้เหมือนน้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น ยุคนี้ยังไม่มีผ้าก๊อซ อย่างน้อยก็ไม่มีผ้าก๊อซคุณภาพสูงแบบยุคหลัง ๆ

ด้วยเหตุนี้ การกรองสุราจึงเป็นปัญหาใหญ่

โชคดีที่ฉินเฟิงไม่ได้วางแผนจะกรองสุรา แต่จะใช้วิธีการกลั่นโดยตรง

เขาจะกลั่นสุรา เพียงแค่กลั่นสุราก็จะใสเหมือนน้ำ ไม่จำเป็นต้องกรองซ้ำ

เมื่อผลิตเหล้าขาวดีกรีแรงออกมาได้ ย่อมสามารถเติมเต็มช่องว่างของยุคสมัยได้

ส่วนเรื่องผลกำไร… จุ๊ ๆๆ

“ทั้งสองคนโปรดวางใจเถอะ”

“ข้าไม่พลาดเรื่องแบบนี้หรอก”

“ตอนนี้ตระกูลฉินของพวกเรากำลังทำธุรกิจค้าข้าวอยู่ เท่ากับว่า วัตถุดิบในการผลิตสุรา พวกเราไม่ต้องลำบากหา”

“ฮ่า ๆๆ รอรับเงินอย่างเดียวแล้ว”

พอเห็นฉินเฟิงมั่นใจแบบนี้ หลิ่วหงเหยียนกับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ก็ทำได้แค่ต้องเชื่อ

หลิ่วหงเหยียนเตือนขึ้นมา

“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าจะทำสุราก็ไม่มีใครห้ามเจ้า แม้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ทำไมต้องเลือกทำตอนนี้?”

“อีกสามวัน การเจรจาสันติภาพก็จะเริ่มขึ้นแล้ว”

“การเจรจาสันติภาพเกี่ยวพันถึงชะตากรรมของแคว้นต้าเหลียงและเป่ยตี๋ ย่อมกดดันและดุเดือดอย่างยิ่ง”

“ตอนนี้มีเวลา ก็ควรรีบเตรียมการเสียแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่หรือ?”

“ถ้าเจ้าเสียเวลาไปกับการหมักสุรา เกรงว่า…”

หลิ่วหงเหยียนยังกล่าวไม่ทันจบประโยค ฉินเฟิงก็โบกมือขัดขึ้นเสียก่อน

ใบหน้าบ่งบอกว่าไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน

“พี่หญิงรอง บทสรุปของการเจรจาสันติภาพ ถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว”

“สิ่งที่เรียกกันว่าการเจรจา แท้จริงแล้ว ก็เป็นแค่พิธีการเพื่อให้ขั้นตอนสมบูรณ์เท่านั้น”

“ต่อให้คณะทูตเป่ยตี๋พูดจาหว่านล้อมจนปากเปื่อย ผลประโยชน์ที่แคว้นต้าเหลียงควรได้ก็จะไม่เปลี่ยน”

“แทนที่จะเสียเวลาไปกับเรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงแล้ว สู้ทุ่มเทให้กับการหาเงินไม่ดีกว่าหรือ?”

“ในวันข้างหน้า ถ้าต้องการจะขยายกองทหารม้าทมิฬและหน่วยองครักษ์ค่ายเทียนจี พวกเราต้องใช้ทรัพย์สินอีกมากนัก”

“อย่างไร เงินก็เป็นรากฐานของทุกสิ่ง”

หลิ่วหงเหยียนกับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์แลกสายตากัน ต่างก็ขมวดคิ้ว พูดไม่ออก หัวเราะไม่ได้

ทั่วหล้าต่างจับจ้องการเจรจาสันติภาพระหว่าต้าเหลียงกับเป่ยตี๋

ผลการเจรจาไม่เพียงมีผลต่อแคว้นทั้งสอง แต่จะส่งผลต่อแคว้นโดยรอบด้วย

ทุกฝ่ายล้วนกระตือรือร้น อยากจะแทรกซึมเข้ามาเมืองหลวงต้าเหลียง และแทรกแซงบนโต๊ะเจรจา

ทว่าผู้ที่รับหน้าที่สำคัญในการเจรจาอย่างฉินเฟิงกลับมัวเหม่ออยู่เช่นนี้…

ช่างน่าโมโหเสียจริง!

