บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 787
บทที่ 787 ยอดเยี่ยมตลอดกาล
เจิ้งอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นพี่สาวพ่ายแพ้ แทนที่จะรู้สึกกดดันกลับยิ้มเต็มหน้า เพราะแท้จริงแล้วพี่สาวนางกำลังลองเชิงฉินเฟิง ‘กลเด็ด’ ที่พวกนางเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันยังไม่ได้เอาออกมาใช้
เจิ้งอวี้มองสำรวจฉินเฟิง เสียงกังวานราวเสียงนกขมิ้นหุบเขา นุ่มนวลและสดใส “ขอท่านฉินฟังวรรคบนของข้า”
“ทิศใต้สู่โจว ทิศเหนือสู่โจว ทิศใต้เหนือสู่โจว เชื่อมใต้เหนือ”
บรรดาบัณฑิตและสาวงามเริ่มคุ้นเคยกับ ‘กลวิธี’ ของบทกวีคู่แล้ว
พวกเขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้แสดงฝีมือ สร้างชื่อเสียง แต่พอได้ยินวรรคบนของเจิ้งอวี้ ชั้นสองพลันเงียบกริบ
แม้แต่คนนอกก็เข้าใจความยากของวรรคบนนี้ บัณฑิตที่เชี่ยวชาญบทกวีคู่ประหลาดใจ
เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็ยังไม่มีคำตอบ การแต่งวรรคล่างให้สมบูรณ์แบบไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
บัณฑิตผู้คุ้นเคยกับบทกวีคู่เงยหน้ามองฉินเฟิง เผชิญกับวรรคบนยากเช่นนี้ สีหน้าของฉินเฟิงกลับยังสงบนิ่ง ราวกับไม่ได้สนใจ ช่างน่าเหลือเชื่อ
บัณฑิตผู้คุ้นเคยกับบทกวีคู่พึมพำ “ในท้องฉินเฟิงบรรจุสิ่งไว้กันแน่? ความสามารถด้านการกวีน่าตกตะลึง แม้แต่บทกวีคู่ที่เป็นวรรณกรรมเฉพาะกลุ่มก็ยังเชี่ยวชาญ ช่างน่ากลัวจริง ๆ”
เจิ้งอวี้มั่นใจในวรรคบนของตน นางทำมือเชื้อเชิญ “เชิญท่านโหวฉินเติมวรรคล่าง”
ฉินเฟิงยกยิ้มเล็กน้อย หากบทกวีคู่ที่สองพี่น้องให้มาง่ายดายเช่นเมื่อครู่ เขาคงหมดความสนใจแล้ว
บัดนี้ยากขึ้นมาบ้าง ฉินเฟิงเลยยังอดทนรอได้ ภายใต้สายตาของผู้คนที่แทบจะกลั้นหายใจแล้ว ฉินเฟิงต่อบท ท่าทีราวไม่ใส่ใจ “โรงรับจำนำตะวันออก โรงรับจำนำตะวันตก โรงรับจำนำตะวันออกตะวันตกรับจำนำของตะวันออกตะวันตก”
พอกล่าวจบ ทั้งชั้นเงียบกริบ ไม่นานเสียงปรบมือก็ดังสนั่น
แม้ชาวเป่ยตี๋จะเกลียดชังฉินเฟิง แต่ความสามารถของฉินเฟิงเป็นของจริง
“ทิศใต้เหนือเมืองถงโจวเชื่อมใต้เหนือ โรงรับจำนำตะวันออกตะวันตกรับจำนำของตะวันออกตะวันตก ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสม”
“ตะวันออกตะวันตกคู่กับทิศใต้เหนือ โรงรับจำนำคู่กับเมืองถงโจว ช่างเป็นโรงรับจำนำตะวันออกตะวันตกที่ยอดเยี่ยม!”
“ไม่คิดเลยว่าการเล่นบทกวีคู่จะสนุกเพียงนี้ ลึกซึ้งไม่แพ้บทกวียาวทีเดียว”
“พื้นฐานด้านวรรณกรรมของฉินเฟิงน่ากลัวจริง ๆ เขาคิดวรรคล่างออกมาเร็วนัก”
“ฉินเฟิงคงเป็นเทพแห่งวรรณกรรมที่ลงมาจุติจริง ๆ กระมัง?”
พอได้ยินคำชมเชยที่ดังมา ฉินเฟิงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ใครอยากเห็นเขาอับอาย เขาจะตบหน้าเอาคืนต่อหน้าธารกำนัล
การได้รับคำชมจากศัตรูช่างสะใจ
สองพี่น้องตระกูลเจิ้งมองฉินเฟิง สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
โดยเฉพาะเจิ้งอวี้ วรรคบนของบทนี้นางใช้เวลาครุ่นคิดอยู่หลายวัน แต่ฉินเฟิงแก้ได้ในพริบตา นางตื่นเต้นมากกว่าผิดหวังเสียอีก!
