หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5473

สามเดือนที่ผ่านมา นครหลวงฟื้นฟูกลับมาได้ราวแปดในสิบส่วนแล้ว ท้องถนนและตลาดเริ่มคึกคัก เริ่มได้ยินเสียงหัวเราะจากฝูงชนทีละน้อย

ทว่าราชาจินก็ยังมีเรื่องที่ต้องกังวล

จ้าวมารอัคคีและมารกลืนวิญญาณหายไปแล้ว ถ้าพวกมันฟื้นพลังก็อาจกลับมา ถ้าเป็นเช่นนั้น แคว้นเฉินจะเผชิญหายนะอีกครั้ง

"ฝ่าบาท คิดอะไรอยู่เหรอ?" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

ราชาจินหันไปและเห็นหลิงเย่ว เธอถือบันทึกรายงานในมือ ดวงตาสีแสงจันทร์เป็นประกาย

"ไม่มีอะไรมาก" ราชาจินตอบพร้อมยิ้ม "ว่าแต่สำนักเหยาหวางเป็นยังไงบ้าง?"

"เราสบายดี" หลิงเย่วตอบอย่างร่าเริง "การผสานสายเลือดตลอดสามเดือนมานี้เพิ่มพลังให้ศิษย์อย่างมาก เราเตรียมศิษย์อีกชุดรอไว้แล้ว ทุกคนตั้งตารอที่จะได้...ร่วมงานกับเฉินผิง เขาจะช่วยให้ศิษย์ของเราพัฒนาอย่างก้าวกระโดด"

ราชาจินพูดอะไรไม่ออก

เฉินผิงกลายเป็นพ่อพันธุ์ของสำนักเหยาหวางไปแล้ว หากเขาแข็งแกร่งไม่พอ ศิษย์กว่าสามร้อยคนคงทำเขาหมดแรงตาย

หลิงเย่วกับจื่อหยวนคล้ายว่ากำลังแข่งกันอย่างเงียบๆ ทั้งสองไม่ปล่อยให้เฉินผิงมีเวลาว่าง ใช้งานเขาจนหมดเรี่ยวแรง

ทันใดนั้นเฉินผิงก็เดินออกมาจากหอคอย ใส่ชุดอย่างหลวมๆ ดวงตาอิดโรยด้วยความอ่อนเพลีย

หลิงเย่วตาเป็นประกาย เธอรีบเข้าไปหาและพูด "เฉินผิง ข้าเตรียมศิษย์อีกกลุ่มไว้แล้ว ทุกคนล้วนมีพรสวรรค์และยังบริสุทธิ์ ขอแค่เจ้า-"

"ได้โปรด... ให้ผมพักบ้าง" เฉินผิงพึมพำ ยกมือยอมแพ้ก่อนที่เธอจะพูดจบ "ผมจะไม่ไหวอยู่แล้ว"

ราชาจินแทรกขึ้น "ให้เขาพักเถอะ หลิงเย่ว หน้าตาซีดเซียวขนาดนั้น"

"ใช่" จื่อหยวนพูดขึ้นหลังเดินเข้ามา "เขาคนเดียวเจอกับพวกเจ้าเป็นร้อย ไม่แปลกที่จะอ่อนเปลี้ย"

จดหมายร่วงจากมือของเฉินผิง

ซาบซึ้ง โมโห กังวล ทุกความรู้สึกพัวพันกันในหัวของเขา

"หูหม่าซือ ตาแก่ดื้อด้าน!" เขาตะโกนในห้องว่างเปล่า "คิดเหรอว่าแอบหนีไปแล้วผมจะขอบคุณ? รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหน?"

ถึงกระนั้นในใจเขาก็รู้สึกอบอุ่น ปรมาจารย์เครื่องรางชราเป็นหนึ่งในสหายไม่กี่คนที่อยู่เคียงข้างเขาตั้งแต่ที่โลกมนุษย์ ร่วมผจญภัยด้วยกันมาจนถึงอาณาจักรแดนสรวง

หูหม่าซือช่วยเขาไว้หลายครั้งจนเฉินผิงนับไม่หวาดไม่ไหว และเฉินผิงจะไม่มีทางปล่อยให้เขาเป็นอะไรไป

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะปกป้องเขา

แววตาของเขามุ่งมั่น เขาจะขึ้นไปยังชั้นเจ็ดและพาหูหม่าซือกลับมา