บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 697

บทที่ 697 ใช้แผ่นดินของเจ้าเป็นโล่ของข้า

สำหรับคนนอก คำพูดของฉินเฟิงอาจฟังดูง่าย ๆ

แต่สำหรับแม่ทัพอย่างเฉินซือ ประโยคง่าย ๆ ไม่กี่ประโยคนี้มีข้อมูลสำคัญมากมายนับไม่ถ้วน

อำเภอเป่ยซีมีกองทัพที่แข้งแกร่ง มองทั่วเป่ยตี๋ ก็เห็นจะมีเพียงกองพลพญาอินทรีและกองทัพหมาป่าเหมันต์เท่านั้นที่สามารถต้านทานกองทัพอำเภอเป่ยซีได้

แต่กลับกลายเป็นว่า กองกำลังใหญ่นี้ต่อสู้หนักหน่วงในช่วงสงครามระหวังแคว้น จึงถูกถอนกำลังกลับไปพักฟื้นในแนวที่สอง

กองทัพที่เหลืออยู่ตามชายแดน แม้จะยังมีทหารชั้นยอดหนึ่งหมื่นคน แต่การจะต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของอำเภอเป่ยซี ไม่ใช่เรื่องง่าย

และเป็นเพราะเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างกันและกัน แม่ทัพแนวหน้าจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามทำการรบในที่โล่งกับกองทัพของอำเภอเป่ยซีอย่างดื้อดึง

กองทัพของอำเภอเป่ยซีบุกตรงเข้าใจกลางชายแดน เป้าหมายชัดเจนคือ มุ่งหน้าไปยังเทือกเขาสยงอิง

แม่ทัพแนวหน้าจำเป็นต้องส่งกำลังทหารส่วนใหญ่ไปตั้งป้อมปราการทางตอนใต้ของเทือกเขา สกัดกั้นกองทัพของอำเภอเป่ยซี

เมื่อเป็นเช่นนี้ กำลังป้องกันในแต่ละพื้นที่ของมณฑลย่อมอ่อนแอลง

เพียงกองทัพของอำเภอเป่ยซีแยกกำลังออกเป็นหน่วยเล็ก ๆ โจมตีไปทั่ว ก็สามารถเปิดฉากโจมตีฐานที่มั่นในอำเภอต่าง ๆ ทั่วทั้งมณฑลได้พร้อมกัน

ยิ่งไปกว่านั้น อำเภอเป่ยซีมีการจัดวางกำลังทหารและกองทหารม้าที่พิเศษอย่างยิ่ง

ตามการข่าวกรองของหน่วยนกฮูกราตรี แม่ทัพทุกฝ่ายของเป่ยตี๋ต่างก็รู้สถานการณ์ของอำเภอเป่ยซีอย่างแจ่มแจ้ง

อำเภอเป่ยซีมีกองทหารม้าแข็งแกร่ง เป้าหมายของพวกเขาคือ ต่อกรกับกองพลพญาอินทรีและกองพลหมาป่าเหมันต์ของเป่ยตี๋

กองทหารม้าขนาดเล็กอาศัยความได้เปรียบด้านความเร็วโจมตีไปมาได้

ส่วนกองทหารม้าทมิฬของเป่ยซีกับทหารราบที่ติดอาวุธจนถึงฟัน ร่วมมือกับทหารเดินเท้า ตรึงกำลังอยู่แนวหน้า กองกำลังป้องกันของเป่ยตี๋ก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการแล้ว

ในอดีต แม่ทัพทุกระดับของเป่ยตี๋มักจะมีเสียงหนึ่งดังอยู่ในหัว

การจัดวางกำลังพลและม้าศึกของอำเภอเป่ยซี มุ่งสร้างในทิศทางของ ‘กองทัพเดินทางไกล’

ต่างจากกำลังทหารอื่นที่เน้นการป้องกัน อำเภอเป่ยซียึดเป้าหมาย ‘การโจมตีเชิงรุก’ มาโดยตลอด

เพียงแต่ในช่วงเวลานั้น กองทัพทั้งสองแคว้นกำลังรบพุ่งกันอย่างดุเดือด ไม่มีผู้ใดมีเวลาพอจะสนใจกองกำลังบุกทางไกลที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นของอำเภอเป่ยซี

ครั้งนี้ ฉินเฟิงใช้เวลาเพียงสิบวันก็สามารถยึดครองหนึ่งมณฑลได้

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่พิสูจน์ข้อสันนิษฐานของเหล่าแม่ทัพเป่ยตี๋แล้ว

กองทัพอำเภอเป่ยซี คือกองกำลังที่สร้างเพื่อให้มีกำลังและเชี่ยวชาญในการเดินทางไกล!

เฉินซือไม่ได้พูดอีก ในสายตาของเขา อำเภอเป่ยซีอยู่ใกล้ชายแดนเป่ยตี๋นัก

การที่มีกองทัพเดินทางไกลเติบโตขึ้นมาตรงหน้า ถือเป็นความอัปยศอดสู

ไม่เพียงแต่เป็นความบกพร่องของหน่วยสืบราชการลับ ในฐานะแม่ทัพแนวหน้า เขาก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

หลู่หลีเห็นท่าทางของเฉินซือชัดเจน

หลู่หลีรู้ทันที ฉินเฟิงไม่ได้พูดโกหก เขาคงจะยึดครองมณฑลของเป่ยตี๋ได้หนึ่งมณฑลแล้วจริง ๆ

แต่หลู่หลีไม่อาจยอมแพ้

เขากัดฟัน แค่นเสียงเย็นชา “ยึดครองได้หนึ่งมณฑล แล้วจะทำอะไรต่อ?”

