บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 857

บทที่ 857 มหาเสนามาถึงแล้ว ชำระล้างพรรคสนับสนุนฮ่องเต้

บรรดาราษฎรบนถนนต่างพากันหลีกทางให้อย่างว่าง่าย ผู้ที่หลบหลีกไม่ทันก็กระโดดเข้าไปในพงหญ้าข้างทางโดยไม่ลังเลเพื่อไม่ให้ถูกเหยียบ

สาเหตุที่ชาวบ้านนหวาดกลัวถึงเพียงนี้ นอกจากขบวนรถม้านี้จะมีขนาดใหญ่แล้ว รูปแบบของรถม้า รวมถึงเครื่องแต่งกายของแม่ทัพที่ติดตามมา แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นใต้เท้าจากเมืองหลวง

ผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าไม่ใช่ใครอื่น แตjเป็นฉินเทียนหู่!

จ้าวอวี้หลงนำทัพกองทหารม้าทมิฬ รวมถึงกองทหารม้าหนึ่งพันคนที่เกณฑ์มาจากกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์ คุ้มกันฉินเทียนหู่อย่างแน่นหนา

ฉินเทียนหู่มองผ่านทางหน้าต่างรถม้า ดูราษฎรบนถนน สายตาเยือกเย็นอย่างยิ่ง

เขากดดันพรรคสนับสนุนฮ่องเต้มาหลายครั้งแล้วเพื่อจะปลดอำนาจทางทหาร แต่ทุกครั้งที่ส่งจดหมายไปก็เหมือนถมหินใส่ทะเล ไร้การตอบสนองใด ๆ

ชัดเจนว่าฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ตั้งใจจะต่อต้านจนถึงที่สุด

ตอนแรกฉินเทียนหู่คิดจะส่งผู้ช่วยเสนาบดีกระทรวงกลาโหมมา แต่หลังจากคิดทบทวน สุดท้ายก็ตัดสินใจมาด้วยตัวเอง

เหตุผลที่ต้องออกหน้าเองก็เพราะคนอื่นอาจไม่สามารถควบคุมฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ที่หยิ่งผยองได้

แม้แนวทางหลักจะถูกกำหนดไว้ และพร้อมที่จะปราบปรามฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ได้ทุกเมื่อ แต่หากมีการสู้รบ ผู้ที่เดือดร้อนก็คือประชาชน อีกทั้งยังเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนยากลำบาก ถ้าไม่จำเป็น เขาก็ไม่อยากให้เกิดการต่อสู้ขึ้น

ขณะเดียวกันภายในเมืองหลวงตอนนี้มีพลพรรคเถาหลินและเส่าเป่าคอยดูแล ไม่มีความวุ่นวายใดเกิดขึ้น

ทันใด เสียงของจ้าวอวี้หลงดังมาจากด้านนอก

“ท่านมหาเสนา ด้านหน้าคือที่ตั้งของพรรคสนับสนุนฮ่องเต้แล้วขอรับ”

ฉินเทียนหู่มองออกไป บริเส้นขอบฟ้าระยะไกลมีค่ายขนาดใหญ่ที่สร้างด้วยไม้ตั้งอยู่

ระยะทางจากค่ายไปยังเมืองไม่ไกลนัก หากเกิดสงคราม กองทัพของพรรคสนับสนุนฮ่องเต้ก็สามารถเข้าไปประจำการณ์ในเมือง สละค่ายทิ้ง ป้องกันได้ทันที ค่ายจึงไม่จำเป็นต้องสร้างให้แข็งแรงนัก

ช่วงเวลาเดียวกันนี้ พรรคสนับสนุนฮ่องเต้ก็ทราบข่าวการมาถึงของฉินเทียนหู่แล้ว

รองแม่ทัพฝ่ายขวาของพรรคสนับสนุนฮ่องเต้ หม่าเปียว รออยู่บนถนนสายหลัก เมื่อรถม้าของฉินเทียนหู่มาถึงตรงหน้า เขาก็ประสานมือคำนับ

“ข้าน้อย นายกองกองทหารจ้าวอู่นาม หม่าเปียว ขอต้อนรับท่านมหาเสนาฉินขอรับ”

รถม้าค่อย ๆ หยุดลง แต่ฉินเทียนหู่ยังไม่ลงจากรถ

จ้าวอวี้หลงขี่ม้าเดินเข้ามาช้า ๆ แล้วหยุดตรงหน้าหม่าเปียว แม้แต่ท่าทีจะลงจากหลังม้าก็ไม่มี

เขาเหลือบมองและเงยหน้ากวาดตามองผู้คนนับร้อยที่อยู่เบื้องหลังหม่าเปียว ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หลีกทางให้ด้วย!”

หม่าเปียวขมวดคิ้ว เงยหน้ามองจ้าวอวี้หลงที่นั่งอยู่บนหลังม้าสูงเหนือศีรษะ สีหน้าที่เคยยิ้มแย้มหายไปสิ้น “แม่ทัพผู้นี้เป็นผู้ใดกัน?”

