บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 698
บทที่ 698 ชอบธรรมแล้ว
แม้เฉินซือไม่อยากจะยอมรับ แต่ความจริงก็ไม่อาจปฏิเสธ
กองทัพของเป่ยตี๋ก็จำเป็นต้องอาศัยเมืองและฐานที่มั่น ค่อย ๆ รุกคืบไปทีละขั้น ระมัดระวังทุกย่างก้าว
ถ้าการรักษาฐานที่มั่นให้มั่นคง ต้องใช้กำลังทหารจำนวนมาก แนวหน้าก็จะอ่อนกำลังลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไหนจะต้องรับมือกับการโจมตีที่อาจเกิดขึ้นได้จากทุกทิศทาง
การจะสร้างมณฑลนี้ขึ้นใหม่ ก็มีแต่จะล้มเหลว
เทียบกันแล้ว ความต้องการของอำเภอเป่ยซีนั้นเรียบง่ายและชัดเจน
เมื่อพวกเขาถือว่ามณฑลนี้เป็นเขตกันชน
สิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือ สร้างความวุ่นวายในดินแดน ทำให้ทหารเป่ยตี๋วุ่นวายจนไม่มีเวลาพักผ่อน
ตลอดมา ความสัมพันธ์ระหว่างเป่ยตี๋กับแคว้นเหลียงชัดเจนมาก
เป่ยตี๋มักเป็นฝ่ายรุก ส่วนแคว้นต้าเหลียงก็ตั้งรับ
แต่พอฉินเฟิงปรากฏตัว ความสัมพันธ์ที่ชัดเจนก็ถูกทำลายลง ตอนนี้ แคว้นเหลียงกำลังโจมตีอย่างแข็งขัน ถึงคราวที่ฝ่ายเป่ยตี๋ต้องป้องกันบ้างแล้ว
ยังไม่จบ ฉินเฟิงได้วางยาแรงไว้อีกขนานหนึ่ง
เห็นเพียงฉินเฟิงรับพู่กันมา แล้วสะบัดรวดเร็ว ตอบกลับจดหมาย
“ให้แม่ทัพรถม้าศึกเสริมความแข็งแกร่งแนวป้องกันด้านหลังของชายแดนเหนือ”
“แม่ทัพทหารม้ารุกคืบประสานงานกับแม่ทัพชายแดนเหนือ เสริมการป้องกันแนวหน้า”
“กองทัพอำเภอเป่ยซีให้อาศัยพื้นที่กันชนโจมตีตลอดแนว มุ่งไปยังเทือกเขาสยงอิง!”
หลังออกคำสั่งเสร็จ ฉินเฟิงก็ส่งจดหมายให้ขันทีน้อย แล้วกล่าวว่า “จงส่งคำขอบคุณของข้าไปถึงซื่อจื่อ”
“ซื่อจื่อมองเห็นโอกาสจากเทือกเขาสยงอิง สมแล้วที่เป็นบุตรของหมิงอ๋อง”
“แม้ไม่สามารถโจมตีเทือกเขาสยงอิงได้ทันที แต่กลยุทธ์ทำให้ศัตรูอ่อนกำลังก็นับเป็นการจัดการที่ดีที่สุด”
“แล้วจงบอกให้สวีโม่เดินทัพ โจมตีเทือกเขาสยงอิงได้เลย”
“ไม่จำเป็นต้องยึดครอง เพียงแค่ทำลายก็พอแล้ว”
ฉินเฟิงออกคำสั่งเสียงดัง ให้คณะทูตเป่ยตี๋ได้ยินกันทั่ว
หลู่หลีหน้าซีดขาว
หานอวี้กำหมัดแน่น ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
เฉินซือหลับตาลง ยอมจำนนอย่างหมดหนทาง
เทือกเขาสยงอิงคือจุดเปลี่ยนถ่ายเสบียงที่สำคัญที่สุดของชายแดนเป่ยตี๋ ถ้าถูกโจมตีและทำลาย ทั้งมณฑลก็จะกลายเป็นเขตกันชนอย่างที่ฉินเฟิงต้องการจริง ๆ แล้ว
คำพูดของฉินเฟิงชัดเจน หลี่จางบุตรคนโตของหมิงอ๋องที่อยู่อำเภอเป่ยซี เห็นคุณค่าของเทือกเขาสยงอิง และได้วางกลยุทธ์ส่งกองทหารป่าเข้าล้อมตัดกำลังศัตรู
ถ้าเป่ยตี๋ไม่สามารถส่งกองทัพใหญ่ไปช่วยเหลือได้ทันที อำเภอเป่ยซีย่อมพิชิตเทือกเขาสยงอิงได้โดยง่าย…
สถานการณ์ถูกกำหนดไว้แล้ว…
ท้องพระโรงพลันตกอยู่ในความเงียบ
คณะทูตเป่ยตี๋ไม่มีผู้ใดพูดอะไรอีก ส่วนขุนนางเจรจาฝ่ายต้าเหลียงก็กำลังตกตะลึงอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใด
