บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 928

บทที่ 928 เปิดเผยความจริงทั้งหมด

เรื่องสำคัญของแคว้น ฉินเฟิงย่อมไม่อยากนำความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่…เขาก็มีอารมณ์ความรู้สึกเช่นกัน เมื่อโทสะพลุ่งพล่าน ก็ไม่สามารถควบคุมตนเองได้

สาเหตุที่ฉินเฟิงโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ นอกจากเหล่าทหารที่เป็นดั่งพี่น้องเสียชีวิต ยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง

นั่นก็คือ หลี่เซียวหลาน

หากไม่ใช่เพราะขวัญกำลังใจของเหล่าพี่น้องที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็ก และพละกำลังอันยอดเยี่ยม ทุ่มเทต่อสู้จนถึงที่สุด กระทั่งหนิงหู่มาช่วยเหลือ ไม่เพียงแต่ทุกคนจะต้องตาย แม้แต่หลี่เซียวหลานก็ไม่อาจรอดพ้น

เมื่อนึกถึงว่าหญิงอันเป็นที่รักต้องเผชิญกับอันตราย ฉินเฟิงก็ไม่อาจระงับโทสะในใจได้ อีกอย่างเขาก็วางแผนมานานแล้ว ตอนนี้มีโอกาสก็ถึงเวลาลงมือ ภัยพิบัติหิมะตกหนักในรอบร้อยปีนับเป็นเพียงโอกาสทอง

อีกทั้งกองกำลังของเป่ยตี๋ก็ถูกใช้ไปจนเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ฉินเฟิงกำลังจะฉวยโอกาสโจมตีเป่ยตี๋ให้ถึงแก่ชีวิต

เผชิญหน้ากับคำวิงวอนของเฉินซือ สีหน้าฉินเฟิงยังเรียบเฉย เขากล่าวอย่างจริงจังว่า “ท่านแม่ทัพเฉิน ทั่วทั้งเป่ยตี๋ท่านเป็นคนที่ข้านับถือที่สุด”

“ท่านสามารถรับได้และปล่อยวางได้ มีปัญญาเป็นเลิศ และรู้จักคิดเพื่อส่วนรวม”

“ความแค้นระหว่างท่านกับข้า เทียบกับหลู่หลีก็ไม่ด้อยไปกว่า แต่ท่านกลับสามารถวางความแค้นส่วนตัวไว้เบื้องหลัง ทุ่มเทเพื่อบ้านเมืองสุดกำลัง หากท่านเป็นคนของแคว้นต้าเหลียงข้า ท่านเพียงคนเดียวก็มีค่ามากกว่ากองทัพนับหมื่นคน”

“น่าเสียดาย พวกเราอยู่ฝ่ายตรงข้าม และหากท่านอยู่ในตำแหน่งของข้า ท่านก็คงจะตัดสินใจเหมือนกับข้า”

“ดังนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากแล้ว ข้ารู้ว่าท่านเข้าใจดี โอกาสตรงหน้า ข้าไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือ”

กล่าวถึงตรงนี้ ฉินเฟิงสูดหายใจลึก มองสำรวจศาลาว่าการอำเภอชิงซาน แล้วกล่าวขึ้น “ท่านคิดว่า ทำไมข้าถึงต้องมาที่อำเภอชิงซาน? เพียงเพื่อจัดหาโลงศพเท่านั้นหรือ?”

“แน่นอน การหาดลงศพเป็นเหตุผลสำคัญที่สุด เพราะข้าต้องขนศพของเหล่าพี่น้องที่เสียสละกลับไปยังอำเภอเป่ยซี เพื่อให้พวกเขาได้กลับคืนสู่บ้านเกิด”

“แต่ยังมีอีกเหตุผล…ข้าตั้งใจจะไม่ไปพบฮ่องเต้เป่ยตี๋ของท่านแล้ว”

“ฮ่า ๆๆ หากพระองค์จริงใจอยากพบข้า ช่วงเวลาที่ผ่านมาก็มีโอกาสมากมาย ทว่าเพิ่งมาเรียกตัวข้าเอาตอนนี้ ข้าย่อมรู้ว่าเป็นเพราะสถานการณ์ของแคว้นเป่ยตี๋ท่านเลวร้ายถึงที่สุดแล้ว จำเป็นต้องให้ข้าช่วยเหลือ ข้าเป็นคนแคว้นต้าเหลียง สองแคว้นเราเป็นศัตรูมาช้านาน ข้าจะช่วยพวกท่านด้วยความจริงใจได้อย่างไร?”

“หากท่านคิดจริง ๆ ว่าข้าเป็นคนที่ละทิ้งความแค้นและมีความรักอันยิ่งใหญ่ได้ ข้าก็คงผิดหวังในตัวท่านมาก”

“ความคิดไร้เดียงสาสมควรหายไปเสียตั้งแต่สองแคว้นจับอาวุธเผชิญหน้ากันแล้ว เพราะเมื่อหันอาวุธเข้าหากัน สุดท้ายพวกเราก็คือศัตรูคู่แค้นที่ต้องเอาชีวิตกัน”

รับรู้ถึงสายตานิ่งเรียบของฉินเฟิง เฉินซือซวนเซถอยหลังสองก้าว รู้สึกได้เลยว่า เขากับฮ่องเต้เป่ยตี๋ไร้เดียงสานัก หลู่หลีส่งทหารมาลอบสังหารฉินเฟิง เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะชดเชยง่าย ๆ ได้อย่างไร?

