บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 803

บทที่ 803 แบ่งแผ่นดินสี่ส่วน

บิดาของจิ่งเชียนอิ่งกับฮ่องเต้เป่ยตี๋องค์ปัจจุบันเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์แล้ว จิ่งฉือจึงนับเป็นลูกพี่ลูกน้องหรือก็คือน้องสาวฝ่ายบิดาของจิ่งเชียนอิ่ง

จิ่งฉืออยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับพี่สาวที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันนัก

ฉินเฟิงตอบรับโดยไม่ต้องคิด “ไม่มีปัญหา เร็วที่สุดก็ครึ่งเดือน ท่านจะได้พบเชียนอิ่งแน่นอน”

ได้ยินฉินเฟิงเรียกไข่มุกล้ำค่าของอดีตฮ่องเต้เช่นนี้ จิ่งฉือขมวดคิ้วพลางพึมพำเบา “เชียนอิ่ง…เป็นชื่อของนางในตอนนี้หรือ?”

ฉินเฟิงพยักหน้า “ถูกต้อง นางเป็นทั้งคุณหนูสี่ของตระกูลฉินข้า และจะเป็นภรรยาในอนาคตของข้าด้วย”

ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของจิ่งฉือเบิกกว้าง นางมองฉินเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ “อะไรนะ? ภรรยา? หรือว่าเจ้ากับพี่หญิงอวี้ซูได้…”

เรื่องเช่นนี้ไม่มีอะไรน่าอาย ฉินเฟิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ถูกต้อง ข้ากับเชียนอิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง รอข้าทำให้นางกลับสู่ที่ที่ควรเป็นของนางได้ ข้าก็จะขอนางแต่งงาน”

แววตาของจิ่งฉือเปลี่ยนเป็นซับซ้อน

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาเนิบช้า “ข้าไม่เข้าใจ…”

“ในเมื่อเจ้าจะเป็นพระสวามีของเป่ยตี๋ ไยยังโหดร้ายต่อเป่ยตี๋เพียงนี้? เจ้าไม่กลัวว่าพี่อวี้ซูจะโกรธเกลียดหรือไร?”

ฉินเฟิงคาดการณ์ไว้แล้วว่าจิ่งฉือจะถามเช่นนี้ เขาตอบยิ้ม ๆ “โหดร้ายหรือ? องค์หญิงล้อเล่นเก่านัก ข้าเดินทางมายังเป่ยตี๋คราวนี้ก็เพื่อช่วยฟื้นฟูอำนาจและส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจของแคว้นเป่ยตี๋ อีกไม่นานชื่อของข้า ฉินเฟิง จะเปลี่ยนจากชื่อฉาวโฉ่เป็นบุคคลที่ใคร ๆ ต่างก็เคารพนับถือ”

เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจเหลือล้นของฉินเฟิง จิ่งฉือเบ้ปาก

คำพูดของเขา แยกไม่ออกจริง ๆ ว่าคำใดจริงคำใดเท็จ

แต่นางก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก เพียงหันหลังขึ้นรถม้าตามฉินเฟิงเข้าเมือง

บนรถม้า ฉีย่าแง้มม่านหน้าต่างเล็กน้อย มองฉินเฟิงที่เปลี่ยนไปขี่ม้าและกำลังพูดคุยหัวเราะร่าอยู่กับหนิงหู่ นางโกรธแค้นนัก

“เจ้าคนสมควรตาย สักวันเขาต้องถูกคนตีตายกลางถนนแน่”

“คอยดูเถิด คนเลวย่อมได้รับกรรม”

“องค์หญิง ฉินเฟิงมากเล่ห์แสนกล แม้ตอนนี้ไม่อาจคาดเดาแผนการของเขา แต่เรื่องการซื้อร้านค้าแน่นอนว่าต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง มีอุบายซ่อนเร้น ยังต้องระมัดระวังให้มาก”

จิ่งฉือถอนหายใจ แม้ไม่อาจยอมรับได้ทุกสิ่ง แต่หลังเหตุการณ์ที่เมืองอวี๋นางก็เกรงฉินเฟิงมากกว่าดูถูกเขาแล้ว

“เมื่อคราวแม่ทัพเฉินซือเดินทางไปเยือนต้าเหลียง และได้เห็นอำนาจของฉินเฟิงในแคว้นต้าเหลียงกับตา”

“เขาเคยกล่าวไว้ว่า…แคว้นต้าเหลียงอาจไร้ฮ่องเต้ต้าเหลียงได้ แต่ไม่อาจขาดฉินเฟิง”

