เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3055

ร่างหลักของผู้นำพรรคกลับไปที่ตั้งหลักของพรรคกระดูกโอฬารที่อยู่ในโลกของเขียน เมื่อเขา
กลับมา ร่างเงาที่อยู่ที่นั่นมาตลอดหลายปีก็หายไป มันกลายเป็นบอลแสงก่อนที่จะหายเข้าไปใน
ร่างหลักของเขาเสื้อคลุมสีดำขนาดใหญ่ที่บดบังใบหน้าของเขาจนมองไม่เห็น ดังนั้นจึงไม่มีใครจำเขาได้แม้ว่า
จะมองก็ตามผู้นำพรรคก็ใจเย็นลงแล้ว จิตใจของเขาดูเหมือนจะกลับมาสงบ ไม่มีใครเชื่อมโยงเขากับคนที่
บ้าคลั่งขณะบินอยู่บนอวกาศก่อนหน้านี้ได้และทำลายทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าของเขาได้‘พี่ใหญ่ เป็นเช่นไรบ้าง ? เจออะไรหรือไม่?’ เด็กไร้หัวใจกำลังรออยู่ข้าง ๆ อย่างใจจดใจจ่อ เอ่ย
ถามทันทีที่ผู้นำพรรคกลับมา

ผู้นำพรรค์ยืนอยู่ที่นั่นเงียบ ๆ หันหน้าไปทางอวกาศ เขาไม่ได้ตอบคำถาม เขาไม่ตอบสนองเลย

ท่าทางของเขาทำให้เด็กไร้หัวใจกังวลมากขึ้นไปอีก ‘พี่ใหญ่ พูดอะไรหน่อยสี ท่านพบอะไรโน
ที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก ? ‘

ผู้นำพรรคไม่ตอบ เขายังคงเงียบ

เด็กไร้หัวใจหมดความอดทน ‘พี่ใหญ่ หยุดทำให้ข้ากังวลได้แล้ว ตอบข้าสักที ถ้าท่านเงียบอย่างนี้
ข้าต้องไปยังที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกด้วยตัวเอง’

‘เจ้าไม่จำเป็นต้องไป! ‘คราวนี้ในที่สุดผู้นำพรรคก็พูดขึ้นมา เขาพูดมันอย่างจริงจัง

เด็กไร้หัวใจสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ด้วยน้ำเสียงของผู้นำพรรค จิตใจของเด็กไร้หัวใจก็จมลง
เขาหันกลับมาและจ้องไปที่ผู้นำพรรคอย่างแน่วแน่‘ข้าเห็นเจี้ยนเฉินบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น แต่เขายังรุ่งโรจน์
อีกด้วย’ เสียงของผู้นำพรรคดังมากขึ้น มันเยือกเย็นอย่างมาก‘ห๊ะ ! ‘ สีหน้าของเด็กไร้หัวใจเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจับต้นขาของผู้นำพรรคแน่น และเงยหน้า
มองผู้นำพรรคที่สูงกว่าเขาถึงเท่าตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงที่น่าตกใจ ท่านพูดอะไร ?
ท่านพูดว่า ? เจี้ยนเฉินยังไม่ตาย ? เขายังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ ?’ข่าวนี้ไม่ต่างจากสายฟ้าที่ฟาดใส่เด็กไร้หัวใจ มันทำให้เขาวิงเวียนและอารมณ์ของเขาก็แปรปรวน
เขาสูญเสียความเยือกเย็นทันที‘ถูกต้อง เขายังไม่ตาย พวกเราใช้เวลาหลายศตวรรษในการรอคอยอย่างเปล่าประโยชน์’ ผู้นำ
พรรคถอนหายใจ ทันทีที่เขานึกถึงสิ่งที่พวกเขาสองคนพูดตลอดสองศตวรรษที่ผ่านมา เขาก็รู้สึก
ย่ำแย่อยู่ภายใน

