บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 695

บทที่ 695 หมากต่อรองมาถึงแล้ว

สีหน้าของคณะทูตเป่ยตี๋ไม่สู้ดี

ข้อเรียกร้องของฉินเฟิงเสนอ ไม่เพียงแต่จะทำให้เสียอำนาจและเกียรติยศ แต่ชัดเจนว่า ต้องการให้เป่ยตี๋ล่มสลายแล้ว

ช่างอำมหิตจริง ๆ

เดิมทีเหล่าคณะทูตเข้าใจว่า วันนี้ฉินเฟิงแสดงท่าทีสุภาพ ก็เพื่อการแสดงไมตรีต่อเป่ยตี๋

ใครจะคิดว่าเป็นอุบายของสัตว์ร้าย พอเหยื่อคลายความระแวดระวัง ก็แยกเขี้ยวกางเล็บหมายขย้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น…

เทียบกับเหล่าขุนนางเจรจาสันติภาพคนอื่น ๆ ของแคว้นต้าเหลียง ฉินเฟิงไม่ใช่แค่พวกหัวรั้นหัวรุนแรงแล้ว เขาเป็นปีศาจชัด ๆ

แม้แต่เฉินซือก็ยังขมวดคิ้วแน่น

“ฉินเฟิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพิ่งพูดอะไรออกมา?”

“สองร้อยล้านตำลึงหรือ? อย่าว่าแต่พวกข้าที่เป็นคณะทูตเลย ต่อให้ฮ่องเต้เป่ยตี๋อยู่ที่นี่ก็ตัดสินใจทันทีไม่ได้!”

“ยกภาษีสามปีให้ต้าเหลียง เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้”

“เกรงว่าการเจรจาสันติภาพวันนี้ จะจบลงโดยไม่ได้อะไรตามเคยแล้ว”

บรรดาทูตของเป่ยตี๋ทั้งหมดลุกขึ้นพร้อมกัน เตรียมจะเดินออกจากท้องพระโรง

ข้อเรียกร้องไร้เหตุผลเช่นนี้ ยังต้องเจรจาบ้าบออะไรอีก?!

ฉินเทียนหู่ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ แม้เขาจะเข้าใจความตั้งใจของฉินเฟิงที่พยายามต่อรองเพื่อผลประโยชน์สูงสุดของต้าเหลียง

แต่ต้องไม่ลืมว่า เขากำลังเผชิญหน้ากับเป่ยตี๋ที่มีอำนาจไม่ได้ด้อยไปกว่าต้าเหลียง

การเรียกร้องมากเกินไปแบบนี้ มีแต่จะส่งผลร้ายมากกว่าผลดี

ขณะที่ทุกคนต่างคิดว่า การเจรจาสันติภาพวันนี้คงจบลงโดยไม่มีความคืบหน้าใด ๆ แล้ว

ฉินเฟิงก็หัวเราะออกมา

“ใต้เท้าทั้งหลาย พวกท่านทนไม่ไหวแล้วหรือ?”

“เป่ยตี๋แสดงจุดยืนว่าจะชดใช้ที่สิบล้านตำลึง ข้าในฐานะตัวแทนแคว้นต้าเหลียงก็เพียงแสดงจุดยืน เรียกค่าชดเชยสองร้อยล้านตำลึง”

“ถ้าไม่พอใจ ก็แค่เจรจาต่อรองกัน”

“การจากไปด้วยความโกรธแค้น ไม่ใช่ท่าทีที่ควรมีในการเจรจา”

ไม่พูดเสียดีกว่า พอฉินเฟิงพูดแบบนี้ หลู่หลีก็ยิ่งโกรธจัด

เขาหันกลับมา แล้วตวาดใส่ฉินเฟิงอย่างดุดัน

“พื้นฐานของการต่อรอง คือราคาที่เจ้าเสนออยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้”

“แต่เจ้าทำตัวโลภมากเช่นนี้ แล้วข้าจะต้องเสียน้ำลายไปทำไมกัน?”

“สองร้อยล้านตำลึง? เป็นเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้าจริง ๆ”

“การตั้งสมมติฐานของเจ้า ราวกับคนยังไม่ตื่น! ถ้าต้าเหลียงมีความสามารถขนาดนั้นจริง ไยยังต้องมาเจรจาสงบศึกกับเป่ยตี๋อยู่เช่นนี้? ไม่สู้บุกเข้าเมืองหลวงของพวกข้าเป่ยตี๋ไม่ดีหรือ!”