ฉีย่าไม่เคยคาดคิดว่า แม้แต่แม่ทัพเฉินซือก็ยังให้ค่าฉินเฟิงมากนัก ทั้ง ๆ ที่เจ้าคนสารเลวฉินเฟิงสังหารญาติพี่น้องของเขา ฝังความแค้นที่ไม่อาจลบเลือน ยากจะอยู่ร่วมฟ้า

แต่เฉินซือกลับยังรักษาสติและประเมินเช่นนี้ ชัดเจนแล้วว่าฉินเฟิงอันตรายเพียงใด

“องค์หญิง หากเป็นเช่นนั้น พวกเรายิ่งต้องระวังฉินเฟิงให้มากขึ้น” ฉีย่าเตือนด้วยความหวาดหวั่น

“หากเขากล้าลงมือกับฮ่องเต้ต้าเหลียง ข้าไม่สนใจว่าคนอื่นจะทำอย่างไร แต่ข้า ฉินเฟิง จะต้องกลับไปปกป้องฮ่องเต้ต้าเหลียงแน่นอน!”

“พูดตามตรง หลี่ยงยังขาดความน่าเกรงขาม แม้แต่ผายลมก็ยังไม่มีเสียง”

หากอยู่ในเขตแดนแคว้นต้าเหลียง ฉินเฟิงพูดเช่นนี้ หนิงหู่คงตกใจจนต้องร้องขอชีวิต แต่ที่นี่ห่างไกลจากต้าเหลียงหลายพันลี้

หนิงหู่เลยรักษาความสงบได้ ทั้งยังพยายามยิ้มออกมาเล็กน้อย “หลี่ยงอดทนมาหลายปี ในที่สุดก็ได้หัวเราะ เหตุใดเจ้าดูถูกนัก”

ฉินเฟิงถ่มน้ำลาย “ถุย เขาอดทนมากเกินไป ความอดทนของเขาเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย”

“หากข้าเป็นหลี่ยง ข้าคงเริ่มแย่งชิงอำนาจตั้งแต่หลี่เฉียนล้มแล้ว แต่เขากฃลับมัวแต่อดทน กระทั่งฝ่าบาทรักษาสถานการณ์จนกลับมามั่นคงค่อยเริ่มแย่งชิงอำนาจ แม้แต่ดอกลิลลี่เหลืองก็เย็นแล้ว*[1]”

“วางใจเถิด ข้าจะบอกให้ ความลึกล้ำและกลยุทธ์ของฝ่าบาท หลี่ยงไม่อาจเทียบ นับตั้งแต่ตอนหลี่ยงใช้กำลังบีบฮ่องเต้ต้าเหลียงประพาสทางตะวันออก ก้าวแรกของเขาก็ผิดพลาดแล้ว”

“หากเขากัดฟันทุ่มสุดตัว บุกเข้าวังแย่งชิงอำนาจเบ็ดเสร็จในคราวเดียว ข้าก็ยังนับถือว่าเขาเป็นลูกผู้ชาย แต่เมื่อไม่เป็นอย่างนั้น สิ่งที่รอเขาอยู่ก็มีเพียงต้องอดทนไปตลอดกาล”

หนิงหู่เบิกตาโพลง มองฉินเฟิงตาค้างอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่ฉิน เจ้า..เจ้าอย่าขู่ข้าเล่นเชียว เจ้าหมายความว่าหลี่ยงจะลงมือสังหารฝ่าบาทแย่งชิงอำนาจหรือ?!”

ฉินเฟิงไม่ใส่ใจ “ข้าไม่ได้ทิ้งจ้าวอวี้หลงไว้ในเมืองหลวงหรอกหรือ ไม่ต้องกังวล ตั้งแต่แรกข้าปิดทางที่หลี่ยงจะสังหารฝ่าบาทแย่งชิงอำนาจไปแล้ว กลัวแต่เขาจะไม่แย่งชิงอำนาจเสียอีก หากเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นองค์ชายที่มีอิสระได้”

หนิงหู่ยิ่งตกตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่า การที่ฉินเฟิงให้จ้าวอวี้หลงรั้งอยู่ในเมืองหลวง ไม่ใช่เพียงปกป้องทรัพย์สินและญาติพี่น้อง แต่เป็นเพื่อ…ป้องกันไม่ให้หลี่ยงปลงพระชนม์ฝ่าบาท…

[1] ดอกลิลลี่เหลืองเย็นชา (黄花菜都凉了) เป็นสำนวนจีน หมายถึง ถ้าพลาดโอกาสก็สายเกินไปแล้ว มักใช้วยิพากษ์วิจารณ์คนที่ชักช้าไม่มีไหวพริบ