ไร้เตียงสานัก พวกเขาไร้เตียงสาเกินไป ไม่ใช่แค่ไร้เตียงสา แต่ยังโง่เขลาอีกด้วย

‘เย้อ!’ ผู้นำพรรคถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เช่นเดียวกับคำว่า ยิ่งคาดหวังมากเท่าไร มันก็ยิ่ง
ผิดหวังมากเท่านั้น เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าตอนนี้ความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร*เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นกับตาว่าเขาถูกพาไปที่นั่นด้วยตัวเอง และพลังของลมที่
น่านับถือก็พุ่งมาจากระยะไกลเพื่อสังหารปรมาจารย์หมึกคราม มันเป็นไปไม่ได้ที่เจี้ยนเฉินจะยัง
ไม่ตาย เขารอดไม่ได้ ข้าไม่เชื่อสิ่งนี้ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะรอดจากเงื่อมมือของลมที่น่านับถือ’ เด็กไร้
หัวใจก็เดินทางไปเช่นกัน ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างชั่วร้าย ขณะดวงตาของเขาส่องแสงสีแดง
มันยิ่งสว่างเมื่อเขาโกรธ และไม่เต็มใจที่จะยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้‘อันที่จริง ถ้าเจ้าคิดให้ดีในเรื่องนี้ เนื่องจากเจี้ยนเฉินเป็นผลวิถีของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา
เห็นได้ชัดว่าจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดาต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของเขา ท้ายที่สุดมันก็
เกี่ยวข้องกับวิถีของเขา เมื่อพูดถึงสิ่งสำคัญอย่างนี้ มันก็จะไม่มีใครประมาทเลย พวกเขา
จะเตรียมการทั้งหมดที่พวกเขาสามารถทำได้อย่างแน่นอน ส่งผลให้เจี้ยนเฉินก็มียันต์ป้องกันจาก
จอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา ด้วยยันต์ของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา ก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับ

ความปลอดภัยผลวิถีของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไปผจญภัยในมิติโกลาหลก็ตาม’

‘ลมที่น่านับถือนั้นทรงพลังมาก แต่เขาไม่มีเทียบได้กับจอมปราชญ์สูงสุด เจี้ยนเฉินมีพลังป้องกัน
บางอย่างจากจอมปราชญ์สูงสุด ดังนั้นจึงสมเหตุสมผลที่ลมที่น่านับถือไม่อาจฆ่าเขาได้1 ผู้นำ
พรรคพูดอย่างช้า ๆ เขารู้สึกหดหู่และจิตใจย่ำแย่ ‘ไร้หัวใจ เราไร้เดียงสาเกินไป เราเพ้อฝัน
มากเกินไป’‘ไม่ มันไม่ควรจะเป็นอย่างนั้น มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น’ เด็กไร้หัวใจคุกเข่าลงกับพื้นและชกพื้น
อย่างต่อเนื่อง พลังที่ชกในแต่ละครั้งนั้นรุนแรงมากจนได้ยินเสียงกระดูกแตกและทิ่มเนื้อออกมา
พายุพลังงานที่เกิดจากแรงกระแทกก็ฉีกมิติขนาดใหญ่ออกมาเห็นได้ชัดว่าหอคอยเป็นวัตถุเทพราชันย์ แม้ว่ามันจะเป็นวัตถุเทพราชันย์ที่ได้รับความเสียหาย แต่
มันก็ยังเกินกว่าที่เด็กไร้หัวใจจะทำลายได้พรวด! ทันโดนั้นความโกรธของเด็กไร้หัวใจจะครอบงำเขา ทำให้เขากระอักเลือดออกมา และพ่น
กลายเป็นหมอกเขากำหมัดแน่นจนถึงจุดที่เล็บของเขาเจาะเข้าไปเนื้อของเขา เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนขณะที่เขา
ตัวสั่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงที่น่ากลัว ในขณะที่เขากัดฟันพูด ‘เจี้ยนนน เฉิน เจี้ยนเฉิน !
เจ้าหลอกเรามานานกว่าสองศตวรรษ นี่คือสิ่งที่เราจะไม่มีวันลืม’“ใจเย็น ๆ ไร้หัวใจ เจี้ยนเฉินไม่ใช่คนที่เราจะแตะต้องได้’ ผู้นำพรรคเดือนราวกับว่าเด็กไร้หัวใจ
จะทำอะไรโง่ ๆสายดาของเด็กไร้หัวใจเปล่งประกายด้วยความเกลียดชัง เขาเน้นย้ำคำพูด ขณะที่เขาพูดว่า ‘ข้ารู้
ข้ารู้ ข้ารู้ว่าเราไม่อาจแตะต้องเขาได้ แต่เพียงเราไม่แตะต้องเขาได้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่น ๆ
จะแตะต้องเขาไม่ได้ แม้ว่าเขาจะมียันต์ป้องกันตัวอย่างจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดาที่คอยช่วยเขา
เราก็ไม่อาจปล่อยเขาไปอย่างง่ายดายได้’

