บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 962

บทที่ 962 กองทัพพลาธิการเข้าสู่สนามรบ

การตัดการติดต่อระหว่างภายในและภายนอก ตัดน้ำและอาหาร ค่อย ๆ ทำให้ทหารที่ป้องกันอยู่ภายในตายอย่างช้า ๆ

น่าเสียดายที่สถานการณ์สงครามเร่งด่วน วิธีที่ดีที่สุดกลับกลายเป็นวิธีที่ใช้ไม่ได้ การรบคราวนี้เฉินซือเหมือนมัดมือมัดเท้าตัวเองเสียแล้ว

นับตั้งแต่เริ่มโจมตีเมืองผ่านไปไม่ถึงสองชั่วยาม ประเมินคร่าว ๆ ตามรายงานจากแนวหน้า ทหารเป่ยตี๋มีผู้บาดเจ็บเสียชีวิตกว่าสองพันคนแล้ว!

สนามรบ? ไม่ใช่ ชัดเจนว่าคือเครื่องบดเนื้อ!

ขณะนั้นเอง จิ่งเผิงวิ่งเข้ามาทั้งตัวเปื้อนเลือด แล้วตะโกนว่า “ท่านแม่ทัพ รีบถอนทัพเร็วเข้า ไม่สามารถบุกโจมตีต่อไปได้อีกแล้ว ความสูญเสียของเราและศัตรูไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน!”

“ทหารของพวกเราบาดเจ็บล้มตายนับร้อย ในขณะที่ทหารฝ่ายศัตรูแทบไม่มีผผู้ใดได้รับบาดเจ็บเลย”

“ทหารฝ่ายศัตรูติดอาวุธครบมือ พร้อมรับมือกับพวกเรา ทหารของพวกเราสูญเสียไปมากมาย แต่การโจมตีไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง”

เฉินซือเริ่มลังเลว่าจะถอนทัพหรือไม่มานานแล้ว เมื่อจิ่งเผิงกลับมาพูดเช่นนี้ เฉินซือจึงตัดสินใจได้ เขาเร่งสั่งการเสียงต่ำ “ส่งคำสั่งของข้า ถอนทัพ ค่อย ๆ ถอยออกมาเป็นกลุ่ม!”

พอเห็นเฉินซือสั่งการถอนทัพ จิ่งเผิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารีบส่งทหารทั้งหมดของตนออกไปแจ้งข่าวแก่เหล่าทหารที่ยังคงต่อสู้อยู่โดยเร็วที่สุด

ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะเฉินซือ โยนดาบสงครามที่เปล่งประกายในมือลงบนพื้น ถอดหมวกเกราะออก แล้วโยนทิ้ง หอบหายใจเฮือกใหญ่

“เมืองนี้ ไม่อาจบุกตรง ๆ ได้!”

“ท่านแม่ทัพ เราต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ หาไม่…”

ไม่ทันที่จิ่งเผิงจะพูดจบ เฉินซือโบกมือ แล้วกล่าวอย่างจนใจว่า “ความยากลำบากของศึกคราวนี้ ข้ารู้ดีแต่แรกแล้ว”

“ทหารป้องกันของศัตรูมีอาวุธยุทโธปกรณ์ดีเยี่ยม ขวัญกำลังใจมั่นคง มีฉินเฟิงคอยบัญชาการ ยิ่งไปกว่านั้นยังสะสมเสบียงไว้มาก รวมถึงมีข้อได้เปรียบจากเครื่องยิงหินและหน้าไม้ยักษ์ การบุกตรง ๆ ล้วนเป็นการหาเรื่องใส่ตัว”

“ประเมินอย่างระมัดระวัง หากต้องการบุกชิงเมืองฉางสุ่ยให้ได้อย่างน้อยต้องสูญเสียทหารหมื่นคน… หรืออาจจะหลายหมื่นคน ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นจะเป็นการฆ่าศัตรูพันคน เสียทหารของเราหมื่นคน อย่างไรก็ไม่คุ้มค่า”

“แต่การรบของกองทัพศัตรูทางใต้เป่ยตี๋เรารวดเร็วและรุนแรง หากไม่สามารถยึดเมืองฉางสุ่ยได้ เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างดุเดือดของกองทัพศัตรูทางใต้ ข้าเกรงว่า…”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินซือชะงัก ในใจเต็มไปด้วยความจนปัญญา

เขารู้ดีว่าฉินเฟิงวางแผนมานาน พลังและเจตนาฆ่าที่แท้จริงได้แสดงออกมาอย่างเต็มที่แล้ว

เฉินซือพอรู้ว่าฉินเฟิงคงทุ่มเงินมหาศาลที่ยากจะจินตนาการได้ลงไปในสงครามฤดูหนาวคราวนี้ อาจถึงขั้นใช้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีจนหมดเกลี้ยงเพื่อจะทำสงครามฤดูหนาวกลายเป้นสงครามบดขยี้อย่างถึงที่สุด

ไม่ต้องพูดถึงเมืองฉางสุ่ยตรงหน้าที่มั่นคงดุจถังเหล็ก แม้แต่กองทัพใหญ่ที่บุกโจมตีทางใต้ก็ร่ำรวยจนทำให้ผู้คนต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กองทัพหลักนับหมื่นคนติดอาวุธด้วยม้าศึกที่เหนือความคาดหมาย ความเร็วในการเคลื่อนพลไม่แพ้แม้แต่กองกำลังทหารม้า

ไร้เหตุผลสิ้นดี!