“ทหารอำเภอเป่ยซีมีหนึ่งหมื่นคน ถ้าเป่ยตี๋ส่งกองพลพญาอินทรีหรือกองพลหมาป่าเหมันต์ไปยังแนวหน้าสักกอง เป่ยตี๋ก็ยึดดินแดนที่เสียไปคืนได้แล้ว!”

“เจ้าพูดไม่ผิด ป้อมปราการชายแดนของเป่ยตี๋อ่อนแอ นี่เป็นจุดอ่อนของเป่ยตี๋ แต่ก็อย่างที่เจ้าบอก”

“แม้จะยึดได้ แล้วจะรักษาไว้ได้อย่างไร?”

สายตาของหลู่หลี ถึงกำลังทหารจะเก่งกาจ แต่ในด้านกลยุทธ์ ก็ยังไม่อาจพูดได้ว่าเหนือชั้น

ดินแดนเพียงหนึ่งมณฑลนี้ ยึดได้แต่รักษาไว้ไม่ได้ จะมีความหมายอะไร?

คิดจะใช้ผลลัพธ์นี้มาต่อรองในการเจรจา ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!

เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของหลู่หลี ฉินเฟิงกลับหัวเราะ

“หลู่จู้กั๋ว ข้าออกคำสั่งโจมตีแล้ว ย่อมเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์อย่างแน่นอน”

“รักษาไว้ไม่ได้? แล้วอย่างไรเล่า!”

“ใครบอกว่าข้าจะรักษาไว้?”

หน้าของเขาเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว

เขาไม่เคยคิดเลยว่า ฉินเฟิงในวัยเพียงเท่านี้ จะสามารถเล่นเกม ‘ภูมิรัฐศาสตร์’ ได้อย่างช่ำชองถึงเพียงนี้

ช่วงเวลาเดียวกัน อีกด้านของท้องพระโรงที่กำลังมีการเจรจาสงบศึก คนคนหนึ่งกำลังคำพูดทั้งหมด

ฮ่องเต้แคว้นเหลียงยืนเอามือไพล่หลัง สีพระพักตร์แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

“ใช้ดินแดนเป่ยตี๋เป็นโล่กำบังต้าเหลียง?”

“ช่างเป็นกลยุทธ์ผ่อนปรนที่ยอดเยี่ยมเสียจริง!”

“ฉินเฟิง เจิ้นยกย่องเจ้าเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ของแคว้นต้าเหลียง!”

ฮ่องเต้แคว้นเหลียงหมุนกายจากไป ในพระทัยผ่อนคลายอย่างที่ไม่ได้ผ่อนคลายมานาน การเจรจาคราวนี้ เขาไม่กังวลใด ๆ อีกแล้ว

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงทราบดี การเจรจาคราวนี้ ฉินเฟิงคุมสถานการณ์ไว้อย่างมั่นคงแล้ว

ทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เหลือเพียงการหารือเรื่องค่าปฏิกรรมสงครามเท่านั้น

คณะทูตเป่ยตี๋ทั้งหมดกลับมานั่งที่โต๊ะเจรจา

หลู่หลีไม่เอ่ยวาจาใด จนหานอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว ส่งสายตาไปยังเฉินซือ แล้วถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ทัพเฉิน คำพูดของฉินเฟิง เป็นไปได้หรือไม่?”

เฉินซือสีหน้าเคร่งเครียด

ผ่านไปนานพอสมควร เขาถึงพยักหน้าอย่างจนปัญญา กล่าวตอบเสียงแผ่วเบา

“กองทัพอำเภอเป่ยซีสร้างขึ้นตามแบบกองทัพเดินทางไกล มีความสามารถในการรบภาคสนามสูงนัก”

“แม้แต่กองพลพญาอินทรีและกองพลหมาป่าเหมันต์ก็ทำได้เพียงขับไล่ ไม่อาจเอาชนะได้”

“หากอำเภอเป่ยซีตัดสินใจแน่วแน่ ย่อมสามารถเปลี่ยนดินแดนนี้ให้กลายเป็นแผ่นดินมรณะได้จริง”

“ถึงตอนนั้น สงครามใด ๆ ที่มุ่งเป้าหมายมาที่ต้าเหลียงก็จะกลายเป็นสงครามที่สิ้นเปลือง ราวกับถมเหวไร้ก้น”

“ป้อมปราการชั่วคราวที่สร้างขึ้นล้วนต้องการกำลังทหารจำนวนมากในการรักษาการณ์ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่อาจต้านทานการโจมตีได้ ยากที่จะสร้างแนวป้องกันที่มั่นคงในดินแดนแห่งนี้”

“กลยุทธ์ของฉินเฟิงคราวนี้ เป็นสิ่งที่ไม่มีผู้ใดทำตามได้…”