บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 723

บทที่ 723 หยุดแค่นี้

เป้าหมายของพลพรรคเถาหลิน ไม่ใช่เพียงตำแหน่งมหาเสนา

แต่พวกเขาเตรียมจะชิงทั้งตำแหน่งมหาเสนาและไท่เป่า ต้องได้ทั้งสองตำแหน่ง ถึงจะมั่นคงในฐานะผู้นำในราชสำนัก

ดำรัสของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง ทันทีที่ประกาศออกมาก็ถูกหลี่ซวี่คัดค้าน

“กระหม่อมเห็นว่าไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ!”

“ซานกงครบถ้วนจึงสามารถถ่วงดุลและช่วยเหลือกันได้”

“ถ้าซานกงเหลือเพียงสอง แล้วทั้งสองคนต่างความเห็น แล้วคำสั่งราชการจะออกไปบังคับใช้ได้อย่างไร?”

“มีเพียงการแต่งตั้งไท่เป่าเท่านั้นถึงจะสามารถประนีประนอมได้ เมื่อมหาเสนาและราชครูไม่อาจหาข้อสรุปร่วมกัน”

“หาไม่ การเมืองในราชสำนักก็ยากจะมั่นคง”

เหล่าขุนนางพลพรรคเถาหลินต่างเห็นด้วยกับหลี่ซวี่

แม้แต่ฉินเทียนหู่ก็เช่นกัน

ฉินเฟิงยินดีเป็นข้าราชบริพาร ภักดีต่อฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง ไม่นับเป็นปัญหา แต่สำหรับเหล่าขุนนางทั้งหลาย สถานการณ์กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง

ธนูที่ยิงออกไปแล้วย่อมไม่มีวันหวนกลับ เหล่าขุนนางพลพรรคเถาหลินต่างยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงแล้ว

ถ้าไม่อาจรวบอำนาจ เมื่อใดที่อำนาจเสื่อมถอย ย่อมต้องถูกฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงลงโทษ

ถึงต้องนั้นก็ไม่มีใครรอดได้อีก!

เมื่อตัดสินใจทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ยึดอำนาจทั้งหมดไว้ให้ได้!

ขุนนางพลพรรคเถาหลินล้วนไม่มีใจคิดกบฏ ยิ่งไม่มีแผนการจะลดอำนาจฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงแต่อย่างใด แต่เพราะถูกสถานการณ์บีบครั้น หลายคราวเลยไม่อาจควบคุมได้

เมื่อขุนนางพลพรรคเถาหลินคัดค้าน พระพักตร์ของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงดำทะมึน ส่วนขุนนางฝ่ายฮ่องเต้ก็กระสับกระส่าย เตรียมจะลงมือ

ตอนนั้นเอง เสียงทรงพลังของฉินเฟิงก็ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

“ข้าเห็นว่า แผนการนี้ใช้ได้!”

ในฐานะผู้นำของพลพรรคเถาหลิน ฉินเฟิงกลับคัดค้านความเห็นทางการเมืองของ พลพรรคเถาหลิน ทำให้ขุนนางทั้งท้องพระโรงตกตะลึง

ฉินเฟิงไม่รีบร้อนอธิบาย น้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าวว่า “หัวหน้าขันทีจาง พาพวกนางกำนัล ขันที ทหารรักษาพระราชวัง และเหล่าทหารทั้งหมดออกไปจากท้องพระโรงเดี๋ยวนี้!”

จางซิวเย่คาดเดาได้ สิ่งที่ฉินเฟิงกำลังจะพูดต่อไปต้องสร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คน

หัวใจของเขาได้หลอมรวมเข้ากับพลพรรคเถาหลินไปนานแล้ว แต่ภายนอกยังเป็นคนสนิทของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง ทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

กระทั่งฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงพยักหน้า จางซิวเย่ถึงได้พอหายใจคล่อง รีบโบกมือ สั่งให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องทั้งหมดออกจากท้องพระโรง

พอออกไปแล้วเขาก็ปิดประตูท้องพระโรงแน่นหนา นับจากนี้ไป บทสนทนาทั้งหมดภายในท้องพระโรงจะไม่มีทางรั่วไหลออกไป

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าฉินเฟิงต้องการทำสิ่งใด แต่ทุกคนล้วนหวาดหวั่น จนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ฉินเฟิงเป็นนักรบผู้เลือดเย็น เขากล้าสังหารองครักษ์หลวงต่อหน้าธารกำนัลในเขตพระราชวังต้องห้าม ใต้หล้านี้มีสิ่งใดที่เขาไม่กล้าทำอีก?

ฉินเฟิงค้อมกายลงต่ำ คำนับฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง แล้วค่อย ๆ เหยียดยืน หันกายมองไปยังเหล่าขุนนางทั้งหลาย

“เหล่าขุนนางพลพรรคเถาหลินทั้งหลาย สิ่งที่ข้าฉินเฟิงหวาดกลัวที่สุด สุดท้ายก็เกิดขึ้นเสียแล้ว!”

“สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ แล้วสถานการณ์ก็สามารถสร้างขุนนางทรยศและพรรคกบฏได้เช่นกัน!”