จ้าวอวี้หลงตอบออกมาทันที “ข้าคือผู้บัญชาการกองทหารม้าทมิฬ จ้าวอวี้หลง”

เมื่อรู้ถึงตัวตนของจ้าวอวี้หลง สีหน้าของหม่าเปียวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาลอบถอนหายใจ…

ไม่แปลกใจเลยที่จะเย่อหยิ่ง ที่แท้ก็เป็นบุตรชายของผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์

หม่าเปียวมีท่าทีถ่อมตนอย่างที่สุด แสดงออกถึงความจริงใจและไมตรี แต่ฉินเทียนหู่กลับไม่ยอมโผล่หน้า กนะทั่งจ้าวอวี้หลงก็ยังนั่งอยู่บนหลังม้า มองลงมาจากที่สูง?

ช่างไร้มารยาทเสียจริง!

จ้าวอวี้หลงเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงก็จริง เป็นมือขวาขาซ้ายของฉินเฟิงผู้ใดก็รู้ แต่หากพูดถึงตำแหน่ง จ้าวอวี้หลงก็เป็นเพียงรองแม่ทัพอำเภอเป่ยซี หากจะเปรียบเทียบกันจริง ๆ เกรงว่ายังสู้นายกองขั้นเจ็ดไม่ได้ด้วยซ้ำ

ส่วนหม่าเปียว เขาเป็นถึงนายกองจ้าวอู่ขั้นหกแห่งแคว้นต้าเหลียง

แม่ทัพส่วนใหญ่มักมีตำแหน่งค่อนข้างต่ำ นายกองขั้นหก จึงถือว่ายิ่งใหญ่มากแล้ว

“ไสหัวไป!”

จ้าวอวี้หลงดันแหลนม้าไปข้างหน้า ปลายคมของแหลนแทงทะลุเข้าไปตามรอยต่อเกราะของหม่าเปียว

ความเจ็บปวดที่อกแล่นริ้ว สายตาที่ไม่ต้องสงสัยของจ้าวอวี้หลงคมกล้า หม่าเปียวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เกรงว่าจ้าวอวี้หลงคงกล้าฆ่าเขาแน่

เหตุผลก็ง่ายดาย เขาเป็นมือขวาขาซ้ายของฉินเฟิง

ดังคำกล่าวที่ว่า คานบนไม่ตรง คานล่างเบี้ยว มีฉินเฟิงหนุนหลัง ใต้หล้านี้ยังมีอะไรที่พวกเขาไม่กล้าทำอีกหรือ? หม่าเปียวต้องจำใจยอมรับว่าไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว เขาค่อย ๆ ถอยไปข้างทาง สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น จ้องมองขบวนของฉินเทียนหู่ผ่านหน้าไป

รองนายกองที่อยู่ข้าง ๆ กัดฟันกรอด “แม่ทัพ จ้าวอวี้หลงผู้นี้ช่างโอหังนัก!”

“ถึงในเมืองหลวงและที่ชายแดนเหนือเขาจะมีอำนาจล้นฟ้า แต่ที่นี่คือดินแดนจงหยวนของพวกเรา มาที่นี่แล้วยังวางท่า ไม่กลัวถูกตายไร้ที่ฝังกระมัง?”

หม่าเปียวแค่นเสียงเบา ๆ “คนหยิ่งผยองย่อมพบจุดจบไม่ดี รอดูไปเถิด!”

จ้าวอวี้หลงไม่คิดเสียเวลากับปลาตัวน้อย นำขบวนรถม้ามุ่งหน้าสู่ค่ายของพรรคสนับสนุนฮ่องเต้

ตลอดเส้นทาง แม่ทัพนายกองออกมาต้อนรับอย่างต่อเนื่อง แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม หน้าของฉินเทียนหู่ยังไม่ได้เห็น ก็ถูกจ้าวอวี้หลงไล่ไปเสียแล้ว

กระทั่งมาถึงประตูใหญ่ โจวอวิ๋นไห่ แม่ทัพใหญ่ฝ่ายขวาปรากฏตัว

โจวอวิ๋นไห่ได้รับรายงานเรื่องพฤติกรรมหยิ่งผยองของจ้าวอวี้หลงมาแล้ว แต่พอคำนึงว่าจ้าวอวี้หลงเป็นบุตรชายของจ้าวหลี โจวอวิ๋นไห่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีขุ่นเคือง ทั้งยังยิ้มบาง ๆ ให้

“ไม่คิดว่ามหาเสนาฉินกับแม่ทัพจ้าวจะมาด้วยตนเอง ฮ่ะฮ่า ข้าต้องขออภัยที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับก่อน ขอพวกท่านอย่าถือสา”

ได้เห็นรอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของโจวอวิ๋นไห่ จ้าวอวี้หลงกระโดดลงจากหลังม้า ประสานมือคำนับลวก ๆ เป็นการทักทาย

“ท่านแม่ทัพโจว เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านยังจะวางท่ามากเกียรติของคนพรรคสนับสนุนฮ่องเต้อยู่อีกหรือ?”