บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 665
บทที่ 665 เหยื่อล่อ
ยามนี้ ความสนใจทั้งหมดของคนทั้งหมดล้วนอยู่ที่ฉินเฟิง
จังหวะสำคัญแบบนี้ ถ้าฉินเฟิงใช้กำลังกดดันอย่างเต็มที่ก็คงเป็นเรื่องปกติ
ทว่าฉินเฟิงกลับทำตรงกันข้าม ทำให้ผู้คนคาดเดาไม่ถูก
เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกฉินเฟิงวางกับดัก หลู่หลีจึงส่งเฉินซือไปหมิ่งเยว่ไจครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อสืบหาความจริง
ช่วงเวลาเดียวกัน ที่พระราชวังต้องห้าม
หลี่ยงกำลังยืนให้อาหารปลาอยู่ริมสระบัว รอยยิ้มผุดพรายมุมปาก พึมพำกับตนเองว่า
“น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ”
“สมกับเป็นฉินเฟิง ทำในสิ่งที่คนอื่นไม่คาดคิดอยู่เสมอ”
“คราวนี้ แม้แต่ตัวข้าก็คาดเดาการกระทำเขาพลาดไป”
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฮองเฮากับองค์หญิงใหญ่จะหวาดระแวง ส่งคนมาเตือนข้าอยู่หลายครั้ง และถึงขนาดวางแผนปูทางตั้งแต่เนิ่น ๆ”
เสี่ยวจั๋วจื่อที่ยืนรออยู่ด้านหลังเงียบ ๆ เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“องค์ชาย แม้แต่ท่านยังไม่อาจหยั่งความคิดของฉินเฟิงได้อีกหรือ?”
“เขาเป็นคนลึกล้ำเพียงนั้นเชียวหรือ?”
หลี่ยงสงบมาก ไม่ได้มีท่าทีแปลกใจ แม้จะประเมินสถานการณ์ผิดพลาด แต่ก็ยังหัวเราะออกมาอย่างสบายใจ เหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนอะไร
เขาจ้องมองปลาคาร์ปที่ผุดขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนมีความสามารถ ถึงขนาดร่วมมือกับข้าโค่นล้มองค์ชายรองได้ แล้วเขาจะไม่ลึกซึ้งได้อย่างไร?”
“กวาดตามองทั่วแคว้นต้าเหลียง ผู้ที่แข็งแกร่งพอสู้กับฉินเฟิงได้ ก็คงมีแค่ฝ่ายสนันสนุนฮ่องเต้ที่จงหยวน และตระกูลใหญ่ทางแดนใต้เท่านั้น”
“ส่วนตระกูลหลินแห่งเจียงหนาน ยามนี้อ่อนแรงเต็มที เปรียบได้กับธนูที่ใกล้จะถึงเวลาปล่อยลูกธนูดอกสุดท้าย แม้จะพยายามดิ้นรนต่อสู้ ก็ไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้นาน”
“กระนั้นฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ที่แผ่นดินจงหยวนหรือตระกูลใหญ่ทางใต้ก็ยังไม่อาจเทียบเทียมบารมีของฉินเฟิงได้”
“แต่จะยิ่งใหญ่หรือล้ำลึกเพียงใดก็เป็นแค่เรื่องรอง”
“สิ่งที่น่าพรั่นพรึงที่สุดในตัวฉินเฟิง ไม่ใช่ความสามารถเหนือผู้อื่น แต่เป็นความกล้าบ้าบิ่น กล้าทำในสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจทำ”
“สังหารทหารที่ติดตามคณะทูตเป่ยตี๋ สร้างอัปยศแก่จู้กั๋วแห่งเป่ยตี๋และขุนนางคนสำคัญต่อหน้าธารกำนัลด้วยความบ้าคลั่ง”
“เขากดข่มจนหลู่หลีจนยอมสยบ การกระทำนี้ แม้แต่ข้าก็ยังต้องคารวะให้”
“ฮ่า ๆๆ เมื่อคนเช่นเขาโหดเหี้นมขึ้นมา แม้แต่ราชวงศ์หลี่ก็ยากจะต่อกร”
เสี่ยวจั๋วจื่อรู้ดีว่าหลี่ยงยกย่องฉินเฟิง
แต่ไม่คิดว่าในใจหลี่ยง เขาจะมองว่าฉินเฟิงร้ายกาจขนาดนี้
ชั่วขณะหนึ่ง เขาอดกังวลขึ้นไม่ได้
ถ้าในอนาคต องค์ชายได้สืบราชบัลลังก์ จะควบคุมฉินเฟิงได้หรือไม่ ทั้งหมดนี้ล้วนไม่อาจคาดเดา
“องค์ชาย…” เสี่ยวจั๋วจื่อรวบรวมความกล้า ถามอย่างระมัดระวัง “พระองค์ไม่กังวลอนาคตเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หลี่ยงคาดการณ์ไว้แล้วว่าเสี่ยวจั๋วจื่อจะถามเช่นนี้ เขาหยิบเมล็ดข้าวจากชามขึ้นมากำหนึ่ง แล้วโปรยลงในน้ำ”
