บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 985

บทที่ 985 บ้านชั่วคราว

ขณะที่กองทัพรบไกลเป่ยซีกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับกองพลพญาอินทรี อำเภอฉางสุ่ยก็ได้ต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์

ฉินเฟิงที่กำลังดูแลความเป็นอยู่ของหลี่เซียวหลานในเรือนหลัง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนของหนิงหู่ดังมาจากลานหน้าเรือน

“พี่ฉิน ๆ เจ้าหายไปที่ใด? ออกมาเร็ว ๆ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”

ได้ยินเสียงของหนิงหู่ ฉินเฟิงหงุดหงิดอยู่บ้าง “เจ้าเสือน้อยนี่ เจ้ามาตะโกนโหวกเหวกอะไรกัน ถ้าทำให้เซียวหลานของข้าตกใจ ข้าจะสั่งสอนเสียให้หลาบจำเชียว!”

หลี่เซียวหลานที่กำลังนอนอยู่บนเตียงได้ยิน แก้มพลันร้อนผ่าว นางเอ่ยเสียงเบา “เฟิงเอ๋อร์ แม้ข้าจะเบื่ออาหารมาหลายวัน แต่แค่หาสาเหตุได้ก็สามารถรักษาได้ ร่างกายข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่เฝ้าข้าทั้งวันทั้งคืนเช่นนี้”

“ฉางสุ่ยกว้างใหญ่ต้องพึ่งพาเจ้า แต่เจ้ามัวแต่วุ่นวายกับเรื่องชู้สาวจะเป็นแบบอย่างที่ดีได้อย่างไร?”

หลี่เซียวหลานตักเตือน ฉินเฟิงกลับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “จะกลัวอะไรเล่า? การที่บุรุษดูแลภรรยาเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามครรลองฟ้าดิน ดีกว่าพวกอยากจะดูแล แต่ไม่มีโอกาสตั้งเป็นไหน ๆ”

“ตอนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มก็ไม่สำคัญเท่าเจ้า”

“ภารกิจของเจ้าตอนนี้คือการพักฟื้นให้ดี ข้าจะต้องเลี้ยงดูปูเสื่อเจ้าให้กินอิ่มนอนอุ่น ตัวขาวอวบอิ่ม”

หลี่เซียวหลานที่มีนิสัยเย็นชามาแต่ไหนแต่ไรหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ฉินเฟิงไม่ใช่คนชอบพูดคำหวาน แต่คำพูดของเขากลับมีพลังทำลายล้างมากกว่าคำหวานเสียอีก เป็นถ้อยคำที่แทงเข้าไปในหัวใจของคนฟังได้พอเหมาะพอดี

หลี่เซียวหลานฝืนกลั้นความสุขท่วมท้น เสียงอ่อนโยนกล่าวว่า “หากข้ากลายเป็นคนขาวอวบอ้วน เจ้าจะยังต้องการข้าอยู่หรือไม่”

ฉินเฟิงโบกมือ กล่าวหนักแน่นโดยไม่ต้องคิด “อ้วนสิดี!”

“อ้วนแล้วคลอดบุตรง่าย!”

หลี่เซียวหลานยิ่งเขินอาย นางคว้าแขนเสื้อฉินเฟิง แล้วดึงเขาขึ้นมาหา ก่อนจะผลักเขาออกไปข้างนอก “เจ้าอย่ามัวล้อข้าเล่นเลยรีบออกไปเถิด เรื่องสำคัญต้องมาก่อน ต่อไปหากไม่มีเรื่องใหญ่ เจ้าไม่จำเป็นต้องวิ่งมาเรือนหลัง ข้ามีพี่หญิงใหญ่กับพวกเซียงเซียงดูแล เจ้ายังกังวลว่าข้าจะถูกรังแกอีกหรือ?”

“ดอ้ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกให้ชัดเจน”

“แม้ว่าตอนนี้ข้าจะตั้งครรภ์แล้ว แต่เด็กหนิวเอ้อร์…”

ไม่ทันที่หลี่เซียวหลานจะกล่าวจบ ฉินเฟิงก็ตบอกรับรองว่า “วางใจเถิด หนิวเอ้อร์ก็คือคนตระกูลฉินเราแล้ว ข้าย่อมจะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม”

“แต่ตอนนี้เขายังไม่สามารถให้หนิวเอ้อร์ใช้แซ่ฉิน เรื่องนี้ต้องให้ท่านพ่อท่านแม่ของเราเห็นชอบเสียก่อน”

เด็กคนอื่น ๆ หรือ? ฉินเฟิงยังอยากมีลูกอีกกี่คนกัน?

