บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 851

บทที่ 851 แม้อยู่ต่างแดนก็ยังไม่หวั่น

เดิมเหล่าผู้ร่วมงานก็หัวใจเต้นรัวด้วยความระทึกอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดพึมพำของฉินเฟิงก็พลันตื่นตระหนก

ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าตอบรับ แม้แต่จิ่งฉือก็ยังขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าฉินเฟิงต้องการจะทำอะไรกันแน่

รับรู้ถึงบรรยากาศหนักอึ้งที่ฉินเฟิงสร้างขึ้น ฉีย่าอดครุ่นคิดในใจไม่ได้

‘ที่นี่คือแคว้นเป่ยตี๋ หรือว่าแค้วนต้าเหลียงกันแน่?’

‘ทูตต่างแดนคนหนึ่งมาถึงดินแดนของแคว้นเป่ยตี๋ ไยถึงได้มั่นอกมั่นใจเช่นนี้?’

ฉินเฟิงรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าบรรยากาศยังคงเงียบสงัด เขาไม่รออีกต่อไป คว้าตะเกียบขึ้นมา แล้วพลิกไก่ทั้งตัวที่หนาและสุกยากต่อไป

ขณะพลิกไปมา เขาก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว ในเมื่อพวกเจ้าสละสิทธิ์ก็อย่าเสียเวลาอีกเลย พวกเรามาเปิดอกคุยกันตรง ๆ เถอะ”

“ข้ารู้ดี ข้ามีชื่อเสียงอย่างไรในแคว้นของพวกเจ้า พวกเจ้าที่มาร่วมงานชิมสุราวันนี้ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติข้า และคงไม่ได้มาเพื่อองค์หญิง ที่มาที่นี่ก็เพียงเพราะต้องการหาเรื่องข้าเท่านั้น”

“พวกเจ้าเตรียมกลอุบายอะไรมา หรือคิดอะไรอยู่ในใจ พูดตามตรงว่า…ข้าไม่สนใจ”

“เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ พวกเจ้าก็เห็นกันหมดแล้ว ความจริงพิสูจน์แล้วว่า เมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือกว่า แผนการลับใด ๆ ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี”

“บุตรชายของผู้ช่วยเสนาบดีกรมโยธา นายกองกองทหารตรวจการ รวมถึงทหารยามเฝ้าประตูเมืองหลวง พวกเขาล้วนถูกตัดศีรษะ มีตัวอย่างให้เห็นมากมายเช่นนี้ คาดว่าพวกเจ้าคงเรียนรู้ได้ หากยังมีผู้ใดไม่ยอมเชื่อฟัง คิดจะท้าทายกฎหมายก็เชิญได้เลย แต่หากพวกเจ้าต้องการอยู่ร่วมกับข้าอย่างสงบสุข ฉินเฟิงก็ยินดีต้อนรับด้วยสองมือ”

หวังฟู่กุ้ยก้มหน้าลง อดกลืนน้ำลายไม่ได้

ตามหลักการแล้ว ฉินเฟิงเป็นเพียงทูตต่างแคว้น สถานะของเขาในเมืองหลวงเป่ยตี๋ขึ้นอยู่กับท่าทีของผู้มีอำนาจ

แต่ความจริงตอนนี้ชัดเจนว่าไม่ใช่เช่นนั้น

ไม่ว่าจะเกียรติยศหรือความอัปยศของฉินเฟิง เขาไม่ได้รับผลกระทบจากผู้ใด การที่พ่อลูกผู้ช่วยเสนาบดีกรมโยธาถูกสังหารก็เพียงพอพิสูจน์ได้ว่า แม้แต่ฮ่องเต้เป่ยตี๋ก็ยังเกรงกลัวฉินเฟิง กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม่ว่าฉินเฟิงจะอยู่ต้าเหลียงหรือเป่ยตี๋ก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก

เงิน ทหาร และแม่ทัพในมือของเขา ทั้งหมดล้วนสามารถทำให้ใต้หล้าสั่นสะเทือนได้ ผู้ใดกล้ายั่วยุฉินเฟิง ย่อมต้องตายไร้ที่ฝัง

หวังฟู่กุ้ยเงยหน้ามองแขกคนทุกคนที่นั่งอยู่

พวกเขาล้วนเป็นพวกหัวแข็ง มีชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่ตอนนี้กลับเชื่องอย่างผิดวิสัย บ้างก็ก้มหน้าไม่พูดจา บ้างก็แกล้งทำเป็นพลิกไก้ในหม้อทองแดงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีผู้ใดพูดแทรก หรือก่อความวุ่นวาย

เหมือนว่าทุกคนจะบรรลุข้อตกลงร่วมกันแล้วว่า พวกเขาไม่อาจยั่วยุฉินเฟิงได้

พอเห็นปฏิกิริยาของผู้คน ฉินเฟิงพอใจนัก อย่างน้อยแบบนี้ก็จะประหยัดเวลาไปได้มาก

“พวกเจ้ามีใครเป็นขุนนางบ้างหรือไม่? ยกมือขึ้นให้ข้าดูสักหน่อย”

ได้ยินคำพูดนี้ ชายวัยกลางคนสามคนลังเลอยู่บ้าง แต่ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า แล้วยกมือขึ้น

ฉินเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ดำรงตำแหน่งใด?”