“พวกท่านล้วนเป็นขุนนางผู้มีความสามารถในราชสำนัก ความเจริญรุ่งเรืองของแคว้นต้าเหลียงย่อมไม่อาจแยกจากความทุ่มเทของพวกท่านได้”

“การก่อตั้งพลพรรคเถาหลินก็เพื่อรวมกลุ่มให้ความอบอุ่นปลอดภัยแก่กัน หลีกเลี่ยงการถูกทำร้ายจากกลุ่มไท่เป่า บัดนี้ศัตรูหายไปแล้ว แต่พลพรรคเถาหลินยังต้องการศัตรู เป้าหมายของพวกเราเลยมุ่งไปที่ฝ่าบาทโดยธรรมชาติ”

“เพื่อปกป้องตนเอง พวกท่านต้องชิงตำแหน่งมหาเสนากับไท่เป่ามา ก็เหมือนกับตระกูลฉินของข้า เพื่อปกป้องตนเอง จำต้องคว้าอำนาจใหญ่มาไว้ในมือ”

“เข้าใจ ข้าเข้าใจทั้งหมดดี”

“แต่ทุกสิ่งต้องรู้จักพอดี ถ้าวันนี้พวกท่านบีบบังคับให้ฝ่าบาทยอมจำนน พรุ่งก็จะบีบบังคับให้ฝ่าบาทประนีประนอม มะรืนจะบีบบังคับให้ยอมแพ้”

“ถึงตอนนั้น พวกท่านกับพวกขุนนางโฉดชั่ว พรรคพวกชั่วช้า จะแตกต่างกันอย่างไร?”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ฉินเฟิงกำหมัดแน่น สายตาคมกริบกวาดมองขุนนางทุกคน เสียงเปี่ยมพลังก้องกังวาน

“พวกท่านทั้งหมดหยุดเสียเท่านี้เถิด!”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงไม่คิดฝันว่า ผู้ที่เขาหวาดระแวงและระมัดระวังอย่างถึงที่สุด กลับเป็นผู้ที่ภักดีต่อเขามากที่สุด

ตรงกันข้าม พวกขุนนางที่ถูกกระแสพัดพาไป ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ความกระหายอำนาจ จนแทบไม่อาจถอนตัว

ความรุนแรงเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุดและตรงไปตรงมามากที่สุดในการคลี่คลายวิกฤต

ภายใต้สายตาของผู้คน ฉินเฟิงหันกลับไปมองฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง

ฉินเฟิงยินดีสวามิภักดิ์ ก็เพื่อตอบแทนฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง ถ้าไม่มีฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง คงไม่มีฉินเฟิงในวันนี้

หลังจากวันนี้ บุญคุณและความแค้นระหว่างฉินเฟิงกับฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะถูกลบล้างไปอย่างสิ้นเชิง

ถ้าฮ่องเต้ต้าเหลียงจริงใจจะรักษาความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับขุนนาง ฉินเฟิงย่อมทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือ แต่ถ้าไม่ เขาก็กล้าพอจะทำทุกวิถีทางเพื่อความอยู่รอด

“แต่ฝ่าบาท คำแนะนำของใต้เท้าหลี่ก็ใช่ว่าไม่มีเหตุผล”

หลี่ซวี่ท้อแท้จนแทบสิ้นหวังแล้ว แต่พอได้ยินแบบนี้ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมา

เขาคิดว่าการกระทำของเขารุนแรงเกินไป จนทำให้ฉินเฟิงโกรธ ไม่คาดคิดว่าฉินเฟิงจะยอมรับคำแนะนำของเขา

สำหรับหลี่ซวี่แล้ว นับเป็นข่าวดี

เมื่อเทียบกับเหล่าขุนนางพลพรรคเถาหลินคนอื่น หลี่ซวี่มีประวัติด่างพร้อยอยู่ ครั้งหนึ่งเขาเคยขัดแย้งกับตระกูลฉินอย่างรุนแรง อยู่อยู่คนละฝั่ง

บัดนี้ ฉินเฟิงรับฟังข้อเสนอของเขาต่อหน้าธารกำนัล ก็เหมือนบอกกับทุกคนว่า ตระกูลหลี่คือแกนนำหลักอีกหนึ่งตระกูลของพลพรรคเถาหลิน

ยามสุขร่วมรุ่งโรจน์ ยามร่วงร่วมทุกข์ยาก

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงสงสัย “ฉินเฟิง เจ้าเปลี่ยนท่าทีเร็วเกินไปหรือไม่?”

ฉินเฟิงไม่ได้ใส่ใจ ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ถูกก็คือถูก ผิดก็คือผิดพ่ะย่ะค่ะ”

“ใต้เท้าหลี่ทูลเสนอความเห็นอย่างมีเหตุผล”

“ถ้ามีเพียงมหาเสนาและราชครู ครอบครองอำนาจคนละครึ่ง ยามความคิดเห็นไม่เป็นหนึ่งเดียว คำสั่งราชการจะส่งต่อไปได้อย่างไร?”

“กระหม่อมจึงอยากขอเสนอว่า ภายใต้สามขุนนางใหญ่ ซานกง ให้ตั้งตำแหน่งพิเศษขึ้นมาอีกหนึ่งตำแหน่ง ตำแหน่งนี้จะไม่มีอำนาจใด ๆ เพียงแต่จะทำหน้าลงคะแนนเสียงชี้ขาดเมื่อทั้งสองฝ่ายไม่อาจหาข้อสรุปร่วมกันได้เท่านั้น”