คณะทูตเป่ยตี๋ที่เหลือพากันถากถาง พวกเขาคิดว่าสมองของฉินเฟิงคงถูกลาเตะเข้าแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เช่นนี้ได้อย่างไร

“สมมติฐานหรือ? ฮ่า ๆๆ ตลกจริง ๆ”

“พวกคนต้าเหลียงช่างหลอกตัวเองเก่งนัก”

“แคว้นต้าเหลียงก็ได้แต่พูดปากเปล่า ถ้ามีฝีมือจริง ก็ส่งกองทัพโจมตีเป่ยตี๋เสียเลยสิ!”

“เฮอะ! เกรงว่าพวกเจ้าขี้ขลาดเกินกว่าจะทำได้!”

ขณะที่บรรดาทูตเป่ยตี๋เยาะเย้ยถากถาง จู่ ๆ ขันทีน้อยคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ท่าทางรีบร้อน

“ท่านป๋อฉิน จ่างเล่อฉิน มีรายงานด่วนส่งมาจากอำเภอเป่ยซีขอรับ”

ทุกคนพลันหยุดชะงัก

รายงานด่วนจากอำเภอเป่ยซี?

ใครบ้างไม่รู้ว่า อำเภอเป่ยซีเป็นอาณาเขตของฉินเฟิง?

ช่วงเวลาสำคัญของการเจรจาสันติภาพระหว่างแคว้น สารด่วนจากอำเภอเป่ยซี ไม่ว่าเนื้อหาจะเป็นอย่างไร ทั้งสองฝ่ายล้วนไม่อยากได้ยิน

จะเป็นเป่ยตี๋ที่บุกโจมตีต้าเหลียง หรือว่าแคว้นต้าเหลียงแก้แค้นเป่ยตี๋กัน?

นี่เป็นเหตุผลว่า ทำไมวันแรกของการเจรจา ฉินเฟิงไม่มา

ฉินเฟิงรู้อยู่แล้ว การเข้าร่วมเจรจาก่อนจะมีหมากในมือช่างไร้ความหมาย

ส่วนตอนนี้ชัดเจนว่า ฉินเฟิงได้หมากต่อรองสำคัญมาไว้ในมือแล้ว

ขันทีน้อยวิ่งกลับเข้ามาในท้องพระโรง

มือซ้ายถือรายงานทางทหาร มือขวาถือกล่องบรรจุน้ำแข็ง

ขุนนางทั้งหมายเห็นก็รู้ทันที กล่องเช่นนี้ย่อมต้องบรรจุศีรษะมา…

ส่วนจะเป็นศีรษะผู้ใด ไม่อาจคาดเดา

ฉินเฟิงรับรายงานทางทหารมา กวาดสายตาอ่านจนแน่ใจในใจความหลักแล้ว ก็แกล้งพูดเสียงดัง

“สมแล้วที่เป็นทหารม้าของข้า ชายแดนเหนือช่างองอาจและแข็งแกร่งจริง ๆ ในสั้น ๆ ก็พิชิตได้หนึ่งมณฑลแล้ว”

บรรดาทูตเจรจาสงบศึกของเป่ยตี๋ รวมทั้งหลู่หลีและเฉินซือ ต่างก็หน้าซีดเผือด

ฉินเทียนหู่ และเหล่าขุนนางต้าเหลียงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

ฉินเทียนหู่ทนไม่ไหว เขาถามเสียงเข้ม “ฉินเฟิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เหตุใดข้าไม่รู้เรื่องการส่งทัพโจมตีเป่ยตี๋?!”

ฉินเฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย “ท่านพ่อ สงครามคราวนี้เกี่ยวข้องกับความสำเร็จในการเจรจา ยิ่งมีคนรู้น้อยก็ยิ่งดี”

“แต่ท่านวางใจเถอะ เรื่องการใช้กำลังทหารกับเป่ยตี๋ได้รับพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทแล้ว”

ได้ยินคำพูดนี้ ฉินเทียนหู่ค่อยโล่งอก

เขากลัวว่าฉินเฟิงจะบุ่มบ่ามก่อสงครามระหว่างแคว้นโดยพลการ ถ้าเป็นเช่นนั้นไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ ก็ล้วนมีความผิดที่ไม่อาจอภัย

หลี่ซวี่ตื่นเต้น หน้าแก่ๆ แดงก่ำ “ยึดได้หนึ่งมณฑลแล้วจริงหรือ?!”

“ฉินเฟิง สงครามคราวนี้เริ่มเมื่อใด?”

ฉินเฟิงตอบออกมาแบบไม่ต้องคิด “ตั้งแต่วันที่คณะทูตเป่ยตี๋เข้าสู่เมืองหลวง”