พวกเขาและคณะทูตเป่ยตี๋โต้เถียงกันดุเดือดมาสองวันเต็มแน่นอนว่าไร้ความคืบหน้า
ทว่า…พอฉินเฟิงปรากฏตัว ด้วยวิธีการเด็ดขาด พริบตาก็คว้าความได้เปรียบมาครอง
หลี่ซวี่ส่ายหัวพลางหัวเราะขมขื่น
“ตามความเห็นของข้า พวกเรามาที่นี่เพื่อสร้างสีสันเท่านั้น”
“การเจรจาสันติภาพคราวนี้ มีเพียงฉินเฟิก็เพียงพอแล้ว”
ผู้บัญชาการสำนักไท่ฉางยังทึ่งไม่เลิก “ใต้เท้าฉิน บุตรชายท่านช่างน่าเลื่อมใสจริง ๆ”
ใบหน้าฉินเทียนหู่แสดงออกว่าภาคภูมิใจนัก ภายในใจก็ยังตกตะลึงอยู่บ้าง
แม้ฉินเฟิงจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา แต่การกระทำทั้งหมดก็ทำให้ฉินเทียนหู่ทั้งรักทั้งกลัว วิธีการรวดเร็วและเด็ดขาดเช่นนี้ คงมีเพียงฉินเฟิงที่สามารถควบคุมได้
หานอวี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองสถานการณ์ที่ไม่อาจพลิกกลับ
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คงได้แต่หวังพึ่ง ‘อำนาจทางกฎหมาย’ เท่านั้น
เห็นหานอวี้แกล้งโง่ ฉินเฟิงไม่ใส่ใจ เขาเพียงเหลือบมองหลู่หลี
“หลู่จู้กั๋ว ใต้เท้าหานอาจไม่รู้ แต่ท่านน่าจะรู้ดีใช่หรือไม่?”
“อย่างไร จดหมายลับฉบับนี้ก็เป็นท่านที่ลงนามส่งให้หลู่ชิว”
พอได้ยินคำว่า ‘ลู่ชิว’ หลู่หลีก็สั่นสะท้านไทั้งตัว
ดวงตาทั้งสองจ้องมองซองจดหมายเขม็ง
พอเห็นรอยเลือดเปื้อนบนซองจดหมาย เขาก็เข้าใจบางอย่าง ทั้งร่างหมดเรี่ยวแรง
พอเห็นหลู่หลีที่เป็นดั่งกำแพงเหล็กถูกทำลาย
ฉินเฟิงก็ผลักซองจดหมายไปตรงหน้าเฉินซือ
“ท่านแม่ทัพเฉิน ท่านดูสิ ต้าเหลียงของข้ามีเหตุผลอันชอบธรรมในการทำสงครามหรือไม่!”
เฉินซือใช้มือที่เหลือข้างเดียวเปิดจดหมาย อ่านเนื้อหาภายใน ทันใดสีหน้าก็ซีดขาว
เขาพลันตบจดหมายลงบนโต๊ะเสียงดัง แล้วหันไปถามหลู่หลี “จู้กั๋ว ข้าจะพูดอะไรกับท่านดีเล่า?!”
“การกระทำเช่นนี้ ช่างเป็นการวาดงูให้มีขา เกินความจำเป็นจริง ๆ!”
เหล่าขุนนางต้าเหลียงงุนงงสับสน รีบหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว
พอรู้ว่าหลู่หลีสั่งการให้หลู่ชิวนำทหารม้ารุกรานชายแดนต้าเหลียง สร้างข้อต่อรองในการเจรจา
เหล่าขุนนางต้าเหลียงก็ระเบิดความโกรธ ทุบโต๊ะตะโกนต่อว่าด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เจ้าพวกคนเถื่อนเป่ยตี๋ ช่างไร้คุณธรรมเสียจริง!”
“เปิดการเจรจาสันติภาพแล้ว ยังกล้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ น่าอัปยศนัก!”
“ฮึ! ฉินเฟิงโจมตีเป่ยตี๋ก็เพื่อลงโทษพวกเจ้า เหตุผลชอบธรรมแล้ว!”
“ถูกต้อง! แม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงเจรจาสันติภาพ แต่พวกเจ้าไร้คุณธรรมก่อน จะโทษข้าต้าเหลียงว่าอยุติธรรมได้อย่างไร!”
ทันใด เหยียนเผิงก็เปิดกล่องน้ำแข็ง แล้วผลักศีรษะของหลู่ชิวไปตรงหน้าหลู่หลี
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