ร่างของทรายทองรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อเมธวัฒน์วางหล่อนลงบนเตียงนุ่ม

“คุณเมธ... ออกไปเถอะค่ะ”

“ไม่ไปไหนล่ะ จะอยู่กับเธอที่นี่แหละ”

เขาส่ายหน้าและทรุดตัวลงมานั่งข้างๆ หล่อนรีบกระเถิบหนี แต่เขาคว้าแขนเอาไว้

ฝ่ามือของเมธวัฒน์เคยแข็งกระด้างกับหล่อน แต่ยามนี้มันกลับนุ่มนวลแตกต่างออกไป มันส่งความอบอุ่นเข้ามาในร่างสาวมากมายเหลือเกิน

หล่อนช้อนตาขึ้นมองเขา หยาดน้ำตาใสๆ คลอเบ้า ทำไมหล่อนถึงใจแข็งกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้สักที ทั้งๆ ที่เขาก็แสนจะร้ายเหลือเกิน

“คุณเมธ... อย่าทำให้ทราย... เจ็บมากไปกว่านี้เลยค่ะ”

เขายกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของหล่อน นิ้วยาวเกลี่ยหยาดน้ำตาให้แผ่วเบา ก่อนจะก้มลงจูบที่แก้มนวลทั้งสองข้างด้วยกิริยาแสนสุภาพ ไม่มีคำด่าทอว่าร้ายจากเขาอีกแล้ว...

“ฉันขอโทษ”

หล่อนหลบสายตา สะอื้นแผ่วเบาในอก “ทรายไม่เคยโกรธคุณเมธหรอกค่ะ คุณเมธไม่ต้องขอโทษทราย... ไม่จำเป็นเลย”

“ยิ่งเธอพูดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกผิด”

เมธวัฒน์ก้มหน้าลง ร่างกำยำสะท้านเล็กน้อย จนทรายทองรู้สึกได้

“ฉันทำร้ายเธอ... ทำร้ายเธอเพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกเข้มแข็ง ฉันไม่น่าทำแบบนั้นเลย”

“คุณเมธ...”

เขาเงยหน้าขึ้น และคว้ามือของหล่อนมากุมเอาไว้ “ยกโทษให้ผู้ชายอ่อนแออย่างฉันได้ไหมทรายทอง ได้โปรด... ให้อภัยฉัน...”

“ทรายบอกแล้วไงคะว่าไม่เคยโกรธคุณเมธ”

“แม้ว่าฉันจะข่มเหงเธออย่างนั้นหรือ”

หญิงสาวก้มหน้าซ่อนน้ำตาเอาไว้ และก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรเอาไว้อีก

“ทรายยินดีให้ ถ้ามันจะทำให้คุณเมธมีความสุข”

“โธ่ ทราย...” เขากระชากหล่อนเข้าไปกอดแนบอก “ฉันเลวจริงๆ”

หญิงสาวดันตัวออกห่างจากเขา

เขาจ้องหน้าหล่อนนิ่ง มองด้วยความรู้สึกแท้จริงจากหัวใจ

“ก็นี่ไง... ฉันกำลังขอผู้หญิงที่ฉันรักแต่งงาน”

หล่อนอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเศร้าๆ เพราะไม่คิดว่าจะใช่ตัวเอง

ทรายขออวยพรให้คุณเมธกับ...” หล่อนพูดเจือสะอื้น ไม่อาจจะปกปิดความเจ็บปวดเอาไว้ได้

“แต่งงานกับฉันนะทรายทอง”

เสมือนพื้นใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน หล่อนมองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนก สมองทำงานช้าลงราวกับกำลังจะหลับใหล

“ฉันขอเธอแต่งงานอยู่นะทรายทอง... ทำไมไม่พูด ไม่ตอบตกลงล่ะ”

“คุณเมธ... ทราย... ทรายไม่เข้าใจ...”

“มันไม่ได้เข้าใจอะไรยากเลยนะทรายทอง ก็แค่ตอบว่าตกลงเท่านั้นเอง” เขาก้มลงจูบปากอิ่มเนิ่นนานก่อนจะพูดชิดปากอิ่มอีกครั้ง

“ตอบว่าตกลงสิ ตกลงแต่งงานกับฉัน”

“ทราย... ทราย...”

“ไม่รู้ล่ะ ถึงเธอไม่ตกลง เธอก็ต้องแต่ง เพราะฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เธอรอดเงื้อมือของฉันอีกแล้ว”

คราวนี้สมองของหล่อนประมวลผลจบแล้ว หญิงสาวเผยอปากค้างเติ่ง

“คุณเมธ... จะแต่งงานกับทราย...?!”

“ใช่...”

“แต่... แต่คุณเมธไม่ได้รักทราย”

คนตัวโตหัวเราะร่วน ยกร่างอรชรของภรรยาทางพฤตินัยขึ้นมาไว้บนตัก ก่อนจะซุกหน้าลงกับทรวงอกอวบ

“ถ้าไม่รักจะแต่งงานด้วยทำไมล่ะ”

“คุณเมธ!”

“รักมานานแล้วด้วย รู้ไหม”

เขาพูดให้หล่อนตกใจและแปลกใจอีกแล้ว

“นี่มันอะไรกันคะ ทำไม... ทำไมทรายรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไป”

เขาส่ายหน้ายิ้มๆ ดวงตากวาดมองทั่วใบหน้าของเมียรัก

ในเมื่อฉันอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ และก็บอกว่ารักเธอจริงๆ”

“ฉันรักเธอนะ ทรายทอง”

เขาสารภาพ... บอกในสิ่งที่หล่อนไม่เคยคาดฝันว่าจะได้ยินจากปากของเขาออกมา

“ทราย... ทรายไม่เคยคิดมาก่อนว่าคุณเมธจะรักทรายได้ คุณเมธเกลียดทราย...”

เขาส่ายหน้าน้อยๆ พลางระบายยิ้มเศร้า “ฉันเป็นคนชอบซ่อนความรู้สึก และก็มักจะแสดงทุกอย่างออกมาตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริงเสมอ”

“คุณเมธ...”

หัวใจสาวพองฟู และเหลือเชื่อนักกับสิ่งที่กำลังได้ยิน นี่หล่อนฝันไปหรือเปล่านะ

มันก็คือสิ่งที่ฉันสร้างมันขึ้นมา ฉันทำเป็นเกลียดเธอ

“ทราย... ทรายไม่เคยรู้มาก่อนเลย” หล่อนครางเสียงเบาหวิว

“เธอจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อคุณแม่คนที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เล็กยังดูไม่ออกเลย นี่ถ้าฉันไม่ฉลาดจนสอบติดเป็นนายแพทย์ ฉันก็คงจะเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงนั่นแหละ”

Bình Luận ()

0/255