บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 811
บทที่ 811 ต้นไม้เดียวดายยากจะยืนหยัด
การเคลื่อนไหวของหลิ่วหมิงรวดเร็ว ฉินเฟิงพอใจมาก
เรื่องการเตรียมทางหนีทีไล่ยังไม่จำเป็นต้องให้ฉินเฟิงกังวล เขาเลยทิ้งตัวนอนลงบนเตียง แล้วพักผ่อน
กระทั่งฟ้าเริ่มมืด ฉีย่ามาถึงจุดพักม้า
“ท่านโหวฉิน สถานที่เลี้ยงอาหารแม่ทัพเฉินจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว เป็นหอสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงเป่ยตี๋ หอสุราหอมเหนือปัชชุน”
“ท่านไปได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ”
ฉินเฟิงยืดตัว พลางอ้าปากหาว สายตามองสำรวจฉีย่าตั้งแต่หัวจรดเท้า
ปฏิเสธไม่ได้ว่าเด็กสาวหน้าตาสดใสน่ามอง แต่นิสัยนางดุดันเกินไปหน่อย
จิ่งฉือได้รับความโปรดปราน ในฐานะสาวใช้คนสนิทฉีย่าเลยพลอยได้อวดเบ่งไปด้วย
หากวันหน้าจิ่งฉือตกอับ นางคงจะเป็นคนแรกที่ถูกแก้แค้น
“เจ้าชื่อฉีย่าใช่หรือไม่? ข้าขอถามเจ้า หากวันหน้า องค์หญิงที่แท้จริงของเป่ยตี๋กลับมายังเมืองหลวง เจ้าจะยังคงจงรักภักดีต่อจิ่งฉือหรือจะเลือกไปอยู่กับผู้มีอำนาจกว่า?”
ได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าน้อย ๆ ของฉีย่ามืดครึ้ม
“ท่านโหวฉิน ชีวิตของข้าไม่ต้องให้ท่านเป็นห่วง”
ฉินเฟิงยักไหล่ “ข้าเป็นคนใจดีมาแต่ไหนแต่ไร ทนเห็นคนบ้านแตกสาแหรกขาดไม่ได้”
ฉีย่าเป็นคนฉลาดหลักแหลม รู้ทันทีว่าฉินเฟิงมีเจตนาแอบแฝง นางถามเสียงขรึม “ท่านโหวฉินหมายความว่าอย่างไร?”
ฉินเฟิงหรี่ตามองพลางกล่าว “ฉีย่า เจ้าเป็นคนจัวโจว แซ่หวังแต่กำเนิด บิดามารดาเป็นชาวนา เพราะยากจนข้นแค้นจึงจำต้องขายเจ้าให้เจ้าของที่ดิน ผ่านมือหลายทอดกว่าจะถูกคัดเลือกเข้าวัง”
ฉีย่าอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
ตามมาด้วยความหวาดกลัว นางไม่คิดว่าฉินเฟิงจะตามสืบเรื่องของนางละเอียดขนาดนี้
ฉีย่ากำหมัดแน่น แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง “ท่าน…ท่านหมายความว่าอย่างไร? ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวต่ำต้อย มีอะไรให้สืบด้วย? ท่านโหวฉิน ท่านคิดมากเกินไปแล้ว”
ฉินเฟิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองฉีย่าอย่างสนใจ “เจ้าเป็นนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงจิ่งฉือ การสืบประวัติเจ้าไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ?”
“รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”
“บิดามารดาของเจ้ายังอยู่ที่จัวโจว ใช้ชีวิตทุกข์ทน แต่เจ้ากลับไม่ใช้เส้นสายของตนเองช่วยหาเงินทองให้บิดามารดาใช้ประทังชีวิต ข้าควรกล่าวว่า เจ้ารู้รักษาตัวรอด หรือเรียกว่าอกตัญญูดีเล่า?”
สีหน้าของฉีย่าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว นางรู้ชัดว่าฉินเฟิงกำลังข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง
เมื่อฉินเฟิงสามารถสืบค้นฐานะของครอบครัวนางได้ แค่คำพูดเดียวจากเขาก็ทำให้บิดามารดานางหายไปจากโลกนี้ได้
นางพยายามจะตวาดต่อว่าอยู่หลายครั้ง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ปาก และสุดท้ายก็ต้องกลืนกลับลงไป
ด้วยนางรู้ดีว่า ฉินเฟิงไม่ใช่คนดี
เขาทำลายกองพลหมาป่าเหมันต์ได้ในชั่วข้ามคืน
เรียกว่า ‘ฆ่าคนไม่กะพริบตา’ ก็ไม่เกินจริง
ดวงตาฉีย่าเริ่มแดง “ท่าน…ท่านต้องการอะไรจากข้า?!”
