หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5478

เฉินผิงกอดอก "ถ้าอย่างนั้น แล้วเจ้าสำนักม่อชื่อแข็งแกร่งแค่ไหน?"

ใบหน้าของเขาหวาดผวา "ว่ากันว่าเขาเป็นเซียนระดับสูงสุด อีกไม่นานก็ขึ้นไปยังอาณาจักรแดนสรวงได้ ทั้งยังครอบครองวิชาที่เซียนสวรรค์สอนให้ แข็งแกร่งยากหยั่งถึง"

เซียนระดับสูงสุด? หมาจรจัดที่ชั้นหกยังโหดกว่า เฉินผิงขำอยู่ในใจ

เขาแตะไหล่ชายคนนั้นอย่างแผ่วเบา "พวกคุณไปหลบกันก่อน หลังผมกวาดล้างสำนักม่อชื่อ จะไม่มีใครเป็นทาสอีก ทุกคนจะเป็นอิสระ"

ทาสคนนั้นส่ายหน้า "เราไปจากที่นี่ไม่ได้ ทันทีที่ออกนอกอาณาเขตตราทาสจะทำงาน เจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าตาย"

เฉินผิงยิ้มปลอบใจ "ก็แค่ผนึกทั่วไป ของแบบนี้ผมถนัด"

"แต่...ผู้มีพระคุณ เซียนสวรรค์สร้างตราทาสด้วยตัวเอง" ชายคนนั้นพูดต่อ "คงไม่ง่ายที่จะเอาออก"

เฉินผิงไม่พูดอะไร นิ้วของเขาถูข้อศอกชายคนนั้น อักขระเรืองแสงเริ่มแผ่วลง

เฉินผิงกระซิบคาถา ริ้วแสงสีทองลอยไปในอากาศ ไหลเข้าไปในตัวทาสทุกคน

ตราทาสบนตัวแต่ละคนเริ่มหายไป ราวกับโซ่ตรวนที่ขาดลง

พวกเขาที่เห็นดังนั้นคุกเข่าลง โขกศีรษะลงพื้นด้วยความซาบซึ้ง

เฉินผิงแค่ยกมือขึ้นและใช้พลังอย่างแผ่วเบา ทาสแต่ละคนก็ลอยขึ้นมา ไม่อาจต้านทานได้ต่อให้ต้องการก็ตาม

พวกเขามองด้วยความทึ่ง ในใจมีทั้งความหวังและอิจฉา

"นะ-นี่มันพลังของเซียนอย่างนั้นหรือ?" เสียงกระซิบดังขึ้น

ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายอย่างอัศจรรย์ใจ

เซียนสวรรค์ไม่พอใจข้าหรือเปล่า? เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็รู้สึกหนาวเหน็บ

เขาวิ่งไปที่ประตูและตะโกน "ทหารยาม! ใครก็ได้ มานี่เดี๋ยวนี้!"

ผู้อาวุโสในชุดคลุมดำยาวโค้งคำนับจนเคราแทบถึงพื้น ผู้อาวุโสม่อ ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักม่อชื่อ อำนาจเป็นรองม่อเทียนเซียงเพียงผู้เดียว เขาอยู่ที่ขั้นเซียนระดับเก้า

"ผู้อาวุโสใหญ่ รีบพาคนไปดูที่เหมืองหมายเลขเจ็ด" ม่อเทียนเซียงสั่งเสียงแข็ง "จู่ๆ ตราทาสก็หายไป ติดต่อผู้คุมก็ไม่ได้"

"อะไรนะ?" ผู้อาวุโสม่อตกใจ "หายไปหมดเลยหรือ? เป็นไปไม่ได้ หรือว่าพวกทาสจะลุกฮือ?"

ม่อเทียนเซียงส่ายหัว "ไม่น่าใช่ ตราทาสแข็งแกร่ง ไม่มีทางทำลายได้เว้นแต่จะมีคนช่วย และต่อให้ทำได้ พวกทาสก็ไม่มีทางสู้คนของเราได้"

"แล้วเป็นฝีมือของใครกัน?" ผู้อาวุโสม่อขมวดคิ้ว

แววตาของม่อเทียนเซียงเคร่งเครียด "มีคนมาที่อาณาจักรศิลา ฝีมือไม่ใช่ไก่กา พาผู้คุมที่เป็นยอดฝีมือไปกับเจ้าด้วย ไปตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเกินกำลังก็ไม่ต้องสู้ รีบกลับมารายงานทันที"