บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 915

บทที่ 915 การต่อสู้ดุเดือด

ขณะเดียวกัน เสียงตะโกนของทหารกองกำลังควบคุมดังมาจากด้านหลังไม่หยุดหย่อน

“ฆ่า! บุกไปข้างหน้า ผู้ใดสังหารแม่ทัพศัตรูได้ ย่อมได้ครอบครองความมั่งคั่ง”

“พวกเจ้าพอใจที่จะเป็นทหารกระจอกไปตลอดชีวิตหรือ? ทรัพย์สมบัติอยู่ตรงหน้ายังจะยืนเหม่ออยู่ไย? แค่ทุ่มสุดตัว เสี่ยงเพียงครั้ง ทั้งครอบครัวเจ้าก็จะได้อยู่ดีกินดี”

“รีบบุกไปข้างหน้า ผู้ใดกล้าถอย โทษประหารทันที!”

ทหารองครักษ์ตระกูลหลู่หกร้อยคน คอยควบคุมทหารประจำการหลายพันให้บุกโจมตีหมู่บ้านอย่างต่อเนื่อง เมื่อไม่มีทางถอย ทหารประจำการก็ทำได้แค่บุกไปข้างหน้า สิ่งที่กองกำลังควบคุมกล่าวก็ไม่ผิด แค่ทุ่มสุดตัวครั้งเดียวก็จะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น

ทหารที่กล้าเสี่ยงเริ่มแหวกฝูงชน มุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น

“หลีกทางให้ข้า พวกเจ้าไม่กล้า ข้าจะไปเอง!”

“แค่ตัดหัวได้สักหัวก็จะได้พลิกชีวิต หลุดพ้นจากสถานะต่ำต้อย โอกาสดี ๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ!”

ชายร่างใหญ่ถือขวานด้ามสั้น แหวกฝูงชน ก้าวพรวดเดียวก็เข้าถึงจางเจิ้นไห่ “ข้าจะเอาหัวของเจ้า!”

พร้อมกับเสียงตะโกนลั่น ชายร่างใหญ่กระโดดขึ้นกลางอากาศ ทุ่มแรงทั้งหมดฟันขวานลงบนศีรษะของจางเจิ้นไห่

เมื่อเห็นชายร่างกำยำพุ่งเข้ามา สายตาของจางเจิ้นไห่เต็มไปด้วยความดูแคลน

“คนไร้ค่า แม้แต่ขวานก็ใช้ไม่เป็น เจ้าอยากตายหรือ?!”

ขวานด้ามสั้นไม่ว่าจะใช้ทำลายเกราะหรือต่อสู้ประชิดตัวล้วนสร้างผลยอดเยี่ยม แต่มีเงื่อนไขว่าต้องเข้าประชิดให้ได้ก่อน เมื่อทั้งสองฝ่ายพันกัน ขวานด้ามสั้นก็จะแสดงประสิทธิภาพได้เต็มที่

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารเก่าผู้ชำนาญศึกที่อยู่ห่างออกไปหลายจั้งและถือแหลนอยู่ในมือ การพุ่งเข้าใส่ตรง ๆ ทั้งยังยกขวานขึ้นเป็นเพียงการรนหาที่ตาย

จางเจิ้นไห่ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วอาศัยจังหวะที่ชายร่างกำยำเสียหลักแทงแหลนเข้าที่หน้าอกของชายร่างกำยำอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด ดึงออก และไม่สนใจชายร่างกำยำอีกต่อไป แล้วเริ่มแทงสังหารศัตรูคนต่อไป

ชายร่างกำยำกุมหน้าอก เลือดไหลทะลัก ไม่นานก็ล้มลงบนพื้น ดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองถึงถูกโจมตีล้มลงเร็วขนาดนี้…

เลือดไหลออกมาไม่หยุด ชายร่างกำยำตกใจจนหน้าซีดเผือด ความมุ่งมั่นหายไปหมดสิ้น

อย่างที่รู้กัน…

เมื่อโจมตีด้วยแหลน การสังหารอย่างรวดเร็วคือการฟาดใส่ศีรษะศัตรูให้แตกหรือฟันกระดูกต้นคอให้ขาด เพราะทหารผ่านศึก เพราะถ้าแทงแหลนทะลุอก ศัตรูไม่ตายทันที ถ้าศัตรูเป็นทหารผ่านศึก ก็ยังอาศัยลมหายใจสุดท้าย แลกชีวิต สวนกลับอย่างสุดกำลัง

ทว่าชายร่างใหญ่ไม่ใช่ทหารผ่านศึก และเขายังไม่ทันตายจากการเสียเลือด ก็ถูกเพื่อนทหารที่วิ่งกรูมาด้านหลังเหยียบจนเสียชีวิต

กระบวนท่าของจางเจิ้นไห่ไม่มีการประดิดประดอยใด ทั้งหมดล้วนเป็นท่าที่ใช้ได้จริงและเรียบง่ายที่สุด ปัดป้อง เล็งจังหวะ แทง แล้วดึงกลับ

นับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งถ้วยชา ทหารฝ่ายหลู่หลีตกตายอยู่ตรงหน้าจางเจิ้นไห่กว่าสิบคนแล้ว

ความแตกต่างระหว่างแม่ทัพชั้นยอดกับทหารประจำการชัดเจน ตราบใดไม่ล้อมโจมตี วิ่งกรูเข้าด้านหน้าในทางแคบ ๆ ก็มีแต่ต้องตาย

เห็นสหายตกตายในมือศัตรู ทหารประจำการบางคนเริ่มมีความคิด พพวกเขาพุ่งเข้าไปพร้อมกันห้าคน อาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนคน แล้วโจมตีด้วยดาบ น่าเสียดายที่จางเจิ้นไห่ไม่ได้อยู่ตามลำพัง

เขามีองครักษ์ค่ายเทียนจีและหน่วยอาวุธลับที่เป็นหน่วยพลีชีพด้วยกันคอยปกป้องอยู่ข้าง ๆ บนหลังคาทั้งสองฝั่งก็ยังมีพลธนูซุ่มอยู่

หากมีผู้ใดกล้าลอบโจมตีจางเจิ้นไห่ พวกเขาย่อมถูกองครักษ์ค่ายเทียนจีที่อยู่ด้านหลังแทงสังหาร หรือไม่ก็ถูกพลธนูยิงตาย

ได้ยินคำพูดนี้ ความรู้สึกของรองแม่ทัพประจำการสงบลงเล็กน้อย แต่สถานการณ์การบาดเจ็บล้มตายที่แนวหน้าก็ยังทำให้เขากังวล กระทั่งหวาดกลัวอยู่บ้าง

“ฝ่ายตรงข้ามมีเพียงร้อยคน แต่กลับต้านทานการโจมตีของทหารนับพันได้ ยิ่งสู้ก็ยิ่งกล้าหาญ ขวัญกำลังใจผิดปกตินัก ข้าไม่อาจเข้าใจเลย”

เมื่อได้ฟังความข้องใจของรองแม่ทัพ หลู่หลีกลับพูดอย่างจริงจัง “เหตุที่ทหารของฉินเฟิงไม่เคยพ่ายแพ้ในการรบและพิชิตได้ทุกที่ที่โจมตี แท้จริงแล้วก็เพราะขวัญกำลังใจ ตอนนั้นที่เขาชิงอวี้ ฉินเฟิงมีทหารใต้บังคับบัญชาเพียงสองสามร้อยคน แต่กลับต้านทานกองทัพที่เข้าล้อมนับหมื่นคน แล้วยังหนีรอดออกไปได้ ชัดเจนว่าขวัญกำลังใจของทหารใต้บังคับบัญชาของเขามั่นคงไม่สั่นคลอน”

“แต่ปัจจัยเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญ คืนนี้ฉินเฟิงต้องตายแน่”

หลู่หลีมั่นใจในชัยชนะแล้ว แม้แต่การส่งทหารองครักษ์ออกไปก็ไม่จำเป็น เพียงแค่ทหารประจำการก็ทำให้ทหารชั้นยอดใต้บังคับบัญชาของฉินเฟิงตายได้ ถึงต้องสูญเสียมหาศาล แต่ตราบใดกำจัดฉินเฟิงได้ หลู่หลีก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ผลประโยชน์ที่สัญญาไว้กับทหารล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา ด้วยหลู่หลีรู้ชะตาของตัวเองดี หลังสังหารฉินเฟิง เขาเองก็จะถูกฮ่องเต้เป่ยตี๋ประหารเช่นกัน

ตั้งแต่ตัดสินใจลงมือ หลู่หลีก็เตรียมใจไว้แล้ว

แค้นที่บุตรถูกฆ่า ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้า แม้ต้องพ่ายแพ้ย่อยยับ ครอบครัวแตกสลาย ก็ไม่อาจหยุดยั้งความมุ่งมั่นในการล้างแค้นของหลู่หลีได้

ขณะนั้นเอง ข่าวดีถูกส่งมาจากแนวหน้า

“จู้กั๋ว ฝ่ายเราตีทางเข้าหมู่บ้านแตกแล้วขอรับ!”

ดวงตาของหลู่หลีพลันเป็นประกาย เขาถามทหารส่งสารว่า “สังหารแม่ทัพศัตรูได้หรือไม่?”

ทหารส่งสารมีท่าทีอึกอัก หลู่หลีเข้าใจแล้ว เขาไม่ได้ถามต่อ พอคาดเดาได้ว่า ‘ตีแตก’ เป็นวาจาเกินจริง แน่นอนว่าพลธนูฝ่ายฉินเฟิงที่ร่วมกันป้องกันคงจะใช้ลูกธนูหมด เพื่อลดการสูญเสีย แม่ทัพศัตรูจึงถอยร่นเข้าไปในหมู่บ้าน

เมื่อเข้าไปในหมู่บ้าน อาศัยบ้านเรือนประชาชน ศัตรูจะสามารถอาศัยทางแคบในหมู่บ้านทำการรบตามตรอกซอกซอยได้