อัจฉริยะเช่นนี้มีอยู่จริงหรือ?
เจิ้งอวี้ไม่ลังเล ยกบทกวีคู่สุดท้ายที่เก็บไว้อย่างดีออกมา
นางกล่าวอย่างตื่นเต้น “ขอท่านโหวฉินฟังวรรคบทของบทสุดท้าย!”
“หอชมแม่น้ำ ชมสายน้ำไหล ใต้หอชมแม่น้ำ ชมสายน้ำไหล หอแม่น้ำพันปี สายน้ำพันปี”
เมื่อบทกวีคู่บทสุดท้ายถูกเอ่ยออกมา เสียงสูกลมหายใจดังทั่วชั้นสอง
ความยากของบทก่อนหน้าก็ทำให้ทุกคนเหงื่อซึมฝ่ามือ แต่พอได้ยินบทสุดท้ายของเจิ้งอวี้ เกรงว่าจะเป็นบทกวีแห่งยุคแล้ว
แม้ว่าฉินเฟิงจะต่อไม่ได้ พวกเขาก็ไม่กล้าหัวเราะเยาะ เพราะบทกวีคู่บทนี้ช่างยากมากจริง ๆ
ความตั้งใจสู้กับความไม่ตั้งใจ การคิดแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การคิดคำคู่สัมผัสยากเย็นราวกับปีนขึ้นสวรรค์ แม้แพ้ก็ไม่น่าอับอาย
สายตาของพี่น้องตระกูลเจิ้งเต็มไปด้วยความคาดหวัง แม้พวกนางจะร่วมกันคิดวรรคบนออกมาได้ แต่ก็ยังไม่อาจหาวรรคล่างมาต่อได้เช่นกัน
ถ้าฉินเฟิงคิดวรรคล่างออกมาได้ เขาย่อมเป็นผู้ที่พวกนางอยากแต่งงานด้วย
ทั่วทั้งหอวรรณศิลป์เงียบกริบ ผู้คนเบิกตากว้าง มองฉินเฟิงด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้แต่พี่น้องตระกูลเจิ้งก็ตกตะลึงจนต้องปิดปาก ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้
บ่อจันทร์สะท้อนสู่หอชมแม่น้ำ……
เงาจันทร์สะท้อนในบ่อ สายน้ำไหลผ่านหอชม นับพันปีหมื่นปี……
ยอดเยี่ยม! ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!
ด้วยความตื่นเต้น เจิ้งอวี้สั่นไปทั้งตัว สายตาที่มองฉินเฟิงเต็มไปด้วยความชื่นชม นางกัดริมฝีปาก แล้วโค้งคำนับฉินเฟิงอย่างจริงใจ
“ท่านโหวฉินมากพรสวรรค์ ข้าน้อยยอมรับด้วยความนับถือ”
เจิ้งเฉี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบโค้งคำนับเช่นกัน ใบหน้าน้อย ๆ แดงระเรื่อ “ท่านโหวฉินสมกับเป็นบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นต้าเหลียง นับได้ว่าเป็นนักบัณฑิตผู้เชี่ยวชาญอย่างแท้จริง!”
พร้อมกับเสียงชื่นชมของพี่น้องตระกูลเจิ้ง ผู้คนจึงได้สติกลับคืนมาจากความตกตะลึง
วรรคแรกที่พี่น้องตระกูลเจิ้งให้มาเกินความเข้าใจของทุกคนไปแล้ว ไม่คาดคิดว่า ฉินเฟิงจะสามารถเติมเต็มได้
สมองของเขาทำมาจากอะไรกันแน่?
จิ่งฉือที่นั่งอยู่บนชั้นสองของหอสุราตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
“เจียงโหลวพันปี เยวี่ยจิ่งหมื่นปี…”
“พี่น้องตระกูลเจิ้งสามารถให้วรรคเปิดได้ แสดงว่าพวกนางทุ่มเทสุดความสามารถแล้ว แต่ว่า… ฉินเฟิง พูดออกมาอย่างคล่องแคล่ว แสดงว่าเขายังไม่ได้แสดงความสามารถเต็มที่…”
“หรือว่าความแตกต่างระหว่างบัณฑิตแห่งเป่ยตี๋กับแคว้นต้าเหลียงจะมีมากถึงเพียงนี้?”
“การเอาชนะฉินเฟิงในด้านการทหารก็ยากเย็นแสนเข็ญ บัดนี้จะทำลายล้างฉินเฟิงในด้านวรรณกรรมเพื่อบั่นทอนความมั่นใจเขาก็ดูเหมือนจะเป็นความหวังที่ริบหรี่…”
“ฉินเฟิง ฉินเฟิง… ฉินเฟิง…” จิ่งฉือเอ่ยนามของฉินเฟิงซ้ำ ๆ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