จิ่งเผิงที่ตั้งใจจะสร้างผลงานและชื่อเสียงต้องพบกับความพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าเมืองฉางสุ่ย หลังจากสูญเสียกำลังพลไปมากเขาก็ตื่นจากความฝัน

ตามแผนการของหลี่จาง หมิงอ๋องนำกองทัพปีกซ้ายและขวา พร้อมด้วยการคุ้มกันจากพรรคสนับสนุนฮ่องเต้นอกอำนาจเข้าสู่ใจกลางเมืองจัวโจวได้อย่างง่ายดาย และรุกโจมตีป้อมปราการเล็ก ๆ และเมืองต่าง ๆ ตามเส้นทางเดินทัพของกองทัพหลัก

ป้อมปราการเล็ก ๆ มีทหารรักษาการณ์ไม่ถึงร้อยคน แทบไม่มีการป้องกันเมืองใด ๆ เมื่อเผชิญหน้ากับกองกำลังที่เหนือกว่าหลายพันคน พวกเขาย่อมแตกกระเจิงไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากยึดป้อมปราการได้ หมิงอ๋องก็ทิ้งทหารร้อยคนไว้เพื่อรักษาป้อม แล้วเคลื่อนพลบุกโจมตีป้อมถัดไป

ช่วงเวลาเดียวกัน ชายฉกรรจ์หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ภายใต้การคุ้มครองของกองทัพ พวกเขาทยอยเข้าสู่เมืองจัวโจว เข้าไปยังป้อมปราการที่ถูกยึดครองไว้ก่อนหน้านี้ ทำการก่อสร้างป้อมปราการอย่างรวดเร็ว สิ่งป้องกันชั่วคราวเรียกได้ว่า ‘หยาบ’ แต่ก็ยังสามารถใช้ป้องกันการโจมตีจากคนหลายร้อยหรือแม้แต่พันคนได้

สิ่งสำคัญที่สุดคือ แม้ว่าสิ่งป้องกันจะมีคุณภาพต่ำ แต่ก็สามารถสร้างได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อสิ่งป้องกันแรกสร้างเสร็จเกือบสมบูรณ์ ชายฉกรรจ์ที่เรียกว่า ‘ทหารช่าง’ ภายใต้การคุ้มครองของทหาร รีบเคลื่อนไปยังป้อมปราการถัดไป และทำซ้ำแบบเดียวกันไปเรื่อย ๆ ตามเส้นทาง

สิ่งป้องกันหนึ่งแห่งสามารถสร้างเสร็จได้ภายในครึ่งวัน หลังจากกองกำลังหลักของทหารช่างจากไป ทหารช่างที่เหลือยี่สิบคนจะยังคงซ่อมแซมและเสริมความแข็งแกร่งให้กับสิ่งป้องกัน และพักอยู่ในจุดยึดชั่วคราวร่วมกับทหารหนึ่งร้อยคนที่ประจำการอยู่

เส้นทางการโจมตีที่ฉีกเมืองจัวโจวมีกองพลใหญ่ห้ากองเคลื่อนที่ผ่านไปตามลำดับ กองทัพทหารม้าเบาซึ่งเป็นหน่วยที่เร็วที่สุดมุ่งหน้าไปยังเมืองต้าฉีเต็มกำลัง กองกำลังหลักตามมาติด ๆ หมิงอ๋องนำทัพโจมตีและยึดฐานที่มั่นไปตลอดทาง แม้จะรุกคืบลึกเข้าไปเรื่อย ๆ และทิ้งทหารร้อยคนไว้ประจำการณ์ทุกครั้งที่ยึดฐานที่มั่นได้ แต่จำนวนทหารในกองทัพโจมตีกลับไม่ได้ลดลงเลย

เพราะระหว่างทาง กองกำลังเคลื่อนที่เร็วขององครักษ์ค่ายเทียนจีและทหารที่ตามมาทีหลังจะคอยมาเสริมกำลัง เข้าสู่กองทัพโจมตีอย่างต่อเนื่อง

กองพันที่สี่คือหน่วยทหารช่างที่รับผิดชอบการก่อสร้างการป้องกันป้อมปราการที่ยึดได้

ส่วนกองสุดท้ายคือกองทัพพลาธิการที่ประกอบด้วยชายฉกรรจ์จำนวนมากและทหารเล็กน้อย ลากรถม้าบรรทุกเสบียงจำนวนมหาศาล เคลื่อนเข้าสู่สนามรบอย่างไม่ขาดสาย