ฉินเฟิงหุบยิ้ม ท่าทีเริ่มจริงจัง “ไม่มีอะไรมาก แค่เจ้าคอยจับตาองค์หญิงจิ่งฉือให้ข้า รายงานทุกความเคลื่อนไหวของนางอย่างละเอียดก็พอแล้ว”
ฉีย่ากำหมัดแน่น กัดฟันกรอด “ท่านจะให้ข้าทรยศองค์หญิง? ฝันไปเถิด!”
ฉินเฟิงคาดการณ์ไว้แล้วว่าฉีย่าจะต้องปฏิเสธ เขาประหลาดใจแต่อย่างใด เพียงกล่าวนิ่ง ๆ “คิดให้ดีก่อนตอบเถอะ”
ฉินเฟิงโบกมือ หนิงหู่พลันก้าวเข้ามา แล้วกล่าวเสียงทุ้ม “พี่ฉิน ข้าสั่งองครักษ์เสื้อแพรให้เดินทางไปเมืองจัวโจว มอบเงิน หนึ่งพันตำลึงให้แก่ครอบครัวฉีย่าแล้ว”
“เป็นเงินมากพอให้คู่ผู้เฒ่าสุขสบายไปตลอดชีวิตแล้ว”
ฉินเฟิงพยักหน้าเบา ๆ สายตาพอใจ เขามองฉีย่าแล้วกล่าวว่า “นี่คือผลประโยชน์แรกที่เจ้าได้รับจากการทำงานให้ข้า ต่อไปภายภาคหน้า ผลเจ้าย่อมได้ผลประโยชน์มากขึ้นเรื่อย ๆ”
“จงจำคำพูดของข้าไว้ให้ดี แคว้นเป่ยตี๋ ไม่ว่าจะเป็นอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต มีเพียงองค์หญิงที่แท้จริงเพียงองค์เดียวเท่านั้นคือ จิ่งเชียนอิ่ง”
“ส่วนจิ่งฉือ หากนางโชคดีพอ ในอนาคตอาจได้เป็นองค์หญิงใหญ่”
องค์หญิงใหญ่…
ฉีย่าตระหนักได้ทันที ฉินเฟิงคิดจะผลักดันจิ่งเชียนอิ่งขึ้นสู่บัลลังก์ของฮ่องเต้เป่ยตี๋
ต้องรู้ไว้ว่า จิ่งเชียนอิ่งเป็นสตรี ไม่ว่าจะเป็นเป่ยตี๋ ต้าเหลียง หรือทั้งใต้หล้ากว้างใหญ่ที่มีแคว้นนับไม่ถ้วน ไม่ว่าแคว้นใดฮ่องเต้ไม่เคยเป็นสตรี…
แต่พอเห็นสายตามั่นใจของฉินเฟิง ฉีย่ากลับรู้สึกได้ลาง ๆ ว่า ฉินเฟิงอาจจะทำให้สิ่งที่ไม่มีผู้ใดคิดฝันให้เป็นจริงได้…
“เจ้าไปเถอะ”
ฉินเฟิงโบกมือ สั่งให้หนิงหู่พาฉีย่าออกไป ส่วนตัวเขาก็ไปล้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
พอหนิงหู่กลับมาก็เย้าแหย่ “พี่ฉิน เจ้ารังแกสาวน้อยเช่นนี้ เกินไปหน่อยกระมัง?”
“เจ้าไม่รู้หรอก ตอนฉีย่าเดินกลับไป นางน้ำตาไหลตลอดทาง ฮ่า ๆๆ เจ้าบุรุษโหดร้าย”
ฉินเฟิงไม่เห็นด้วย “การที่นางต้องทนทุกข์เล็กน้อยตอนนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างน้อยในอนาคต ก็ไม่ต้องจ่ายราคาที่แพงกว่านี้”
“ส่วนเรื่องให้จิ่งฉือเป็นองค์หญิงใหญ่ ข้าไม่ได้พูดเล่น”
“เมื่อเชียนอิ่งกลับสู่เป่ยตี๋ รอบข้างนางจำเป็นต้องมีคนสนับสนุน ต้นไม้เดียวดายยากจะยืนหยัดกลางพายุ…”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