ฉิวถูเดินนำลูกน้องและถีบประตูอย่างแรง จากนั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้าเฉียนชื่อ
เฉียนชื่อตกใจมาก มีผลึกเซียนกองพะเนินอยู่ตรงหน้าเขา
เมื่อเห็นผลึกเซียนอยู่ตรงหน้าเฉียนชื่อ ฉิวถูก็ตะโกนออกมา “บังอาจมาก กล้าดียังไงถึงลักลอบซื้อขายผลึกเซียนในนครอสูร!”
ฉิวถูไม่รีบร้อนเปิดเผยว่าเฉียนชื่อเป็นผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์ เพราะเขาเกรงว่าเมื่อเฉียนชื่อจนมุม อีกฝ่ายก็อาจจะสู้กลับ
การลอบซื้อขายผลึกเซียนไม่ใช่ความผิดร้ายแรงนัก แต่ถ้าคนทำคือผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์ที่ซ่อนตัวในนครอสูร มันคงเป็นความผิดมหันต์แน่นอน
“คุณชายฉิว?”
เมื่อเห็นว่าฉิวถูบุกเข้ามาด้วยตัวเอง เฉียนชื่อก็ตกตะลึง
ปกติแล้วนี่คืองานของผู้บังคับกฎของนครอสูร คนระดับฉิวถูคงไม่มีวันนำคนมาจับพวกลักลอบซื้อขายผลึกเซียน
“ถ้ารู้ว่าฉันเป็นใครก็ดีแล้ว” เขากล่าว “ยอมรับผิดซะและอย่าหาเรื่องเจ็บตัว” ฉิวถูพูดพร้อมส่งเสียงฮึดฮัด
เมื่อตระหนักว่าฉิวถูยังไม่รู้ว่าเขาเป็นมนุษย์ เฉียนชื่อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็ก้มหัวลงแล้วพูดว่า “คุณชายฉิว ฉันทำผิด ฉันลักลอบค้าผลึกเซียน... ฉันขอสารภาพและพร้อมที่จะรับโทษ...”
เมื่อเห็นท่าทีของเฉียนชื่อ ฉิวถูก็รู้สึกยินดี คนแบบนี้ย่อมเกลี้ยกล่อมได้ไม่ยาก
“ลอบซื้อขายผลึกเซียนถือเป็นความผิด แต่เมื่อคุณให้ความร่วมมือ ฉันก็จะช่วยให้คุณไม่ต้องเข้าคุก แต่ฉันจะเอาผลึกเซียนไปแทน” ฉิวถูกล่าว
เฉียนชื่อมองฉิวถูเหมือนไม่อยากเชื่อ “คุณพูดจริงเหรอ? คุณชายฉิว ฉันไม่ต้องติดคุกจริงเหรอ?”
“ฉันพูดจริง มีคนจำนวนมากที่ซื้อขายผลึกเซียนอย่างผิดกฎหมาย แม้แต่จุดรับซื้อของทางการก็ยังมีคนขโมยผลึกไปใช้เอง เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไปทั่ว และเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหลับตาข้างหนึ่ง” ฉิวถูเอ่ยเสียงเรียบ
เฉียนชื่อชะงักไป เขาไม่อยากเชื่อว่าคำพูดนั้นจะออกมาจากปากของฉิวถู เพราะท้ายที่สุดแล้ว ฉิวถูคือคนที่จวนเจ้าเมืองส่งมา
หรือว่าจวนเจ้าเมืองจะเริ่มผ่อนปรนต่อการซื้อขายผลึกเซียนโดยไม่ได้รับอนุญาต?
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: หัตถ์เทวะราชันมังกร
ไม่มีตอน 3867-3871 ครับ...
เกินเดือนละ...
รออยู่นะครับ...
จะลงแดงแล้ว...
หายไปหลายวัน ไม่สบายหรือเปล่าครับ...
ยิ่งอ่านตอนก็ยิ่งสั้นลงๆ ของฟรีไม่มีในโลกจริงๆ เลิกอ่านกันเถอะเสียอารม...
เริ่มตั้งแต่ตอนที่ 1886 ตอนเริ่มสั้นลงๆ ต้องทำไง...
ไม่มีระบบจ่ายเงินผ่านหักบัญชีธนาคารหรือจ่ายผ่านทรูฯ บ้างหรือผมไม่ได้ใช้บัตรเครดิต...
3065-3074 ไม่มี...
อ่านมาถึงตอนที่ 136 แล้วแต่ต้องอ่านแบบผ่านๆเพราะแต่ละฉากวนอยู่ที่พระเอกโดนดูถูกตลอด จากคนทั้งเรื่องรวมทั้งพ่อแม่ด้วยเลยมั้ง พระเอกต้องเป็นโรคจิตอ่อนๆแน่เลย ไม่ได้คิดจะทำอะไรให้ดีขึ้นนอกจากคิดในใจว่าฉันเก่ง รอให้เขาดูถูกก่อนแล้วนิ่งๆ ยอมรับแล้วผ่านไป พยายามหาเรื่องที่พระเอกเก่ง หรือสู้ชีวิตแล้วดีขึ้น แต่แบบเหมือนฉันเก่งอยู่ในใจคนเดียว มันน่าอึดอัดมาก...