ทั้งสามคนเริ่มแนะนำตัวเองตามลำดับ”ข้าเป็นเลขาธิการกรมคลัง”

“ข้า รองนายกองลาดตระเวนเมือง”

“ข้าดำรงตำแหน่งว่างในสำนักงานเมืองหลวง”

ไม่เกินความคาดหมายของฉินเฟิง คนที่มาคืนนี้ล้วนเป็นคนที่ไม่สลักสำคัญนัก

เขาโบกมือเป็นสัญญาณให้ทั้งสามคนไม่ต้องกลัว แล้วกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “หากพวกเจ้าสามคนประสงค์จะอยู่ก็จงอยู่ หากต้องการกลับไป ข้าก็จะไม่บังคับ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับความสมัครใจของแต่ละคน”

คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทั้งสามคนราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบลุกขึ้นคำนับและออกไปอย่างรวดเร็ว

จิ่งฉือทนไม่ไหวแล้ว นางถามเสียงเบา “โหวฉิน เจ้ามาที่นี่เพื่อร่วมมือทางการค้า หรือมาแย่งชิงอาชีพของผู้อื่นกันแน่?”

“ไยยิ่งฟังคำพูดของเจ้า ยิ่งดูไม่เป็นมิตรเช่นนี้?”

เผชิญกับคำถามขององค์หญิงจิ่งฉือ ฉินเฟิงอธิบายอย่างอดทน

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่เป็นมิตร แต่การค้าโดยธรรมชาติแล้วโหดร้าย ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ปลาเล็กกินกุ้ง ผู้แข็งแกร่งอยู่รอด ผู้อ่อนแอถูกคัดออก เป็นการแข่งขันตามกฎธรรมชาติ”

“คืนนี้องค์หญิงก็อยู่ที่นี่ ข้าจะเปิดใจพูดตรง ๆ เมื่อเสรีการค้าเริ่มขึ้น จะมีพ่อค้านับไม่ถ้วนมาบุกตลาด ยึดครองดินแดน”

“หากพ่อค้าท้องถิ่นไม่เตรียมพร้อม พวกเขาจะถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!”

“ในฐานะขุนนางของต้าเหลียง ข้าหวังให้แคว้นของท่านถูกกลืนกินจนหมดสิ้น แต่ในฐานะส่วนตัว ข้าไม่อยากให้แคว้นของท่านต้องลำบากเกินไป อย่างน้อย… ข้าไม่อยากทิ้งสภาพที่ย่ำแย่เต็มไปด้วยรูเว้าแหว่งไว้ให้กับเชียนอิ่งแก้ไข”

จิ่งฉือไม่เชื่อเลยว่าฉินเฟิงจะมีน้ำใจช่วยฟื้นฟูเศรษฐกิจของเป่ยตี๋ แต่หากจิ่งเชียนอิ่งเข้ามาเกี่ยวข้องเรื่องย่อมต่างไปจากเดิม

เช่นเดียวกับที่ฉินเฟิงกล่าว ถึงเขาจะไม่สนใจความเป็นความตายของเป่ยตี๋ แต่เขาย่อมใส่ใจจิ่งเชียนอิ่ง จิ่งฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าถามว่า “การร่วมมือที่เจ้าพูดถึง แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรหรือ?”

ฉินเฟิงอธิบายราวกับกำลังรอคำถามนี้ “เป็นการร่วมมือที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ข้าในฐานะต้นทางจะเป็นผู้จัดหาสินค้า พวกเจ้าในฐานะพ่อค้าปลายทางจะทำการขาย ส่วนผลกำไรที่ได้ ข้าเจ็ด พวกเจ้าสาม”

คำพูดนี้หลุดออกมา ยังไม่ทันที่องค์หญิงจิ่งฉือจะได้ตั้งข้อสงสัย พ่อค้าบางคนใก็ทนไม่ไหวแล้ว

ชายวัยกลางคนหนวดเคราดกหน้า สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีฟ้าเข้ม ลุกขึ้นยืน

“โหวฉิน สิ่งที่เรียกว่าความร่วมมือที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ฟังดูดีเกินไปแล้วกระมัง?”

“ผลกำไรที่ได้มา เจ้าเจ็ดส่วน พวกข้าสามส่วน มิใช่การกวาดเอาเงินทองทรัพย์สินของพวกพ่อค้าชาวเป่ยตี๋ไปเข้าคลังของเจ้าจนหมดสิ้นหรอกหรือ?”