ไม่นานนัก กลุ่มสูงสุดบางกลุ่มกระจายไปทั่วโลกเขียนด้วยรายงานเดียวกัน

เนื้อหาของรายงานเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของคน ๆ หนึ่งอย่างสมบูรณ์

คน ๆ นี้คือหยางหยุนเทียน คนที่ปลอมตัวเป็นหัวหน้าศาลาที่ห้าในโลกดาวทมิฬ เขาได้หลอกกลุ่ม
ระดับสูงทั้งหมดในเมืองร้อยเขียน แม้กระทั่งทำให้พวกเขาสูญเสียมหาศาลในระหว่างนี้

‘ชื่อจริงของหยางหยุนเทียนคือเจี้ยนเฉิน ตัวตนของเขาคือหัวหน้าตระกูลเล็ก ๆ บนที่ราบเมฆา’

‘ความสัมพันธ์ระหว่างหยางหยุนเทียนและพรรคกระดูกโอฬารเป็นการร่วมมือกัน ? บัดขบ ถ้าข้ารู้
ก่อนหน้านี้ว่าความสัมพันธ์ของหยางหยุนเทียนกับพรรคกระดูกโอการนั้นง่าย ๆ แบบนี้ เราจะ
ไม่ยอมแพ้ต่อความอัปยศโนตอนนั้น‘เจี๋ยนเฉิน ? เป็นคนที่ปลอมตัวเป็นหัวหน้าศาลาที่ห้า? อื่ม เจ้ามีพรรคกระดูกโอฬารคอย
หนุนหลัง ได้สิ ตอนนี้เจ้าสูญเสียการปกป้องจากพรรคกระดูกโอหารแล้ว เราไม่เพียงแต่ยอมรับ
เมื่อเจ้าฆ่าทายาทที่โดดเด่นตระกูลคังเฉียงของเรา’*ว่ากันว่าเจี้ยนเฉินเอาชนะจักรพรรดิดาวทมิฬและเอาสมบัติล้ำค่าจำนวนมหาศาลกลับมาจากโลก
ดาวทมิฬ เราไม่อาจปล่อยให้เจี้ยนเฉินตกอยู่ในมือของคนอื่นได้’

จริงๆ แล้วเจี๋ยนเฉินอยู่บนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก ตอนนี้เราต้องไปที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกทันที’

ว่ากันว่าเทพธิดาหิมะจะกลับชาติมาบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกอีกไม่นาน แต่เราก็ไม่ได้มีความคิด
ที่จะทำอะไรบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก เราแค่พยายามทวงหนี้ของเราสักคน และเขาก็ไม่ได้มาจาก
ที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก’ในเวลานั้น องค์กรสูงสุดทั้งหมดที่รวบรวมเมืองร้อยเขียนก็เคลื่อนไหว พวกเขาส่งผู้อาวุโสใหญ่
จำนวนมากออกไป มุ่งหน้าไปยังที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกโดยเร็วที่สุดด้วยจดหมายส่วนตัวหรือคำสั่ง
ของบรรพชนโดยไม่มีข้อยกเว้น องค์กรทั้งหมดที่ได้รับข้าวนี้ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของคนจากเมืองร้อย
เขียนที่มีความบาดหมางกับเจี้ยนเฉิน