แล้วท่านพ่อท่านแม่ของพวกเรา…แม้ว่าหลี่เซียวหลานจะปฏิบัติต่อฉินเทียนหู่กับฉินเฉิงซื่อเป็นบิดามารดามาตลอด และเรียกพวกท่านว่าท่านพ่อท่านแม่อยู่เสมอ แต่ไม่รู้ทำไม พอได้ยินฉินเฟิงเรียกว่า ‘ท่านพ่อท่านแม่ของเรา’ ถึงได้เขินอายเช่นนี้

หลี่เซียวหลานคว้าหมอนขึ้นมาปาใส่ฉินเฟิง

ฉินเฟิงกลัวว่าหลี่เซียวหลานจะโกรธจนกระทบลูกน้อย เขาไม่กล้ากล่าวสิ่งใดอีก ได้แต่ยิ้มทะเล้นแล้ววิ่งหนีไป

พอออกมาลานบ้านก็บังเอิญเจอกับเสิ่นชิงฉือ

นับตั้งแต่รู้ว่าหลี่เซียวหลานตั้งครรภ์ หน้าที่ดูแลหนิวเอ้อร์ก็กลายเป็นของเสิ่นชิงฉือ แม้ว่าปกติเสิ่นชิงฉือจะเย่อหยิ่ง แต่ในใจกลับชอบเด็กมาก นางดูแลหนิวเอ้อร์อย่างดี ถึงขนาดที่แม่แท้ ๆ ยังวางใจ ทั้งวันไม่ได้เจอหนิวเอ้อร์ก้ยังสบายใจ เสิ่นชิงฉืออุ้มหนิวเอ้อร์ เหลือบมองฉินเฟิงที่วิ่งเข้ามา ก่อนจะก้าวเข้าห้อง ทว่าฉินเฟิงคว้าแขนนางเอาไว้เสียก่อน

“เจ้าเพิ่งร้องโหยหวนเรียกข้าไม่ใช่หรือ?” ฉินเฟิงถามอย่างหงุดหงิด

หนิงหู่ยิ่งวางท่า เขาวางเท้าทั้งสองข้างไขว้กันบนโต๊ะ มือหนึ่งรองท้ายทอย อีกมือหนึ่งถือน่องไก่ แล้วกล่าวสบายอารมณ์ว่า “พี่ฉิน เจ้าต้องขอบคุณข้าแล้ว”

ฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามด้วยความสงสัย “ขอบคุณเจ้าเรื่องใด?”

หนิงหู่เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มใบหน้า แล้วกล่าวว่า “ชู้รักของเจ้าจากเป่ยตี้มาหา ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าปิดบัง แล้วคุณหนูสามโกรธขึ้นมา เจ้าคงลำบากแล้ว ฮ่า ๆๆๆ”

แต่ฉินเฟิงจะมีชู้รักที่เป่ยตี๋ได้อย่างไร? แม้ว่าจิ่งเชียนอิ่งจะเป็นคนเป่ยตี๋ แต่ความสัมพันธ์กับฉินเฟิงก็เปิดเผยตรงไปตรงมา เจ้าเสือเหม็นสาบนี้ถึงจะโง่อย่างไรก็คงไม่ใช้คำว่า ‘ชู้รัก’ เรียกจิ่งเชียนอิ่งกระมัง

พอเห็นฉินเฟิงงุนงงสับสน หนิงหู่ยิ่งสนุก เขาหัวเราะร่าแล้วกล่าวว่า “ฮ่า ๆๆ ยังจะมาแกล้งไขสือหรือ? เรื่องของเจ้ากับองค์หญิงจิ่งฉือแห่งเป่ยตี๋ไม่ใช่ความลับแล้ว”

องค์หญิงจิ่งฉือ?

ฉินเฟิงลุกพรวด จ้องหนิงหู่ตาเขม่งพลางโต้แย้งสุดกำลัง “หนิงหู่ เจ้าจะมาใส่ความข้าได้อย่างไร? ข้ากับองค์หญิงจิ่งฉือล้วนบริสุทธิ์ใจ ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ เกินเลยไปกว่ามิตรภาพ!”

“ความจริง ที่ผ่านมาข้าเพียงใช้ประโยชน์จากนางเท่านั้น”

ขณะกล่าวฉินเฟิงยิ่งไม่มั่นใจ เสียงก็ค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ ไม่ใช่ว่าเขากับองค์หญิงจิ่งฉือมีอะไรกันจริง ๆ แต่คำพูดของหนิงหู่เตือนสติฉินเฟิง

ได้ยินมาว่าสตรีที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนไหวเป็นที่สุด แม้ว่าฉินเฟิงกับองค์หญิงจิ่งฉือจะไม่มีนอกใน แต่หากหลี่เซียวหลานรู้เข้า ก็คงอธิบายให้เข้าใจได้ยาก

คิดถึงตรวนี้ฉินเฟิงเหมือนจะต้องขอบคุณหนิงหู่จริง ๆ