แต่…

ด้วยสัญชาตญาณทางการเมืองของฉินเฟิง ถ้าเขาบอกว่าไม่มีปัญหา ก็จะไม่มีอะไรผิดพลาดแน่

คิดได้แบบนี้ หลิ่วหงเหยียนกับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ก็ปล่อยให้ฉินเฟิงทำตามใจ พวกนางหมุนตัว เดินออกไป

แทบจะทันทีที่หญิงสาวทั้งสองคนจากไป ฉินเฟิงเรียกฉินเสี่ยวฝูเข้ามา

“เจ้าจงเร่งไปยังค่ายเทียนจี พาช่างฝีมือมาห้าคน”

“สร้างเตา หม้อนึ่ง และเครื่องกลั่น ตามแบบของข้า”

“ส่วนวิธีทำและวัสดุที่ต้องใช่ ข้าเขียนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”

ทว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการเจรจา ฉินเฟิงกลับเหม่อ นี่เป็นเรื่องที่ฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่เข้าใจ

เขาไม่ใส่ใจการเจรจา ทั้งยังไปให้ความสำคัญกับการสร้างสิ่งพิศดารในเวลานี้ ช่างเป็นเรื่องเกินความคาดหมายของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจริง ๆ

“เจ้าเด็กสารเลวนั่นมักความคิดแตกต่างจากคนทั่วไป”

“เมื่อเจิ้นได้มอบหมายเรื่องการเจรจาสงบศึกให้ตระกูลฉินจัดการอย่างเต็มที่แล้ว ก็คงต้องปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ”

กล่าวถึงตรงนี้ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็นึกขึ้นได้ เขารับสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“กว่าการเจรจาสันติภาพจะสิ้นสุด ห้ามให้ผู้ใดหรือกองกำลังใดรบกวนฉินเฟิงเด็ดขาด”

“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์ชุดดำรับคำด้วยความเคารพ ก่อนจะถอยออกไป

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงมองไปที่หน้าต่างหลิวหลีในห้องทรงพระอักษร แววตาสะท้อนความรู้สึกหลากหลาย เขาพึมพำเบา ๆ

“ฉินเฟิง การเจรจาคราวนี้ เจ้าจะนำความประหลาดใจใดมาสู่เจิ้นอีก”

“เจิ้นคาดหวังจริง ๆ”

ช่วงเวลาเดียวกัน

จวนพักคณะทูตในเมืองหลวง หลู่หลี่มีสีหน้าประหลาดใจ

“อะไรนะ? ฉินเฟิงกำลังทำสุรา? ข่าวนี้จริงหรือ?”

เฉินซือเพิ่งกลับมาจากหมิ่งเยว่ไจ เขาย่อมมั่นใจ “ท่านหลู่จู้กั๋ว ข้าเห็นมากับตาตนเอง ไม่ใช่ความเท็จแน่นอน”

สิ้นคำกล่าวนี้ หลู่หลีขมวดคิ้วงงงวย

แม้แต่หานอวี้ผู้มากเล่ห์ก็ยังไม่เข้าใจ “ยามคับขันเช่นนี้ยังคิดจะทำสุราอะไรอีก? หรือว่า…”

“เจ้าสารเลวนั่นคิดจะใช้แผนเมืองว่างเปล่า*[2]กับเราหรือ? ”

หลู่ลีหรี่ตาลงเล็กน้อย “เป็นไปได้มาก”

“เจ้าฉินเฟิงนั่นไม่เพียงมีความเด็ดขาดในการฆ่าฟัน เชี่ยวชาญการศึก แต่ยังเต็มไปด้วยกลอุบาย”

“ที่ทำแบบนี้คงหวังให้พวกเราตายใจ แล้วฉวยโอกาสจัดการ!”

“ตั้งสติกันให้ดี อย่าหลงกลเด็ดขาด!”

[1] เหล้าองุ่นชั้นดีในจอกเรืองแสง ยามอยู่บนหลังม้า แว่วเสียงผีผาเร่งเร้าให้อยากดื่ม (葡萄美酒夜光杯，欲饮琵琶马上催) มาจากบทกวีเหลียงโจว (凉州词) ของ หวังฮั่น (王翰) นักกวีในสมัยราชวงศ์ถัง เป็นบทกวีหนึ่งที่มีชื่อเสียงของจีน

[2] แผนเมืองว่างเปล่า (空城计) เป็นกลยุทธ์ในวรรณกรรมเรื่องสามก๊ก กล่าวคือเป็นการวางอุบายตบตาศัตรู ทำให้เชื่อว่าไม่มีกรป้องกันใด ๆ แต่แอบซุ่มทหารไว้ รอโจมตี