“อะไรเล่าที่ข้าต้องกลัว” หลี่ยงไม่ใส่ใจ
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าต้องคิด”
“แม้ในใจจะร้อนรุ่มไปก็ยังต้องรอให้การเจรจาจบสิ้นเสียก่อน”
“เกมกระดานระหว่างฝ่าบาทกับฉินเฟิงยังไม่จบลง”
“ถ้าฉินเฟิงเผยคมเขี้ยว ก็คงมุ่งเป้าไปที่ฝ่าบาท หาใช่ข้าผู้เป็นเพียงคนนอกที่เฝ้ามองเกมกระดานนี้อยู่เฉย ๆ แล้วเหตุใดข้าต้องกังวลใจ”
พอกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของหลี่ยงก็ทุ้มขึ้น หนักแน่นและจริงจัง
“ข้าเป็นเพียงองค์ชาย ย่อมไม่อาจกดข่มฉินเฟิงได้”
“แต่ในอนาคต เมื่อได้เป็นผู้ปกครองแผ่นดิน การจะกดฉินเฟิง…ก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
“ฮ่องเต้กับองค์ชาย แม้จะมีสายเลือดเดียวกัน แต่อำนาจต่างกันราวฟ้ากับดิน”
พอได้ยินคำพูดของหลี่ยง ความกังวลในใจของเสี่ยวจั๋วจื่อพลันหายไป แววตาเต็มไปด้วยความร้อนแรง ในใจของเสี่ยวจั๋วจื่อผู้ที่จะได้สืบราชบัลลังก์ย่อมเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้ว นอกจากองค์ชายเจ็ดของเขา หลี่ยง
ถ้าหลี่ยงไม่ได้สืบทอดบัลลังก์ สวรรค์ก็คงลำเอียงแล้ว
หลี่ยงไม่ใช่คนรีบร้อน
เขาถูกหลี่เฉียนกดขี่อยู่หลายปี ก็อดกลั้นมาได้
เพียงต้องรออีกนิด ย่อมไม่ยากเย็น
ทว่าฉินเสี่ยวฝูกลับส่ายหน้า
“ไม่ใช่ขอรับ”
“ผู้มาเยือนอ้างว่าเป็นพันธมิตรของนายน้อย กล่าวว่าเคยติดต่อค้าขายกัน และเคยช่วยชีวิตนายน้อย”
พอได้ยินแบบนี้ ฉินเฟิงพลันตาเป็นประกาย
“เร็วเข้า รีบเชิญเขามา!”
พอเห็นปฏิกิริยาของฉินเฟิง ฉินเสี่ยวฝูก็สงสัย
“นายน้อย ท่านคาดเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้แล้วหรือ?”
ฉินเฟิงเดาะลิ้น พูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก “เป็นผู้ที่เคยค้าขายกับข้าและยังเคยช่วยชีวิตข้าไว้ นอกจากคนจากแคว้นที่ราบสูงแล้วจะมีผู้ใดอีกเล่า”
ตอนนั้น ถ้าไม่ใช่แคว้นที่ราบสูงส่งคนมาช่วยชีวิต ฉินเฟิงคงตายอยู่ในแคว้นเป่ยตี๋แล้ว
ทั้งเรื่องการค้าที่ร่วมมือกัน บุญคุณที่ช่วยชีวิต และความสัมพันธุ์เชิงกลยุทธ์ในการปราบปรามเป่ยตี๋
คู่ควรกับคำว่าพันธมิตรนัก
ท่ามกลางสายตาคาดหวังของฉินเฟิง บุรุษหนุ่มรูปร่างกำยำ สวมชุดขาวสะอาดตา อายุไม่ถึงยี่สิบปีปรากฏตัวขึ้นที่ลานด้านหลัง โดยมีฉินเสี่ยวฝูเป็นผู้นำทางมา
ฉินเฟิงไม่คุ้นหน้าผู้มาเยือนเลย
แต่ก่อนที่ฉินเฟิงจะเอ่ยปาก อีกฝ่ายก็โค้งคำนับแสดงความเคารพ ท่าทีนอบน้อมมาก เขากล่าวว่า
“บุตรชายคนโตของฮ่องเต้แคว้นเกาชาน หานอวี้หมิงคารวะนายน้อยฉิน”
อะไรนะ?!
รัชทายาท?
ฉินเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่คาดคิดว่า แคว้นเกาชานจะส่งบุคคลสำคัญเช่นนี้มาไกลถึงเมืองหลวงต้าเหลียง
ฉินเฟิงรีบโค้งคำนับตอบ “องค์รัชทายาท ข้าไม่ได้ต้อนรับให้ดี ต้องขออภัยอย่างยิ่ง”
หานอวี้หมิงได้ยินชื่อของฉินเฟิงมานานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยพบเจอตัวจริง ตอนนี้ได้พบหน้า ไม่คาดคิดว่าวีรบุรุษหนุ่มผู้พิชิตเป่ยตี๋ในตำนานจะสุภาพอ่อนน้อมถึงเพียงนี้
ในใจพลันเกิดความเลื่อมใส
“นายน้อยฉินกล่าวเกินไป แคว้นที่ราบสูงเราไม่ยึดถือแนวคิดเรื่องรัชทายาท ข้าไม่ได้ดำรงตำแหน่งนั้น”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