พวกเขาเจรจาร่วมมือเรื่องต่าง ๆ กับฉินเฟิงก็เหมือนเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้ายมาตั้งแต่แรก ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง รอบคอบอย่างที่สุด เพราะหากความผิดพลาด ผลที่ตามมาย่อมไม่อาจรับไหว

อีกทั้งฉินเฟิงมาอยู่แคว้นเป่ยตี๋นานเพียงนี้ ย่อมสำรวจตรวจสอบเป่ยตี๋ละเอียดทุกการเคลื่อนไหว ในใจของเขาคงมีมาตรฐานวัดอยู่แล้ว

ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ฉินเฟิงจดจำไว้ในใจครบถ้วน ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเขาสูญเสียความเชื่อมั่นทั้งหมดที่มีต่อเป่ยตี๋ไปแล้ว และเขาตัดสินใจใช้วิธีการอื่นเพื่อบรรลุเป้าหมายทางของเขา

ฉินเฟิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “หากทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี อาวุธเหล่านี้จะถูกใช้เพื่อสนับสนุนกองกำลังกบฏในที่ต่าง ๆ หากไม่ราบรื่น ก็จะกลายเป็นเสบียงสำรองสำหรับพวกเราที่ต้องตั้งรับในเมือง”

“ตั้งแต่ข้าก้าวเข้าสู่ดินแดนของแคว้นท่านก็ถูกกำหนดให้ต้องเดินบนเส้นด้าย ข้าจำเป็นต้องเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้”

เฉินซืออดนึกย้อนไปถึงตอนที่ฉินเฟิงไปถึงเมืองหลวงเป่ยตี๋ไม่ได้ ด้วยสิ่งแรกที่เขาทำก็คือ สั่งให้ผู้ใต้บัญชาขุดอุโมงค์ใต้ดินของจึดพักม้า และเขาก็ได้ใช้อุโมงค์ยามคับขัน แสดงละครแล้วหลบหนีอย่างแนบเนียน

ตอนนี้ฉินเฟิงเปลี่ยนโรงเก็บการค้าในฉางสุ่ยให้เป็นคลังอาวุธก็เข้าใจ อย่างไรชายผู้นี้ไม่เคยทำศึกที่ไม่มั่นใจ แต่เมื่อเขาชักอาวุธ ก็หมายความว่า เขาลับคมดาบรอมานานแล้ว

เฉินซือส่ายหน้าไม่หยุดพลางทอดถอนใจ “ฮ่า ๆๆ เจ้ามั่นใจว่าสงครามฤดูหนาวคราวนี้พวกข้าจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอนหรือ?”

ฉินเฟิงสูดหายใจลึก สายตาพลันเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ “แน่นอน! และจะแพ้อย่างรวดเร็วด้วย!”

“ข้ามาอยู่ในแคว้นเป่ยตี๋ของพวกท่านนานเพียงนี้ สถานการณ์ของแคว้นเป่ยตี๋เป็นเช่นไร ข้าย่อมเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว การกระทำรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของหลู่หลี การสมคบคิดทั้งภายในและภายนอกของหน่วยนกฮูกราตรี ประชาชนนับไม่ถ้วนที่ตายจากภัยหนาวรุนแรง แม้แต่เรื่องที่ฝ่าบาทเป่ยตี๋มอบหมายการเมืองของแคว้นที่เป็นเรื่องสำคัญยิ่งให้องค์หญิงจิ่งฉือจัดการ ทั้งหมดเพียงพอที่จะแสดงเห็นได้ว่า อำนาจการปกครองของฮ่องเต้เป่ยตี๋ตกต่ำเพียงใดแล้ว”

“แล้วยิ่งองค์หญิงจิ่งฉือร่วมมือกับข้าได้ราบรื่น ก็ยิ่งเป็นการพิสูจน์ว่าแคว้นเป่ยตี๋ของพวกท่านไม่มีคนที่ใช้การได้อีก!”

“หากเผชิญหน้ากับแคว้นทรงอำนาจของพวกท่านในฤดูร้อน กองทัพชายแดนเหนือต้าเหลียงข้าคงทำได้เพียงตั้งรับ ทว่าตอนนี้คือฤดูหนาว แคว้นเป่ยตี๋เผชิญปัญหาทั้งภายในและภายนอก ก้าวเดินอย่างยากลำบาก ขณะที่กองทัพชายแดนเหนือของข้าสะสมกำลัง กินอิ่มนอนอุ่น และวนเวียนอยู่แถบซางโจว จัวโจว พรรคฮ่องเต้นอกอำนาจก็เป็นที่รู้จักทั่วหล้า”

“ท่านแม่ทัพเฉิน ท่านกล้าทุบอกรับรองหรือไม่ว่า สงครามฤดูหนาวคราวนี้ พวกเจ้าจะเป็นผู้ชนะ?”